הבועה

Συνεχίζοντας το παραλήρημα με τον Ισραηλινό κινηματογράφο και χθες, και κατόπιν προτροπής του ανιψώλη μου g for george αποφασίσουμε να γαμήσουμε ολωσδιόλου την ήδη ρημαγμένη ψυχολογία μας, και είδαμε το The Bubble του ιδίου σκηνοθέτη με τον ίδιο κούκλο πρωταγωνιστή Ohad Knoller.

Με τον οποίο παρεμπίπτοντος έχω πάθει τον επάρατο ντουβρουτζά.

Η ταινία είναι Gay Περιεχομένου χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν την βλέπουν άνετα και οι str8 Μιας και είναι εξαιρετικά πολιτικοποιημένη.[το οποίο το λες και καλό]

Διαδραματίζεται στο Ισραήλ, δοσμένη μέσα από μια φρέσκια και κατανοητή ματιά και οπτική γωνία.

Γενικά όμως για να μην νιώθω ότι πάω να φάω και τη δουλειά του Leviathan με την κριτική ταινιών, αλλά και επειδή δεν είμαι ούτε ο Τιμογιαννάκης θα στα πω από τη δική μου οπτική γωνία.

Είδα μια ταινία στην οποία οι άνθρωποι ήτανε φυσιολογικοί, ανθρώπινοι καθημερινοί χαρακτήρες που δεν το τραβάγανε το θέμα από τα μαλλιά. Οι gay φερόντουσαν σαν άντρες με διαφορετική σεξουαλικότητα και όχι σαν κακομαθημένα κοριτσάκια. Οι γκόμενες δεν έχουν πλαστικά βυζιά και δεν φοράνε High Heels.

Στα συν η μουσική της ταινίας και οι σκηνές του σεσκσάκοι που δεν ήτανε χυδαίες καθόλου μα καθόλου απλά ήτανε από τις σκηνές που λες «οχιρεπουστημουγαμωτοθελωκαιγω!»

Στα πλην το εξαιρετικά τραγικότατο τέλος της ταινίας που σε κάνει να κλάψεις, και η αίσθηση που μου άφησε ότι μάλλον [εδώ μπορεί να κάνω και λάθος] ψιλόχάιδευε τα γένια των Ισραηλινών τελικά,αφήνοντας σε να πιστεύεις ότι οι Παλαιστίνιοι είναι οι κακοί της υπόθεσης.

Όμως αυτό μάλλον μόνο στην επιφάνεια, γιατί αν το δεις αναλυτικά όλοι είμαστε άνθρωποι φτιαγμένοι από σάρκα και αίμα, ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό, κάτω από τον ίδιο ήλιο και βλέπουμε τα ίδια αστέρια το βράδυ, απλά από διαφορετική γωνία.

Πληροφορίες για την ταινία θα βρεις εδώ

και το τορεντάκι εδώ.

Υγ

Συμβαίνουν διάφορα στον κόσμο γενικά και ειδικά, αλλά τη βρίσκω να βλέπω ταινίες με τον κολλητό μου.

Τουλάχιστον μπορώ να κλαίω μπροστά του άφοβα.

Παραμύθια είναι όλα μαλάκα μου.

Σαν θέμα το λες και κοινότυπο. Μια «απαγορευμένη» αγάπη, ανάμεσα σε δύο άντρες του Ισραηλινού στρατού.
Την ταινία φυσικά και την ξέρετε οι περισσότεροι.
Και γω την ήξερα. Αλλά δεν την είχα δει, παρόλο που χρονολογείται από το 2002
Yossi & Jagger ο τίτλος της.
Μου βαλε δύσκολα. Η αγάπη που πρέπει να μείνει κρυφή γιατί είναι απαγορευμένη.
και είναι απαγορευμένη γιατί μέσα σε όλα τα άλλα είναι στρατός.Και το χειρότερο είναι ότι έχουν πόλεμο. Η ανάγκη μας όμως να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε είναι τεράστια. Είδα τον εαυτό μου να καθρεφτίζετε στα καρέ της ταινίας σαν σε ντίσκομπαλα και να σπάει στον τοίχο σε χιλιάδες είδωλα.
Ο «μικρός» της υπόθεσης. Κάνει όνειρα σαν σε Αμερικάνικη ταινία. Ποιο τσαχπίνης, ποιο αγαπησιάρης, ποιο γλύκας, ποιο αυθόρμητος, ζητάει επιβεβαίωση για την αγάπη του συντρόφου του.
Ο «μεγάλος» της υπόθεσης. Κρατάει τα λόγια του λίγα. Είναι σκληρός. Ποιο Βαρύς, ποιο μετρημένος, αρκείται στα λίγα και καλά.
Κάποιος φεύγει. Κάποιος μένει.
Ένα σ'αγαπώ που λέει κάποιος την τελευταία στιγμή αλλά το τουλάχιστον κάποιος το λέει.
Η Κοπέλα που είναι ερωτευμένη με ένα από τους δυο και κάνει όνειρα για γάμο, οικογένεια.
Ο Αντίζηλος που τυφλωμένος από τη ζήλια του δεν ξέρει τι του γίνεται.
Και τέλος η μάνα που όπως η ίδια παραδέχεται:
«Δεν γνωρίζω ποιος είναι ο χαρακτήρας του παιδιού μου»
Περάσανε όλα μπροστά από τα μάτια μου μέσα σε μία ώρα.
Και συνειδητοποίησα. Ότι δεν έχω ερωτευτεί εδώ και χρόνια. Δεν έχω κάνει έρωτα εδώ και χρόνια. Προσπάθησα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που φίλησα κάποιον τρυφερά και πήγα τόσο πίσω που ξέχασα γιατί έκανα αυτή την αναδρομή στη σκέψη μου.
Και όλα αυτά γιατί απογοητεύτηκα κάποτε από ανθρώπους. Δεν είναι ψέματα. Απογοητεύτηκα πολύ. Και έτσι στην προσπάθεια μου να γίνω εγώ καλύτερος και να αρέσω ποιο πολύ. Πλακώθηκα στη δουλειά και στα γυμναστήρια αναζητώντας το φάρμακο εκεί που τελικά δεν υπάρχει.
Παραμύθια είναι όλα μαλάκα μου.
Η δουλειά είναι για να σου δίνει να ζεις και τίποτα παραπάνω.
Το γυμναστήριο είναι για να μπορείς να έχεις μια καλή φυσική κατάσταση και τίποτα παραπάνω.
Το σ'αγαπώ πρέπει να λέγεται γιατί είναι φτιαγμένο για να λέγεται.
Η αγάπη πρέπει να δείχνεται και να μην κρατιέται κρυφή για άσσος στο μανίκι από φόβο μην τυχών και πληγωθούμε.
Και το χειρότερο όλων είναι ότι τα έργα είναι βγαλμένα από τη ζωή.
Θα καταλάβεις...




*το τορεντάκι θα το βρείτε κάνοντας κλικ πάνω στον τίτλο της ταινίας
Υπότιτλους Ελληνικούς δεν βρήκα οπότε θα τη δείτε με Αγγλικούς για να κάνετε απόσβεση τα λεφτά που δίνατε τόσα χρόνια στο Στρατηγάκη

Ας είναι και έτσι.

