ζωγραφίζοντας το λιβάδι των ονείρων

“Που είναι”, αναρωτήθηκε.
Κοίταξε γύρω του
“σε βρήκα” είπε στον εαυτό του και έπιασε το πινέλο
το έβαλε στο βαλιτσάκι του
έκανε ένα τελευταίο έλεγχο και το έκλεισε

άρπαξε το ψάθινο καπέλο, για το οποίο τον κορόιδευαν
ήταν ακόμα βράδυ
ήξερε όμως ότι θα ξημερώσει κάποια στιγμή
κ ήθελε να είναι έτοιμος
πήρε το βαλιτσάκι του και βγήκε από το σπίτι
φορούσε τα αγαπημένα του σανδάλια
και τη βερμούδα με τις άπειρες τσέπες
ακολούθησε το μονοπάτι για ώρα
κάποια στιγμή όμως το άφησε πίσω του
δεν είναι για μένα, σκέφτηκε
ο προορισμός του άγνωστος
πίστευε όμως ότι θα καταλάβαινε όταν θα έφτανε

προχώρησε αρκετά
ήταν νύχτα και δεν έβλεπε καλά
άρχισε να κουράζεται
δεν ήθελε να σταματήσει
οπότε περπάτησε και άλλο
ώσπου βγήκε σε ένα λιβάδι
πάνω σε μια πλαγιά
γύρω του υπήρχαν λουλούδια
πολλά λουλούδια
έσκυψε να τα μυρίσει
δεν μπορούσε να καταλάβει αν μύριζαν
τα περιεργάστηκε στο φως των αστεριών
ήταν άχρωμα, ξερά
χαμογέλασε, “εδώ είμαστε”
κάθισε ανάμεσα στα ξερά και άχρωμα λουλούδια
και άνοιξε το βαλιτσάκι του
έβγαλε από μέσα πινέλα και χρώματα
χρώματα που χρόνια μάζευε
“επιτέλους, ήρθε η ώρα να σας χρησιμοποιήσω” τους είπε
κοίταξε το πρώτο λουλούδι, προβληματίσθηκε για λίγο
αλλά τελικά αποφάσισε, “εσύ θα γίνεις κίτρινο”
και άρχισε να το βάφει

δεν βιαζόταν γιατί δεν ήθελε να στερήσει τίποτα από το συγκεκριμένο λουλούδι
με αργά και σταθερά βήματα, κανείς δεν τον πίεζε

ο ήλιος άρχισε να φαίνεται στον ορίζοντα
και δεν άργησε το φως του να αρχίσει να χαϊδεύει το λιβάδι
άφησε το πινέλο και παρατήρησε τα τρία λουλούδια
που είχε ζωγραφίσει
ήταν υπέροχα
τα πλησίασε και τα μύρισε
ναι, τώρα μύριζαν
είχαν πάρει ζωή
χαμογέλασε
έβαλε το καπέλο στο κεφάλι του
και ξάπλωσε ικανοποιημένος δίπλα στα λουλούδια του

Σίφνος...

καπέλο, σανδάλια, 50άρι αντιλιακό(είμαι λευκός λευκός και ροδίζω:P), tequila κίτρινη...
έρχομαι!!!