Θα μπορούσα να αρχίσω να σου λέω για τις πολιτικές εξελίξεις αλλά ειλικρινά δεν έχω ιδέα τι γίνεται, και αυτό από επιλογή, γιατί αλλιώς θα κρεμαστώ στο μπαξέ αλήθεια σου λέω!
Μου κουράζει το μυαλό όλη η χαβούζα και το γεγονός ότι προσπαθούμε όλοι στην Ελλάδα να “αλλάξουμε” τα πράγματα πάντα με πουτανιές και λαδιές και τον ποιο ανώδυνο τρόπο.
Ανασχηματισμός και τα αρχίδια μου τα δύο! Εδώ που φτάσαμε και τόσο μπουρδέλο που τα κάναμε δεν έχει καμία σωτηρία το πράγμα και άσε να χτυπιόμαστε και στις πλατείες και στα πάρκα και στους δρόμους. Βασικά στην επαρχία δεν είδα κανένα να κοπανιέται.
Στην αρχή κάναμε όλοι μας κάνα δυο κινήσεις στην πλατεία και μετά το θέμα έμεινε “μισό” και “μετέωρο”. Ευτυχώς έχουμε μερικές δικλείδες ασφαλείας ακόμη οι επαρχιώτες που μας σώζουν, αλλά δεν ξέρω ως πότε. Γιατί κακά τα ψέμματα αν δεν έχω να φάω θα πάω στον κήπο μου θα βγάλω δυο πατάτες θα με δώσει και η γειτόνισσα δυο κρεμμύδια και ούτω καθεξής και θα τη βρούμε την άκρη όσο σκατά και να είναι τα πράγματα.
Κυριολεκτικά το άγχος του νεοέλληνα για μένα και όπως το βλέπω εγώ δηλαδή, δεν είναι το: “δεν έχω να φάω”
Να φάμε έχουμε όλοι μας [ακόμη, αλλά δεν ξέρω για πόσο] το άγχος του αρχίδα του νεοέλληνα είναι το: “δεν έχω να πίνω κάθε μέρα δέκα μπύρες στο κυριλέ καφε μπαρ να ανοίξω δέκα μπουκάλια στα μπουζούκια και να αγοράσω Armani” αυτά μας φάγανε. Τα γούστα και τα εφετζιλίκια. Και τα σκηνικά “μαζί τα φάγαμε” είναι παραριόλες και αρχιδιλίκια.
Γιατί μπορεί να λέει ο Βούβαλος ότι θέλει, αλλά και απο την άλλη πλευρά του νομίσματος, εγώ προσωπικά πιστεύω ότι όλοι μας την βάλαμε της αρίδα μας στο βάζο με το μέλι, κατά καιρούς και με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.
Με τις αποδείξεις που δεν κόψαμε, με τις αποδείξεις που δεν ζητήσαμε, με τις οφειλές που “ωχ μωρέ δεν γαμιέται θα τα πληρώσω τον άλλο μήνα” με τα “Έλα βρε Βρασίδα πάρε το θείο που έχει μπάρμπα στο υπουργείο να κάνουμε κάτι για τη μετάθεση του παιδιού” [όπου παιδί βάλε μαντράχαλο που μέχρι τα 30 σπούδαζε στα κωλόμπαρα τρώγοντας τα λεφτά από τα καπνά που βάζανε οι δικοί του το καλοκαίρι στο χωριό και ξαφνικά θυμήθηκε να πάει να καταταγεί, αφού με τις σπουδές θα πάρει σύνταξη] με τα “έλα ρε μαλάκα έχεις κάνα γνωστό να βρούμε καμιά δουλειά?” γιατί εγώ σαν θεία τα έκανα όλα αυτά, δεν ντρέπομαι να βγάλω την ουρά μου από έξω, και να σου πω ξέρεις, πάντα είμαι της γνώμης, ότι: “Αφού μπορώ εγώ, μπορούνε και οι άλλοι” οπότε όλοι λίγο πολύ φταίμε..... και έτσι ξαφνικά γίναμε ΣΚΑΤΑ αδερφές μου!
Τώρα ο θείος ΓΑΠ [λέγε με και Τζέφρυ] όσο και να χτυπιέται το πλοίο έπεσε πάνω στο παγόβουνο και βουλιάζει με ταχύτατους ρυθμούς, αυτός αντί να κατεβάσει σωσίβιες λέμβους, κοιτάει να φτιάξει τη βλάβη με τα αμπάρια να μπάζουν νερά.
Τέλος με τα πολιτικά [είναι που δεν θα έγραφα κιόλας η γαμιόλια...]
Πάμε στα δικά μας και εκεί που λέει “Θεία γουστάρει πιτσιρικά βλ. Προηγούμενο ποστ”
Δεν θα σου πω ότι η εβδομάδα που πέρασε ήταν κόλαση και ότι κάθε μέρα τριγυρνούσα στα μπαρ με το ρίμελ να τρέχει μέχρι το πηγούνι από το κλάμα, αλλά ένα ζοριλίκι το έφαγα. Και για να μην σε αφήνω σε απορία, αφού του ζήτησα το κινητό του, το προηγούμενο ΣΚ σε μια στιγμή “ή όλα η τίποτε” και με πολύ ευγενικό τρόπο ομολογουμένως: “Ποίον πρέπει να γαμήσω για να μου δώσεις το νούμερο σου μωρό μου?”
Την επόμενη μέρα μπήκε ο εγκέφαλος στη θέση του και κατόπιν ολοήμερου τηλεφωνικού οικογενειακού συμβουλίου με τις πνευματικές αδερφές μου και θείες σας, αποφάσισα να εστιάσω στο ότι ή που θα κόψω το αλκοόλ ή που θα σβήσω το νούμερο, γιατί και τα δύο μαζί κάνουνε ΜΠΑΜ! Και έτσι έσβησα το νούμερο.Γιατί για να κόψω το αλκοόλ δεν ακούω κουβέντα! Φυσικά αυτός δεν πήρε εγώ δεν πήρα, και αυτό το λες και πολύ καλό γιατί έτσι όλη η εβδομάδα κύλησε με πολύ γυμναστική με διάβασμα, και πολύ δουλειά [λέγε με και εργασιοθεραπεία]
στο δια ταύτα κόρες μου
Εχθές λοιπόν που ειδωθήκαμε με τον εν λόγω νεανία, είπαμε τα τυπικά. Σαν τριτοξαδέρφες σε γάμο συμπεθέρας. Ξέρεις σαν και αυτές που κατά βάθος δεν πολύ γουστάρουν που βλέπει η μία τη μούρη της άλλης, αλλά τι να κάνουν, που τις βλέπει η συμπεθέρα από απέναντι.
Τα πολλά πολλά μαζί μου κόπηκαν. Δεν ξέρω το λόγο αλλά Δεν είχαμε πειράγματα, χάδια και αγκαλιές.
Μακριά και [καθόλου] αγαπημένοι. Μπορεί να την πήρε γραμμή ότι θέλω να το σκίσω, μπορεί και ότι να ναι..
Δε γαμιέται δεν σπάω τα αρχίδια μου και πολύ, για το τι σκέφτεται ο κάθε ένας που γουστάρω ή που με γουστάρει ή και πάλι όχι.
Και φυσικά δεν θα το παίξω κυρία να σου πω ότι και “Και καλά εγώ τώρα είμαι θεότητα και υπέρτατου και ανωτέρου” γιατί με ξέρεις καλά τι παρτάλι είμαι και γίνομαι άμα γουστάρω γκόμενο!
Με έτσουξε σαν το αλάτι στην πληγή! Ένοιωσα ηλιθιωδώς βλάκας. Και για πολύ ώρα, δεν σου κυβω ότι αμφιταλαντευόμουν πάρα πολύ ανάμεσα στο “να φύγω ή όχι”.
Φυσικά ήπια πάλι τον κώλο μου. αλλά όχι ρε πούστη.
Το έχω δηλώσει. Μπορεί να χτυπηθώ σαν λιαστό χταπόδι [ να το κάνεις με ντομάτα νοστιμότατο σου λέω!] αλλά μωρό μου.....
Ο άντρας που θα με ρίξει στα γόνατα για κάποιον άλλον λόγο πέρα από τους ευνόητους λόγους, δεν υπάρχει!
Καλό ΣΚ αγάπες!
Η Θειά

Σαν λιοντάρι στο κλουβί

Νομίζω είναι η τρίτη φορά που σβήνω το κείμενο για να γράψω άλλο. Ίσως και η τέταρτη.

Θα τα πάρω πάλι από την αρχή.

Λοιπόν:

Μου αρέσει ένα παιδί.

Πολύ.

Το χουμε μέχρι εδώ?

Αλλά δεν ξέρω τι παίζει με την πάρτη του. Εννοώ τι σεξουαλική ταυτότητα έχει, και επιπλέον [και αυτό είναι ακόμη ποιο χειρότερο] φρικάρω με την οικειότητα και τη διαχυτικότητα που έχει μαζί μου, η οποία δεν φανερώνει κανένα υπονοούμενο στα λόγια του, απεναντίας...

.....Αλλά στα μάτια....

Για να στο αναλύσω διεξοδικά το ζήτημα να σου πώ το εξής: Υποτίθεται ότι σαν σκορπιός [για να το πάρω πολύ ανάλαφρα το θέμα] θα έπρεπε εγώ να μην έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με το να με κοιτάει ο άλλος στα μάτια. Ίσα ίσα να είμαι εγώ αυτός με το βλέμμα ακτινογραφία. Φευ!

Μαλάκα κομπλάρω. Παίζει και να χω κοκκινίσει που το γράφω αυτό. Έχει ένα από το ποιο όμορφα γλυκά, ζεστά και ειλικρινή βλέμματα που έχω συναντήσει ποτέ μου. Σκεπτόμενος αυτό τον άνθρωπο μου έρχονται λέξεις στο μυαλό όπως: στοργή και ζεστασιά. Και φρικάρω. Δεν θέλω να ερωτευτώ. Ειλικρινά το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να μου συμβεί είναι ένας ακόμη λάθος έρωτας [και ναι καλά... “σιγά μη σε ρωτήσει η ζωή μαλάκα” θα μου πεις] και επιπλέον στο ορκίζομαι ότι το ελέγχω το θέμα [ακόμη]

Αλλά φρικάρω. Δεν μπορώ την υπερβολική οικειότητα και την υπερβολική [για τα δικά μου δεδομένα πάντα] διαχυτικότητα που έχει αναπτύξει εκ του μη όντος αυτός ο άνθρωπος. Τι γράφω θεέ μου η μαλάκω.

Λοιπόν να το θέσω σε απλά Ελληνικά.

Δεν είναι δυνατών ρε παιδάκι μου ενώ δεν με ξέρεις καθόλου, και δεν είμαστε καν φίλοι να με βλέπεις και να κάνεις κάθε φορά σαν το κουτάβι, να με αγκαλιάζεις κάθε πέντε λεπτά και μάλιστα με τέτοια τρυφερότητα και στοργή που να με κάνεις να θέλω να κλείσω τα μάτια και να κοιμηθώ στο στήθος σου. Δεν γίνεται όλες σου οι κινήσεις να φωνάζουν “Πρόσεξε με!” “Ασχολήσου τώρα με μένα” και γω φυσικά ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να ασχοληθώ με σένα γιατί φοβάμαι να ασχοληθώ με σένα και φοβάμαι ακόμη και να σε κοιτάξω λίγο παραπάνω από το επιτρεπόμενο όριο των κοινωνικών σχέσεων, στα μάτια. Τι γράφω πάλι η ηλίθια... 
Ρε πουλάκι μου αν σε κοιτάξω στα μάτια με τον τρόπο που με κοιτάς και μου χαμογελάς. Όλο στοργή και ζεστασιά, θα τα χάσω! Και θα χάσω τον έλεγχο! Και θα καρφωθώ! Και γω φυσικά ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να χάσω τον έλεγχο γιατί εγώ έχω τη μύγα [ξου φλαη γιου μπαδερ μη] και εγώ έχω το πρόβλημα. Και εσύ μπορεί να μην τρέχει τίποτα εσύ. Να είσαι στρέητ και απλά να είσαι κουκουρουκου και να νομίζεις ότι ο κόσμος είναι ένα μεγάλο Playground.

Εγώ έχω το κόμπλεξ και την ανασφάλεια να μην καταλάβει κανείς τι παίζει. Και από την άλλη σκέφτομαι ότι ίσως να το έχουν καταλάβει ΟΛΟΙ και γω να προσποιούμαι ότι δεν τρέχει τίποτα

και η μαλακία σε αυτές τις περιπτώσεις αδερφούλη μου είναι ότι όσο ποιο cool προσπαθείς να το παίξεις τόσο ποιο τσιμπούκι γίνεσαι ...και ειδικά αυτό το τελευταίο το φοβάμαι όσο η πουτάνα το αφροδίσιο... Δεν μπορώ ρε άνθρωπε όταν σκύβεις από πάνω μου και με ρωτάς όλο τρυφερότητα “γιατί δεν κάθεσαι λίγο ακόμη?” γιατί μου αρέσει όταν με χαϊδεύεις, και μου αρέσει όταν με αγκαλιάζεις, και όταν μου μιλάς στο αυτί. Γιατί μου αρέσει που γίνεσαι αδέξιος όταν περπατάς και κάνεις σαν τη σβούρα. Και όλα αυτά είναι όλα πολύ όμορφα αλλά δεν είμαστε φίλοι και δεν θέλω να γίνουμε φίλοι γιατί δεν ξέρω που θα εξελιχθεί όλο αυτό, και φοβάμαι να ανοιχτώ και να μιλήσω γιατί δεν σε ξέρω και δεν με ξέρεις.

Και θέλω,

Αλλά δεν γίνεται.

Η ζωή είναι ένας κώλος. Για αυτό γάμησε τον προτού σε χέσει!