πρέπει να φτάσω

αναπνέω, σκέφτομαι, δρω ή όχι

πάντα με τα δεσμά μου

δεσμά που εγώ μου πέρασα

μικρές κλωστές που με ενώνουν

με εμποδίζουν και με βοηθάνε

στην πορεία μερικές τις κόβω

ή άλλες μόνες τους κόβονται

νέες μπορεί να δημιουργηθούν

κάθε μια ιδιαίτερη, κάθε μια μοναδική



νιώθω τα κομμάτια μου
κάθε ένα χωριστά
και συγχρόνως όλα μαζί
τα κρατώ για να μην διαλυθώ
όχι τώρα, πράγματα πρέπει να γίνουν
μια τάξη πρέπει να μπει
δεν υπάρχει περιθώριο για αυτό
στην προσπάθεια μου αυτή
κλωστές θα κόψω, άθελα μου ίσως
ή άλλες θα κοπούν, οι πιο τσιτωμένες
δεν έχω όμως χρόνο να το συνειδητοποιήσω
ή δεν θέλω να αφιερώσω χρόνο
δεν έχω κουράγιο να το επεξεργαστώ
στο τέλος εκτιμάς τις απώλειες σου
πρέπει όμως πρώτα να φτάσω εκεί
δεν ξέρω που είναι
πρέπει όμως να φτάσω
και ελπίζω να με βρω

οι κλωστές πρέπει να είναι χαλαρές
να τραβάνε όμως καμιά φορά
για να ξέρω ότι είναι εκεί
να νιώθω ασφαλής

ο θεός φοράει μανδύα

κάνω σκέψεις τις αφήνω πίσω
επιστρέφουν όμως
πιο ζωντανές πιο λογικές
αναρωτιέμαι
ήταν όνειρο ή κάτι που έζησα
δεν θυμάμαι γενικά δεν θυμάμαι
η μνήμη μου είναι κάτι που δεν ελέγχω συνειδητά
και αν η μνήμη είναι αυτό που μας κρατά συνδεμένους με το παρελθόν
με την πραγματικότητα που ζήσαμε και μας επηρεάζει στο σήμερα
και προφανώς στο αύριο
τότε η αλλοίωση της με οδηγεί στο να φτιάχνω τον δικό μου κόσμο
με κάνει θεό ή απλά ένα ακόμα τρελό!


μέρα της κρίσης ?/?/?
ώρα ?.?.?
(ξέρω, αλλά δεν σας λέω)

μια καρδερίνα(μας είχε όλους ξεγελάσει. τελικά κανείς δεν τα έχει καλά με το εαυτό του) του γυρνάει τη σελίδα και πετάει πίσω στον ώμο του θεού.
θεός "λοιπόν, Γιώργο..."
Γιώργος "παρακαλώ" και κοιτά προς το πάνω.
θεός "δεν θα σου αρέσει αυτό που θα σου πω" και κοιτά προβληματισμένος το βιβλίο του
Γιώργος "πείτε μου, ότι και αν είναι"
Θεός, καθαρίζει το λαιμό του, "παράδεισος"
Γιώργος "είστε σίγουρος?!", δυσαρέσκεια στο βλέμμα του
Θεός "σου είπα, δεν θα σου αρέσει"
Γιώργος "όχι τίποτα άλλο, αλλά έχω μια πρόσκληση για ένα πάρτι που θα γίνει..."
θεός "όχι", τον έκοψε
Γιώργος "μπορώ να πεταχτώ για λίγο και να..."
θεός "όχι"
Γιώργος "μα..."
θεός "όχι σου λέω"
Γιώργος "...θα έχει ποτό", ήθελε να κλάψει
θεός "όπως βλέπεις τα χέρια μου είναι δεμένα" και με το βλέμμα του έδειξε το βιβλίο μπροστά του.
Γιώργος "καλά", έσκυψε το κεφάλι, "πάντως το λευκό πουκαμισάκι σας πάει"
θεός "επόμενος", φώναξε!

its Amazing

Do it now
You know you are
You feel it in your heart
And your burning and wishin

At 1st wait, it won't be on a plate
Your gonna work for it harder and harder
And I know cause I've been there before
Knockin on door with rejection (rejection)
And you'll see cause if it's ment to be
Nothing can compare to deserving your dream

It's amazing it's amazing all that you can do
It's amazing it makes my heart sing
Now it's up to you

Pactents now frustration in the air
And people who don't care
Well it's gonna get you down
And you'll fall (fall)
Yes you will hit a wall
Get back up on your feet
And you'll be stronger and smarter

And I know I've been there before
Knockin on door wont take no for an answer
And you'll see cause if it's ment to be
Nothing can compare to deserving your dream

It's amazing it's amazing all that you can do
It's amazing it makes my heart sing
Now it's up to you

Ooo-ooo-ooo

It's amazing it's amazing all that you can do
It's amazing it makes my heart sing
Now it's up to you

It's amazing it's amazing all that you can do
It's amazing it makes my heart sing
Now it's up to you
Ahh-ahh-ahh

καλύτερα... τι?!

πως μπορεί κάποιος να σε αγαπήσει αν δεν σε ξέρει πραγματικά? πως μπορεί να σε αγαπήσει όταν δεν υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία? κρύβεις τον εαυτό σου και για να το πετύχεις πρέπει να απομακρυνθείς, για να μην χρειαστεί να πεις ψέμματα.
"με αγαπάς?!", ρωτάς και περιμένεις να το ακούσεις.
"φυσικά και σε αγαπώ", σε ηρεμεί για λίγο.
όταν όμως βλέπεις ότι κατακρίνουν αυτό που κρύβεις, το κοροϊδεύουν.. νιώθεις μόνος.
'όλοι νιώθουν μόνοι... ευάλωτοι, απλά πρέπει να το αποδεχτεί, να το συνηθίσεις" λέω στον εαυτό μου. δεν πρέπει όμως από κάπου να πιαστείς?
δεν ξέρω.
"γονείς σου είναι, σε αγαπάνε όπως και να είσαι", δυστυχώς υπάρχουν όρια.

σκέφτομαι ξανά αυτά που γράφω και μου φαίνονται χαζά, ανώριμα, δικαιολογίες. μόνο ένας αδύναμος τα αφήνει να τον επηρεάσουν.

θα έπρεπε να τελειώσω τη σχολή μου, να γίνω ανεξάρτητος, να φύγω μακριά... να κάνω τη δικιά μου ζωή και τότε να τους πω. έτσι θα έπρεπε να κάνω, αν είχα τη δύναμη.

είμαι όμως αδύναμος, άχρηστος! κυριαρχεί μέσα μου ο φόβος! είναι φορές που θέλω να πεθάνω και δεν το κάνω. εγκλωβισμένος σε καταστάσεις που δημιούργησα εγώ.

έλεγα ότι θα το κρατήσω μέσα μου για πάντα, ορκίστηκα! χρόνια αργότερα λύγισα και μίλησα στους φίλους μου. ένιωσα ελεύθερος, για λίγο όμως.
"και τι έγινε τώρα? τα ίδια σκατά είσαι πάλι"
ένα χρόνο μετά μίλησα στην αδερφή μου. πάλι ελεύθερος και πάλι νέα δεσμά, οι γονείς μου, ο κόσμος.
όλο αυτό(το οποίο δεν ονομάζω, όπως μόλις παρατήρησα), θα έπρεπε να είναι ένα κομμάτι της ζωής μου, ένα μέρος του εαυτού μου και να μην παίρνει τέτοιες διαστάσεις. το μεγαλοποιώ, σκέφτομαι, και δεν κάνει! υπάρχουν άτομα εκεί έξω που νιώθουν όπως εγώ και όμως δεν το αφήνουν να τους επηρεάσει τόσο. μάλλον το χρησιμοποιώ για να εκφράσω τις αυτοκαταστροφικές μου τάσεις. αν δεν ήταν αυτό, ίσως να ήταν κάτι άλλο.
γιατί με τρώει μέσα μου?!

μιλούσα με μια φίλη μου και μου είπε ότι έχω αλλάξει πολύ. δεν έχω πλέον αδικαιολόγητα ξεσπάσματα, είμαι πολύ πιο ήρεμος. δεν είχα καταλάβει αυτή την αλλαγή πάνω μου.

δεν ξέρω.