Σκόπευα να κάνω ένα άλλο post αλλά πάλι με προλάβανε τα γαμημένα γεγονότα.
Εδώ και μερικές ώρες βλέπω το fb να έχει γεμίσει με “δηθενικά” groups για “τα παλικάρια που χάσανε τη ζωή τους” και φυσικά αναφέρομαι στο γνωστό περιστατικό με τους δύο άτυχους αστυνομικούς που χάσανε τη ζωή τους εν ώρα υπηρεσίας -και μάλιστα για 800 Euro-
ok λυπάμαι αλλά this is fuckin life honey.
Τα βρίσκω πολύ ψεύτικα και δήθεν όλα αυτά τα groups που όλοι τρέχουνε να κάνουν join. Και να γράψουν ένα κάρο μαλακίες για το πόσο πονάνε και πόσο λυπούνται. Θα μου πεις “Ντόνα χρυσή μου η ζωή δεν είναι το fb”
Ναι αλλά το fb είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας έτσι δεν είναι?
Οι ίδιοι άνθρωποι που κάνανε join στα goups για τον χαμό του Αλέξη Γρηγορόπουλου.
Ναι αλλά όταν έφαγε ο μπάτσος τη μολότοφ στη μάπα στο σύνταγμα ήτανε καλά ε?
Άκου να σου πω αγάπη μου. Όλοι μας πάμε στη δουλειά κάθε μέρα, για ένα κομμάτι ψωμί έτσι σκατά που χουμε γίνει. Το αν θα γυρίσουμε στο σπίτι μας δεν το ξέρει κανείς και κανείς δεν θα φτιάξει ένα group για “την αδικοχτυπημένη καθαρίστρια” που επειδή σηκώθηκε από τις 5 το χάραμα να πάει να καθαρίσει σκάλες, έφτασε 11 και κουτουλάει από τη νύστα και την χτύπησε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο που δεν πρόσεξε.!
Κατά βάθος μου λένε ότι είμαι αριστερό και αναρχικό στοιχείο. Δεν ξέρω μπορεί να έχουνε δίκιο. Δεν τα βάζω με δύο πεθαμένους [θεός σχωρέστα τα παιδιά] αλλά τα βάζω με την γαμημένη την υποκρισία του κόσμου μας. Με τον καθωσπρεπισμό και την υποκρισία μας.
Οκ ρε παιδιά οι αστυνομικοί κυνηγάνε κακοποιούς, και οι κακοποιοί κουβαλάνε όπλα, και τα όπλα σκοτώνουν.
Ακόμη και τα άδεια.
Για αυτό τους λέμε κακοποιούς. Αλλιώς θα κουβαλάγανε λουλούδια και θα τους λέγαμε λουλουδούδες. [αν και μεταξύ μας, έτσι και πατήσεις λιωμένο γαρύφαλλο με το δωδεκάποντο ισοδυναμεί με έγκλημα που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο]
Γελάς ε? Για γέλια είμαστε μαλάκα και μη γελάς καθόλου!
Προχθές το βράδυ βγήκα από το γυμναστήριο περασμένες Δέκα, έβρεχε και έκανε κρύο. Να σου από μπροστά μου δύο μηχανές δικάβαλες με τα παλικάρια Δίας επάνω.
Χέστηκα πάνω μου και φαντάσου ήμουν με τις φόρμες από το γυμναστήριο!
Κράνος robocop φυμέ, μπόι τρία μέτρα να φαινόμαστε κιόλας ντέ! κόψιμο ταχύτητας επιτόπου, -γιατί είπαμε στο μυαλό του Έλληνα μπάτσου οι άνθρωποι μεταξύ 10-100 ετών δεν έχουνε πόδια και δεν περπατάνε, πηγαίνουν με το αυτοκίνητο. Περπατάνε μόνο οι εγκληματίες, οι λαθρομετανάστες, και οι φτωχοί που συνεπάγεται ότι αφού είναι φτωχοί μπορεί να είναι και τα δύο προηγούμενα.
Ξέρω ότι θα φάω χοντρό κράξιμο για την ανάρτηση αυτή, αλλά ποτέ δεν είδα τόση λύπη και σπαραγμό για κανένα από τα παιδιά που αυτοκτονούν στο στρατό, και πίστεψε με τα ποσοστά έχουν πάρει την ανηφόρα εδώ και χρόνια και φτάνουνε για Κιλιμάντζαρο μεριά!
Δεν  λυπάμαι γιατί είναι δύο υπάλληλοι που είχανε ένα εργατικό ατύχημα.
Έτσι απλά!
Δεν υπογράφει κανείς συμβόλαιο όταν μπαίνει στα σώματα ασφαλείας ότι θα βγάλει όλη τη θητεία του σε ένα γραφείο συμπληρώνοντας αιτήσεις. Έτσι δεν είναι?
Μα για Οχτακόσια Ευρό θα μου πεις?
Τι να κάνουμε ρε φίλε, και εγώ κινδυνεύω κάθε μέρα με τις φωτιές και τα μαχαίρια. Και να μου σκάσει το ατμοκάζανο και να με κάνει λιώμα, και δεν παίρνω ΟΥΤΕ 800! αλλά αυτή είναι η δουλειά και αυτή είναι η ζωή.
Πάντα Λυπάμαι και τους ανθρώπους [ειδικά τα μικρά παιδιά που αγαπώ, και τους νέους ανθρώπους που έχουν όνειρα] και ποιο πολύ τα καημένα τα ζωάκια αλλά ποτέ δεν λυπάμαι τις ιδιότητες, της ταυτότητες, και τα επαγγέλματα.
Ακόμη και αν αυτά έχουν φτιαχτεί για την προστασία του πολίτη και όχι για τη μαγκιά και το τσαμπουκαλίκι.
Καληνύχτα σας.

βάζω τα πράγματα στη θέση τους και πάλι.-

Μου κολλάνε συνέχεια τραγούδια στο μυαλό αλλά δεν έχουνε ειρμό ούτε και συνοχή μεταξύ τους.
Βρίσκομαι σπίτι είναι πρωί, ευτυχώς έχει συννεφιά. Γιατί για κάποιον απροσδιόριστο λόγο δεν θα άντεχα να βάλω γυαλιά ηλίου και σήμερα.
Χθες επιτέλους βγήκα βόλτα με μια κολλητή φίλη το βράδυ, μετά από μια εβδομάδα ηθελημένης απομόνωσης και κάνοντας αυστηρά και μόνο το δρομολόγιο δουλειά – σπίτι. Πήγα και στο γυμναστήριο μετά από μια σχετική απουσία και φυσικά ένιωσα πολύ καλύτερα όταν έγινα λούτσα αι έβγαλα όλα μου τα νεύρα και την τσίτα..
Ευτυχώς εκεί βρήκα την ανιψιά – συντοπίτισσα blogger “Mariw” με το που μπήκα μέσα, και για κάποιο λόγο ένιωσα πολύ καλύτερα. Πολύ πολύ καλύτερα...
Όταν συναντάω ένα Blogger κάπου και με ξέρει και τον/την ξέρω αισθάνομαι ασφάλεια.
Ειδικά με τη “Mariw” που απλά μου κάνει αρέσει σαν άνθρωπος και είναι γλυκιά και όμορφη.
Για την τιμή των όπλων.
Το μεσημέρι ο ψηλός έστειλε μήνυμα και ίσως να μπήκανε λιγουλάκι τα πράγματα στη θέση τους αν και με σχεδόν 1800 χιλιόμετρα διαφορά, και ειδικά τέτοιες σκέψεις να όπου είσαι αναγκασμένος να μεταφράζεις από τα αγγλικά στα ελληνικά, και όλα αυτά... ο κίνδυνος να γίνει παρεξήγηση και να σκατώσουν όλα, είναι ίδιος με το να πάρεις το τιμόνι σουρωμένος, άρα και γω απλά δεν έδωσα συνέχεια πέρα από τις βασικές δηλώσεις μου οπότε και ξεκαθάρισα μια και καλή στον εαυτό μου αλλά και δεν τα έγραψα ποτέ σε μήνυμα, και κάπου πρέπει να τα πώ και γω ο άνθρωπος.