"ΕΙΜΑΙ ΓΚΕΙ" θα βγω να φωνάξω.
"και εγώ είμαι στρειτ, αλλά δεν το κάνω θέμα" θα μου πει κάποιος και θα έχει και δίκιο.
Εγώ γιατί το κάνω?!
και αν τελικά το πω.. θα νιώσω ελεύθερος? θα φτιάξει αυτομάτως η ζωή μου? δεν νομίζω!
επομένως απλά σκάω!

Μια ευχή

κάθε φορά που νιώθω, κάθε φορά που νιώθω έντονα λειτουργώ ψυχρά. μου έχουν πει πολλές φορές ότι είμαι ψυχρός, απόμακρος και όχι μόνο στον ερωτικό τομέα. η κλασσική ηλίθια ατάκα "είσαι δίδυμος, κυριαρχεί η ψυχρή λογική σας". εγώ πιστεύω πως νιώθω, νιώθω πιο έντονα από πολλούς κ χρειάζομαι αυτή την ψυχρή λογική για να με κρατήσω υπό έλεγχο. δεν μπορώ να αφεθώ, αν αφεθώ θα χαθώ. μπορείς να είσαι χαλαρός με ένα μικρό σκυλί, όχι όμως με ένα τεράστιο. συμφωνώ ότι πρέπει να τα εκφράζεις, να ξεσπάς, αλλά όχι όσο οι εξελίξεις τρέχουν. θα βρεθεί η κατάλληλη στιγμή όταν η σκόνη θα έχει κάτσει. δεν μιλάω, θέλω πρώτα να ξέρω. η κάθε πλευρά έχει τα δικά της. υπάρχουν πολλοί τρόποι προσέγγισης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιος από αυτούς υποχρεωτικά είναι λάθος. μέση λύση μπορεί να υπάρξει, αν το θέλεις βέβαια. έχει πολύ μεγάλη σημασία πόσο θέλεις κάτι και μέχρι που μπορείς να φτάσεις ή πόσους συμβιβασμούς να κάνεις. ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει, δηλώνει τις προθέσεις του και από εκεί και πέρα ξεκινάμε.
σήμερα μάτωσε η μύτη μου... να που ξέσπασα!!!:P


Σκεφτόμουν ότι κάθε βράδυ πεθαίνω... για να αναστηθώ το πρωί.
τότε έκανα μια ευχή που με ηρέμησε. ευχήθηκα να μην ξημερώσει ποτέ ξανά!

-όποιος θέλει ας κάνει μια ευχή-

μυστικό

έχω ένα μικρό κουτί
κρυμμένο στης ψυχής τα βάθη
να το γεμίζω έχω μάθει
και ότι φυλάει το ξεχνώ
να μείνει θέλω πάντα κλεισμένο
χαμένο στο σκοτάδι
να μην με φτάνει
δεν πονάω όσο το αγνοώ



σήμερα παραλίγο να ανοίξει...

αν μπορείς...

...γράψε μου δυο στίχους
να μάθω τι ζητώ
το πόσο θα κρατήσει
να φύγω πριν να βαρεθώ

για πες μου επιτέλους
τι μέσα μου ποθώ
το μόνο εγώ που ξέρω
είναι τι δεν μπορώ

μια σπίθα είναι αρκετή...

...να σε κάψει ολόκληρο!

έρχομαι... και είσαι τόσο κοντά!!!