"Μαλάκα ψηλέ δεν περίμενα να με αγαπήσεις επειδή σε πήδηξα. Δεν περίμενα ούτε καν να με φιλήσεις! Πόσο μάλλον να με καψουρευτείς.

Δεν περίμενα να γίνω ο έρωτας της ζωής σου. Ξέρω καλά που αρχίζει ο έρωτας και που τελειώνει το γαμήσι, όπως και ξέρω ότι δεν ήμουν καλό γαμήσι, γιατί αν ήμουν καλό γαμήσι θα έψαχνες να με ξαναδείς. Έτσι γίνεται στην κρεαταγορά που ζούμε. Τα κάνω και γω συχνά. Δεν βγήκα από μπουκάλι.

Από τη στιγμή που εγώ πρώτος επέλεξα να σε πλησιάσω και να σε γνωρίσω είχα κατά νου ότι θα κάνουμε στεγνό σεξ. Όταν φιλάς και αγκαλιάζεις όμως κάποιον έτσι και με τόσο πάθος δεν είναι στεγνό σεξ.....τουλάχιστον "εμείς οι Έλληνες" το βλέπουμε έτσι

Ήξερα ότι δεν θα ξαναβρεθούμε μαλάκας δεν είμαι...[αν και το ήθελα σαν τρελός να σε ξαναδώ πόσο μάλλον να σε ξαναγαμήσω]

Μπορεί η καρδιά μου να χτύπησε παραπάνω από όσο θα έπρεπε, και ίσως και να σε καψουρέυτηκα για λίγο. Δεν λέω ψέμματα σε μένα για να με κάνω να νιώσω καλύτερα ρίχνοντας το φταίξιμο στη μοίρα ή στους άλλους.

Αλλά να ξέρεις ότι σαν άνθρωπος που έχει πληρώσει τόσες φορές για σεξ ξέρω παρά πολύ καλά να φέρομαι στα κρέατα και θα έπρεπε να είσαι ευτυχισμένος μετά από όλα αυτά και που συνεχίζω να είναι διακριτικός απέναντι σου.

Φυσικά δεν ξέρεις εσύ ότι εγώ έχω πάψει να προσδοκώ το κάτι παραπάνω από μια τέτοια γνωριμία αλλά όμως περίμενα μετά από το sex[?] έρωτα[?] πες το όπως σκατά θέλεις, να κρατήσεις τους τύπους.

Αυτούς που δεν είναι Ελληνικοί ή Ευρωπαϊκοί ή δεν ξέρω και γω τι...

Αυτούς τους τύπους που λέγονται “ευγένεια” και μας κάνουν λίγο ή πολύ αρεστούς στους άλλους.

Τους τύπους που υπάρχουν για να διαχωρίζουν τους ανθρώπους από τα ζώα και λέγονται “διάκριση”.

Για αυτό περίμενα να με σεβαστείς σαν άνθρωπο.

Δεν είναι κατ' ανάγκην σίγουρο ότι με ένα μήνυμα σου που θα έλεγε “καλό ταξίδι” ή “χάρηκα για τη γνωριμία”, εγώ θα έτρεχα στο δημαρχείο για άδειες γάμου.

Ίσως να ήξερα καλύτερα από σένα για ποιο λόγο θα βρισκόμασταν και το μυαλό μου μικρό ή μεγάλο ήξερε τι θα γίνει εάν αφήσω τον εαυτό μου να χαλαρώσει για αυτό και δεν σε φίλησα πρώτος.

Κατάλαβες μαλάκα?"

p.s.

Τις μαλακίες ότι είχες να κάνεις δουλειές όχι σε μένα. Αυτά είναι δικαιολογίες του κώλου και δεν σε τιμούν..Αν ήθελες να βρεθούμε θα ξαναβρισκόμασταν δεν ήθελες και δεν ξαναβρεθήκαμε. Θα μπορούσες απλά να είσαι λιγό περισσότερο ποιό ειλικρινής θα το εκτιμούσα.

Όπως λέει και η Νατάσα Θεοδωρίδου όμως:
“Μα τι και αν είναι
κάποιου άλλου η ενοχή
τους χωρισμούς μου εγώ
τους έχω πια μισήσει”
Έτσι λοιπόν κουτσά στραβά ξεκίνησε η εβδομάδα με λίγο πολύ περισσότερο “κράταγε μικρό καλάθι” στις προσδοκίες μου από δω και πέρα και μερικά σχέδια για το κατά τα άλλα αμφίβολο μέλλον μου.
Καλημέρα.

Όλα Κλειστά.

“Θεία είσαι καλά?”

Έχω σωριαστεί σε μια καρέκλα και χαμογελάω σαν να χω φάει τριπάκι ή να έχω πάρει πολλά και μαζεμένα ανάμεικτα ναρκωτικά

“Όχι δεν είμαι καλά”

Ο Φίλος της Άλιεν με κοιτάει από απέναντι και χαμογελάει. Σκέφτομαι ότι με είδε να φεύγω με τον ψηλό και θα κατάλαβε τι παίχτηκε αλλά από την άλλη χέστηκα

“Δεν μου λες” μου λέει ο φίλος της... "το τσέκαρες το γκομενάκι από πίσω σου"?

Γυρίζω και κοιτάω μια δίμετρη ξανθιά μουνάρα και σκέφτομαι ότι αυτός η πολύ διακριτικός είναι ή πολύ μαλάκας είναι, και του απαντάω ότι όχι δεν το τσέκαρα το μωρό και καλά θα κάνει να κουνήσει τον κώλο του να γαμήσει καμία από αυτές ενώ παράλληλα έχω φρικάρει γιατί δεν βρίσκω τα τσιγάρα μου. Ταυτόχρονα σκέφτομαι ποιόν πήδαγα πριν μερικά λεπτά και γελάω σαν βλάκας

“Ένα τσιγάρο γαμώτο! Άλιεν ένα τσιγάρο! Που σκατά τα χω βάλει?”

“Εδώ τα ξέχασες πανχαζή θεία. Λέγε μωρή! Τι έγινε με το γκομενάκι. Καλός ο ψηλός?”

Με αγκαλιάζει και χαμογελάει

“Ρε μαλάκα Άλιεν είμαστε σίγουροι ότι ΕΓΩ έκανα σεξ με ΑΥΤΟΝ το γκόμενο?”

“Ξέρω γω ρε μαλάκα εσύ θα μου πεις. Έκανες?”

“Έκανα” Γελάω “Αλλά έχουμε θέμα...”

“Θα σε γαμήσω! Μου λέρωσες τα σεντόνια?”

“Παρόλο που θα θελα λυπάμαι αλλά όχι. Πάνω μου έχυσα. Άλλο είναι το πρόβλημα κοπελιά...

Καπότα δεν πρόλαβα να βάλω.”

Με κοιτάει καλά καλά και γελάει...

“Εσύ έκανες τέτοιο πράγμα? Τον πήδηξες χωρίς καπότα ρε ηλίθιε?? Μαλάκα! Βλάκα!”

“Μου ορκίστηκε ότι έχει κάνει εξετάσεις και είναι αρνητικός. Δεν τον πήδηξα χωρίς καπότα αλλά περίπου”

Το Άλιεν με κοιτάει καλά καλά γιατί έχω λιώσει σε μια καρέκλα και κοιτάω το υπερπέραν ενώ μιλάω σαν μαστουρωμένο.

“Θέλεις να φύγουμε?

Θέλω αλλά επειδή είμαι στην τσίτα, ήδη είμαι στην πόρτα και βγαίνω έξω.

Φυσάει παγωμένος αέρας. Μαρέσει γιατί νομίζω ότι έχω πυρετό. Πονάει ο λαιμός μου.

Έχω πυρετό?

Είμαι κουρασμένος. Νομίζω ότι κάτι έχω κολλήσει και παθαίνω μια μίνι εγκεφαλική κρίση πανικού και εύχομαι να ήμουν ένα αναίσθητο βόδι. Σβήνω το τσιγάρο και ανάβω τσιγάρο.

Το Άλιεν έρχεται δίπλα μου και με πιάνει αγκαζέ.

“Λέγε!”

“Γαμώτο πρέπει να σου μιλήσω τώρα και κάπως με τακτ... Κοίτα την ώρα που απλά παίζαμε και δοκιμάζαμε αν μπορώ να μπω...” Έχω κομπλάρει άσχημα και έχω κοκκινίσει .. “μπήκα για σχεδόν μισό λεπτό ίσως και λιγότερο αλλά καύλωσα τόσο πολύ που ήθελα να χύσω απεγνωσμένα και τελικά έχυσα”

“Όχι μέσα έτσι δεν είναι?”

“Όχι μέσα απλά ξέρεις φοβάμαι”

Φτάνουμε στο σταθμό να πάρουμε τραμ και εκεί συνειδητοποιώ ότι ΦΟΒΑΜΑΙ και θέλω να ουρλιάξω από το φόβο σαν κάποιος να μου τρυπάει τ μυαλό με τρυπάνι. Κοιτάω γύρω γρήγορα και οι εικόνες πέφτουν στο μυαλό μου σαν από video clip γρήγορα και κοφτά. ΦΟΒΑΜΑΙ αυτό μόνο μπορώ να πω. ΦΟΒΑΜΑΙ. Ανάβω τσιγάρο και χαμογελάω.

“Θεία άκου να σου πω. Ο άνθρωπος σου ορκίστηκε ότι είναι αρνητικός και φυσικά τρόμαξε μήπως ο θετικός είσαι εσύ έτσι δεν είναι? Οι πιθανότητες να έχεις κολλήσει κάτι με μια διείσδυση λίγων δευτερολέπτων είναι απειροελάχιστες, αλλά μετά από τρεις μήνες θα πας να κάνεις ένα τεστ και θα χουμε το κεφάλι μας όλοι ήσυχο και θα δεις που απλά σε πιάνει υστερία”

Σκέφτομαι ότι μια ζωή φωνάζω σε όλους να φοράνε προφυλακτικό να μην κολλήσουν τίποτα και να προσέχουν και εγώ το ζώο πήγα και έκανα τώρα αυτό το πράγμα. Και ότι είμαι πολύ μαλάκας και πολύ ανόητος και δεν θα έπρεπε να με πιάνει πανικός γιατί όλα είναι στο μυαλό μου και όλα θα πάνε καλά.

Φτάνουμε στο κέντρο και θέλω να μπούμε κάπου να πιούμε και να γίνουμε σκατά και όλα τα μαγαζιά κλείνουν γιατί είναι αργά για αυτούς, και μιλάμε συνέχεια και από τη μία σκέφτομαι ότι “θεέ μου τον θέλω πάλι εδώ τώρα” και μετά σκέφτομαι “ μαλάκα αν έχω κολλήσει τίποτα” και απλά θέλω να πιω.

Καταλήγουμε σε ένα υπόγειο εγώ, το Άλιεν, και ένας αμφιβόλου σεξουαλικότητας φίλος της που μπορεί να είναι στρέητ μπορεί και όχι αλλά δεν με νοιάζει γιατί βασικά δεν ξέρω αν με νοιάζει.

Τελειώνουν τα τσιγάρα μου και θέλω να καπνίσω. Θέλω να καπνίσω πολύ. Θέλω να πιω. Θέλω να πιω πολύ.

Ο αμφιβόλου σεξουαλικότητας φίλος του Άλιεν που μπορεί να είναι στρέητ μπορεί και όχι κάνει επίδειξη τα ομολογουμένως φουσκωτά μπράτσα του στη φάση “και καλά τεντώνομαι να ξεπιαστώ” χρησιμοποιεί εκφράσεις τύπου "Μή ξεράσω κροκδείλους" και εγώ σκέφτομαι ότι πρέπι να ναι πολύ μεγάλη μποτόμα ο τύπος αλλά εξαιρετικά αξιογάμητος και μετά σκέφτομαι ότι έχω πάθει overdose από δαύτους στα γυμναστήρια και μετά αναρωτιέμαι εάν και αυτός είναι για πούλημα . Τα μάτια μου τσούζουν απο τον καπνό ένα ζευγάρι κάθεται δίπλα μας και η σερβιτόρα πάλι μου φέρνει λάθος ποτό και γω αναστενάζω ενώ ψάχνω την τσάντα του Άλιεν για ψιλά. Σε μια φάση που το Άλιεν μιλάει με τον αμφιβόλου σεξουαλικότητας φίλος της που μπορεί να είναι στρέητ μπορεί και όχι εγώ πιάνω το κινητό στα χέρια και στέλνω μήνυμα στον ψηλό.

Ο ψηλός φυσικά με γράφει πανηγυρικά στα αρχίδια του δεν απαντάει. Εγώ σκέφτομαι ότι είναι αργά και μπορεί να κοιμάται ή ότι είναι με κάνα γαμιά ή με τη γυναίκα του και τα παιδιά του αλλά τελικά καταλήγω στο “ότι γαμάς δεν είναι ανάγκη και να το αγαπάς” και κάπως έτσι συνεχίζεται η βραδιά με πολύ αλκοόλ.

Βγαίνουμε από το μαγαζί στο δρόμο και ο αμφιβόλου σεξουαλικότητας φίλος της που μπορεί να είναι στρέητ μπορεί και όχι. Το παίζει [ή είναι?] σουρωμένος και σκέφτομαι ότι θα ναι καλή φάση να το σκίσω το μωρό αλλά κρυώνω πονάει το κεφάλι μου έχω αρχίσει να την ακούω από τα ξίδια πονάει το στήθος μου από τα τσιγάρα και το μυαλό μου φυσικά πάλι πηγαίνει στο ότι μπορεί να κόλλησα κάτι. Παίρνουμε απο ένα κομμάτι πίτσα απο ένα παρακείμενο μαγαζί και τρυγιρνάμε.

Τριγυρίζουμε σαν τα φαντάσματα στην πόλη και γω τους λέω ιστορίες και ενώ τα λέω σκέφτομαι “θεέ μου πόσες μαλακίες έχω κάνει στη ζωή μου και ποτέ δεν έμπλεξα?”