επιστρέφω, έρχομαι... μ' αρέσει τόσο η πόλη μου, τη λατρεύω! αξίζει πραγματικά, θα ήθελα να ζήσω εκεί... δε μπορώ όμως, δε μπορώ να είμαι εγώ! δε μου πάει και η παραλλαγή :(
θα γυρίσω και φοβάμαι ότι θα σε δω, φοβάμαι να σε αντικρίσω! ακόμα δε μπορώ να σε αντιμετωπίσω. νιώθω παράξενα γύρω σου. σε σκέφτομαι και ερεθίζομαι και αν σε δω θα τα χάσω εντελώς! με καυλώνεις τρελά, παλεύω με τον εαυτό μου! δεν είσαι εσύ για μένα, u r toxic.... with a taste of ur lips.... αααααααααααααχ.... δεν με αναγνωρίζω γύρω σου, με κάνεις να με σιχαίνομαι! μου πήρε καιρό για να καταφέρω να σου αντισταθώ, ακόμα και τώρα υποφέρω πραγματικά! αναρωτιέμαι αν θα τα καταφέρω... σε θέλω τόσο, πονάω!!!
πλησιάζει ο καιρός να γυρίσω και σε βλέπω στα όνειρα μου! μου λες ότι με αγαπάς κι εσύ, ότι με θέλεις... σε βλέπω στα όνειρα μου και γίνομαι χάλια για μέρες. πότε θα σε ξεπεράσω?! δε ξέρω αν θέλω να σε ξεπεράσω!!!
είμαι τόσο χάλια που δε θέλω να καπνίσω, δε θέλω να πιω... με αναγκάζω!!! έλεος είμαι!!! μου χρειάζεται όμως αυτή η ζαλάδα!!! δε μπορώ να πάω με κάποιον άλλο. προσπάθησα, μου είναι όμως δύσκολο... πάντα έρχεσαι εσύ στο μυαλό μου... γιατί?! τι θέλεις?! τι?!
θέλω να αφεθώ στα χέρια σου, στα χείλη σου... να νιώσω τη ανάσα σου... και ναι, θέλω να νιώσω το πέος σου μέσα μου.... θέλω να νιώσω το πέος να πάλλεται στο στόμα μου, λίγο πριν τελειώσεις... μ' αρέσεις όπως και να είσαι!!! πιο χοντρός, πιο αδύνατος... δε με ενδιαφέρει γιατί είσαι εσύ!!! είναι δυνατόν?! πέρασε καιρός και εγώ ακόμα εκεί?! αναρωτιέμαι αν μπορώ να αγαπήσω γενικά κάποιον και όμως είμαι κολλημένος μαζί σου! μήπως αυτό δεν είναι έρωτας?! τότε τι είναι?!

σε μισώ... ναι, σίγουρα σε μισώ...

τόσο καιρό έλεγα ότι σε είχα ξεπεράσει, μάλλον το καταπίεζα. ε να λοιπόν που το λέω...

-δε σε έχω ξεπεράσει και φοβάμαι ότι ποτέ δε θα τα καταφέρω- φύγε τώρα, φύγε μακριά μου! δε θέλω να σε δω ξανά, σταμάτα να υπάρχεις...!!!

~δε φταις εσύ καλό μου, σε ευχαριστώ και καλημέρα :) ~

πάρε με αγκαλιά

έξω φυσάει ακατάπαυστο.. ξύπνησα επειδή φοβήθηκα ότι ο αέρας θα μου πάρει τα ρούχα και είχα δίκιο... ένα πουκάμισο ανέμιζε σαν σημαία έτοιμο να πετάξει μακριά!!! ξαναμπήκα μέσα, έκλεισα παράθυρα, παντζούρια.. όλα τα έκλεισα και όμως ακούγεται να λυσσομανά έξω. θα τα σηκώσει όλα και θα τα πάρει, όλα εκτός από τη κακή μου τύχη!!! τεσπα! θυμήθηκα κάτι... όταν το σπίτι είναι βρώμικο και θέλει καθάρισμα , μπορείς να πεις "θα σηκωθεί το σπίτι να φύγει", επειδή είναι βρώμικο, καταλαβαίνεις...
έπεσα ξανά στο κρεβάτι μου, τυλίχθηκα με σεντονάκι και πάπλωμα (ααααααααααα φυσά πολύ δυνατά, δε μπορώ να κοιμηθώ) και μου ήρθαν στο μυαλό αναμνήσεις από κάμπινγκ.. τι ωραία!!! έχω χρόνια να πάω. λέμε με κάτι φίλους να πάμε το καλοκαίρι, να γυρνάμε από παραλία σε παραλία. ωραία θα είναι :D
και όπως έλεγα ξάπλωσα, τυλίχθηκα.... και νιώθω τόσο μόνος, πόσο θα ήθελα μια αγκαλιά. μια ζεστή αγκαλιά, ένα φιλί στο μάγουλο και τη φωνή του στο αυτί μου... "είμαι εδώ, κοιμήσου"!!! το σώμα του κολλημένο στο δικό μου. κάθε ανάσα του, ο χτύπος της καρδιάς του... και τρίβει τα ποδαράκια του στα δικά μου για να ζεσταθούν!!!