η ώρα είναι 3 όμως και πρέπει το πρωί να κάνουμε δουλειές και πρέπει να πάμε σπίτι εγώ όμως “ένα ποτάκι το έπινα ακόμη”

αλλά δεν είμαι τόσο πιστικός όσο θα ήθελα

περνάμε από ένα Gay bar Αλλά έχει Underwear party οπότε ένας ομορφούλης νεαρός με μαύρο μποξεράκι στην πόρτα μας ανακοινώνει ότι η κυρία δεν μπορεί να μπει. Ποια από όλες μας αναρωτιέμαι εγώ. Και ανάβω τσιγάρο. Να σκεφτείς ότι το χω κόψει σκέφτομαι και γελάω

Και έτσι καταλήγουμε στο ταξί για το σπίτι. Πέφτει μια ιδέα να γίνουμε σκατά από ξίδια και τσιγάρα αλλά το Άλιεν είναι χάλια και βήχει σαν φυματικό. Ο αμφιβόλου σεξουαλικότητας φίλος της που μπορεί να είναι στρέητ μπορεί και όχι μας λέει ότι πρέπει να πάει σπίτι και ο ταξιτζής σε άπταιστα αγγλικά μας λέει να βγάλουμε το σκασμό και μεις σκάμε.

Φτάνουμε σπίτι και νομίζω ότι έχω πυρετό ή κάτι τέτοιο η ώρα είναι Δύο ή Τρεις το πρωί και είναι όλα έρημα

Την ώρα που καθόμαστε στο σαλόνι με πιάνει μια έκρηξη πανικού και λέω “Άλιεν να δεις που με έσβησε από το FB” και μπαίνω να το τσεκάρω. Φυσικά ο ψηλός παραμένει στους φίλους μου και με ένα μήνυμα στα εισερχόμενα μου γράφει “Σε ευχαριστώ για το όμορφο απόγευμα”

εγώ συνεχίζω να νιώθω πελάτης ακόμη ποιο πολύ και απαντάω “θέλω να σε ξαναδώ” και περιμένω να δω μια απάντηση ή ένα μύνημα στο κινητό αλλά κοιτάω το ρολόι και είναι αργά και σκέφτομαι ότι ίσως να είναι με το γκόμενο του ή τη γκόμενα του και μάλλον κάπου που είναι καλά και προσπαθώ να κάνω πολύ άσχημες σκέψεις για να τον ξεχάσω και τελικά αποφασίζω να πάω για ύπνο. Φιλάω το άλιεν και το κουκουλώνω με την κουβέρτα ενώ σκέφτομαι ότι κάνω σαν θεία.

και έτσι κάπως τελείωσε και αυτή η νύχτα.

Ενώ θέλω να ακούσω κάτι που να μιλάει για απουσία.

Δεν θέλω να μαγαπήσεις.-

Κάθομαι στο τραπεζάκι και απέναντι μου η Άλιεν. Εγώ πίνω εσπρέσο. Η Άλιεν πίνει τσάι.

Κάνει κρύο στη χώρα που βρισκόμαστε.

Οι ντόπιοι είναι μερικοί με κοντομάνικα και μεις με τα μπουφάν.

Μιλάμε αλλά εγώ έχω άγχος.

Είναι να συναντήσω αυτόν.

Αυτόν στον οποίο [πολύ δειλά] δύο μήνες πριν το ταξίδι μου, έστειλα μήνυμα ρωτώντας τον εάν θα ήθελε να γνωριστούμε όταν και εάν θα ανέβαινα στη χώρα του.

Ποτέ δεν περίμενα ότι θα πει το ναι.

Καπνίζω και πίνω τον καφέ ενώ κοιτάω προς πάσα κατεύθυνση. Έχω κάνει ήδη τρία τσιγάρα.

Ναι ναι αυτός? Να ναι ο άλλος?

χτυπάει το κινητό. Με πιάνει τρεμούλα αλλά προσπαθώ να ξεκομπλάρω

Δίνω την Άλιεν να συνεννοηθούν για την περιοχή.

Η Άλιεν γελάει κλείνει το τηλέφωνο και μου λέει “θεία σε δυο λεπτά στο χω εδώ το μωρό”

ανάβω και άλλο τσιγάρο και βυθίζομαι στην καρέκλα. Φοράω ξεβαμμένο τζιν και μαύρη φανέλα ενώ από πάνω φοράω ένα μαύρο φούτερ.

Μου έρχεται στο μυαλό ένας στοίχος από ένα τραγούδι των Στέρεο Νόβα καθώς κοιτάζω τα τραμ να περνούν από δίπλα μου και παράλληλα σκέφτομαι πόσο άθλιος είμαι να πηγαίνει να μου φέρνει το γκομενάκι η φίλη μου, ενώ γελάω και λέω ότι ίσως ναι ίσως και όχι αλλά νιώθω λίγο πουτάνα

Η Πελάτης?

Τους βλέπω να έρχονται από μακριά και είναι όπως ακριβώς τον είδα στις φωτογραφίες και όπως ακριβώς τον φαντάστηκα ότι μπορεί να είναι και θέλω να γελάσω.

Πλησιάζουν και γω κοιτάω τα παπούτσια μου ενώ ψάχνω τα τσιγάρα στην τσέπη που όμως βρίσκονται στο τραπέζι δίπλα μου. Πιάνω τον καφέ αλλά κάνω να πιω και είναι άδειο το ποτήρι. Η Άλιεν με τον ψηλό πλησιάζουν και γω θέλω να φύγω τρέχοντας.

Δίνουμε χειραψία και τον φιλάω σταυρωτά ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποιώ ότι αυτό ίσως να μην είναι δικό τους έθιμο και να νιώσει άβολα αλλά παράλληλα λέω μέσα μου “μαλάκα γιατί το έκανες?”

Τραβάει μια καρέκλα και κάθεται απέναντι μου εγώ ανάβω τσιγάρο έρχεται ένα φίλος της Αλιεν εμένα με πιάνουν τα γέλια δεν μπορώ να συντάξω στα αγγλικά και ξαφνικά νιώθω το πόδι του να ακουμπάει το δικό μου και ηρεμώ.

Ο μισός μου εαυτός θέλει απεγνωσμένα να πηδηχτεί μαζί του και ο άλλος μισός θέλει να φύγει. Πιάνουμε μια ακαταλαβίστικη κουβέντα και γω γελάω γιατί τα μισά τα πιάνω ενώ τα άλλα μισά όχι ή μάλλον έχω σκαλώσει τόσο άσχημα που δεν τα πιάνω. Τον κοιτάω από πάνω προς τα κάτω και προσπαθώ να δω τι μου αρέσει αλλά παθαίνω κρασάρισμα γιατί αυτά που μου αρέσουν είναι χιλιάδες. Γιατί έχει κάτι μάτια μπλε γιατί έχει φουσκωτά μπράτσα γιατί χαμογελάει και χρειάζομαι γυαλιά ηλίου από τη λάμψη και γω από τη μια δεν μπορώ δεν δύναμαι δεν γίνεται να το πιστέψω ότι αυτός είναι απέναντι μου, και από την άλλη θέλω να είμαι για πούλημα.

Πρέπει να είμαι για πούλημα.

Ανεβαίνουμε επάνω και σκέφτομαι να τον βουτήξω μέσα στο ασανσέρ ή καλύτερα στα σκοτεινά του κήπου ή όχι πουθενά.

Θα κάνω υπομονή.

Μπαίνουμε στο σπίτι κάθομαι στον καναπέ και έρχεται δίπλα μου

πάνω μου

με αγκαλιάζει και με φιλάει με φιλάει έντονα με φιλάει με πάθος και γω θέλω να σκεφτώ και από την άλλη δεν μπορώ να σκεφτώ γιατί δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι. Το μόνο που παρακαλάω είναι να μην με κάνει να νιώσω αγάπη.

Πρέπει να είμαι για πούλημα.

Συνεχίζει να με φιλάει τόσο δυνατά που νιώθω ότι θα σκάσω και με σφίγγει στην αγκαλιά του αλλά είναι διπλάσια η πλάτη του και γω έχω σοκαριστεί και δεν ξέρω που και αν πρέπει να αγκαλιάσω

πρέπει να είμαι για πούλημα.

Ξεντυνόμαστε και ξαπλώνουμε στο κρεβάτι δεν ξέρω που να τον φιλήσω και πώς να τον αγκαλιάσω σκέφτομαι διάφορα και το μυαλό μου μουδιάζει θέλω να τον αγαπήσω θέλω να τον κρατήσω στην αγκαλιά μου.

Σταματάει και με κοιτάει στα μάτια και κανείς δεν μιλάει.

Τυλίγει τα χέρια του από τους ώμους μου και με παίρνει αγκαλιά και κρατάει το κεφάλι μου κολλημένο στο λαιμό του. Τον φιλάω αλλά έχω σαστίσει και δεν ξέρω που να πρώτοφιλήσω

Δεν μυρίζει κολόνια και δεν φοράει τίποτα στο λαιμό.

Δεν έχει tattoo δεν έχει Piercing και είναι το δέρμα του σαν ψωμί σταρένιο.

Εγώ έχω ακόμη το μαύρισμα από το καλοκαίρι και η αντίθεση είναι για γέλια. Σκέφτομαι ότι καλά που δεν μένω εδώ γιατί θα τον είχα ερωτευτεί σκέφτομαι ότι ήθελα τόσο πολύ να γίνει αυτό που γίνεται τώρα και ότι έχω να κάνω σεξ ένα χρόνο και σχέση δεν ξέρω και γω πόσα χρόνια και ξαφνικά θέλω να κλάψω η να γελάσω και πρίν προλάβω να τα σκεφτώ όλα αυτά σταματάω τον κοιτάω στα μάτια και τα λέω στα αγγλικά και ένας θεός ξέρει τι λέω.

Με αυτά και με τα αλλά μου πέφτει.

Με κοιτάει και μου λέει στα Αγγλικά “είσαι αγχωμένος?”

“Όσο δεν μπορείς να φανταστείς απαντάω εγώ”

Γελάει και με παίρνει αγκαλιά.

Ανεβαίνει επάνω μου και με χαϊδεύει απαλά σε όλο το σώμα

μου σηκώνεται και θέλω να μπω μέσα του. Με πιάνει ρίγος αλλά ζεματάω. Ψάχνω προφυλακτικά στο συρτάρι αλλά μένω εκεί και δεν μπορώ να κουνηθώ από τη θέση μου σαν να με χει χτυπήσει ρεύμα.

Νιώθω να μπαίνω μέσα του και θέλω να φωνάξω ΜΗ γιατί δεν φοράω προφυλακτικό.

Έχουν περάσει πέντε ίσως έξη δευτερόλεπτα ίσως και μισό λεπτό.

Τον βλέπω να σφίγγει τα δόντια και να τινάζει το κορμί του προς τα πίσω.

Νιώθω να γίνεται έκρηξη μέσα στο κεφάλι μου

Το κεφάλι μου μουδιάζει και νιώθω ένα ρεύμα από τα πόδια μου μέχρι τον εγκέφαλο τον τραβάω από πάνω μου βγαίνω απότομα και φωνάζω χύνω!

Χάνω το χρόνο αλλά έχει περάσει λιγότερο από ένα λεπτό.

Χύνω πάνω μου.

Με παίρνει αγκαλιά με φιλάει στα χείλια και γω σκέφτομαι ότι έκανα μαλακία ακόμη και για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα.

Του το λέω. Μου ορκίζεται ότι είναι αρνητικός ενώ τον νιώθω να τινάζεται τρέμοντας και να με ρωτάει με αγωνία “εσύ?”

και γω του λέω "έκανα εξετάσεις πριν μερικούς μήνες και είμαι αρνητικός ενω στο ενδιάμεσο δεν έχω κάνει σεξ".

Ξεφυσάει και πηγαίνει στο μπάνιο.

Πηγαίνω από πίσω του και αγκαλιαζόμαστε ενώ μας κοιτάζω στον καθρέφτη.

Μας κοιτάζω για ώρα και δεν έχουμε καμία σχέση εμφανισιακά είμαστε σαν παγωτό βανίλια σοκολάτα.

Με σφίγγει και τυλίγει τα χέρια του γύρω μου. Εγώ σκέφτομαι ότι ήμουν ένας πολύ κακός και αγχωμένος εραστής και θέλω να γελάσω αλλά θέλω και να καπνίσω.

Με φιλάει στο μάγουλο με σφίγγει και πηγαίνει να ντυθεί.

Ντυνόμαστε κάπως βιαστικά και γω δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω ή τι πρέπει να πω και ψάχνω για λεφτά στο πορτοφόλι μου. Θα πληρώσω?

Νιώθω πελάτης.

Και από την άλλη νιώθω ότι μπορώ να τον ερωτευτώ.

Η μήπως τον ερωτεύτηκα?

Μου δίνει ένα τελευταίο φιλί και βγαίνουμε από το ζεστό σπίτι στον κρύο αέρα. Με ρωτάει πότε φεύγω και γω θέλω να τον ξαναδώ και του λέω θέλω να σε ξαναδώ και μου λέει ότι είναι αδύνατον να ξεμπλέξει από υποχρεώσεις για την επόμενη μέρα, αλλά εγώ τη μεθεπόμενη τα χαράματα φεύγω αλλά θέλω να τον ξαναδώ θέλω να ξανακάνω έρωτα μαζί το θέλω να τον ξαναφιλήσω θέλω να γίνει δικός μου ακόμη μια φορά και τότε καταλαβαίνω ότι δεν είμαι για πούλημα.

Έχω κομπλάρει, τρέμω κρυώνω θέλω να καπνίσω ψάχνω τα τσιγάρα μου δεν μπορώ να τα βρω αναρωτιέμαι αν ήμουν κακός η καλός ή άθλιος αν θέλει να με ξαναδεί αν όχι και τι θα γίνει τώρα το μυαλό μου φωνάζει και γω λέω συνέχεια: “ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΣΤΑΜΑΤΑ!”

φτάνουμε στο αρχικό σημείο συνάντησης και εγώ συνεχίζω να νιώθω σαν πελάτης

ενω καταλήγω ότι είμαι εξαιρετικά κακός εραστής και φυσικά ένα κομμάτι κρέας και αυτό με κάνει να νιώθω ακόμη ποιό σκατά και εύχομαι να μην είχα μπλέξει.

Δίνουμε τα χέρια λέμε κάτι σαν “χάρηκα” εγώ αναρωτιέμαι γιατί ακριβώς χάρηκα?

Γυρίζω πλάτη και απομακρύνομαι.

Μπαίνω στο καφέ γελάω στην Άλιεν και σωριάζομαι σε μια καρέκλα και ανάβω τσιγάρο....