σήμερα στις 18:00, Καμάρα!!!

δε μ' αρέσει εδώ...
δε μ΄αρέσει
-ΔΕ Μ' ΑΡΕΣΕΙ-
δεν είμαι πλέον στο λευκό
το κόκκινο μου επιβάλανε
και αν τα χέρια μου ξεπλύνω
πάλι θα ξαναλερωθώ
φοβάμαι, νιώθω πανικό...
δε ξέρω...

am i OK?!

δε ξέρω αν σε ξέρω, ξέρω όμως ότι ελπίζω σε εσένα...

...Οδυσσέα γύρνα κοντά μου...

με αγαπώ κ αυτό μου είναι αρκετό

λοιπόν... δε ασχολούμαι ξανά, στα αρχίδια μου όλα
ΣΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΟΛΑ
στα αρχίδια μου όλα και άντε γαμηθεί τε όλοι, μαλάκες

αυτό το τραγούδι μου αφιερώθηκε απο τον εαυτό μου και πολύ μου άρεσε...




Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο
βρέθηκα να τα πίνω μ' έναν άγιο
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό

Του είπα παππούλη τι ζητάς εδώ
δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό
μου είπε, τέκνον κάνεις μέγα λάθος
εδώ είναι ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος

Κοίταξε γύρω του στεγνούς και μεθυσμένους
και μου είπε εγώ τους αγαπάω τους κολασμένους
αν θες ν' αγιάσεις πρέπει ν' αμαρτήσεις
ε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο
βρέθηκα να τα πίνω μ΄ έναν άγιο
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
στο τέλος πλήρωσε και το λογαριασμό

πότε θα ξεκαθαρίσει?!

φοβάμαι, το είπα
δε ξέρω από αυτά
τα χρόνια μου χάνω
μικρός νιώθω ξανά


γιατί πανικοβάλλομαι?!
όλο μιζεριάζω...
μήπως κατά βάθος μ' αρέσει να τρέφω τους φόβους μου?!
νιώθω ανεπαρκής?!
μήπως εσύ νιώθεις τελικά αβέβαιος ή είναι δικό μου συναίσθημα?!
μπερδεμένος είμαι?! αγχωμένος σίγουρα!
μια στιγμή νόμισα πως δεν έχω στήση και αναρωτήθηκα τι κάνω εγώ εδώ, τελικά είχα απλά μουδιάσει και δε το καταλάβαινα... τη πρώτη μου φορά δεν ήμουν έτσι, γιατί τώρα?!
με τρομάζεις!(?)
γίνονται όλα τόσο γρήγορα?! τα θέλω όμως...
σου το είπα και εσύ μου το είπες πίσω... μου αρέσεις!

so?!

καλημέρα

εγώ, η αδερφή μου και η μητέρα μου σε ένα μπαλκόνι παρατηρούσαμε το κόσμο που μαζευόταν για δύο συναυλίες. η δρούζα περνούσε με ένα καροτσάκι / μηχανάκι. προσπάθησε να αποφύγει μια κοπέλα, πήγε να πέσει στη θάλασσα που ήταν δίπλα αλλά έκανε ένα ελιγμό και έπεσε στο έδαφος από την άλλη. τα πόδια της ήταν αδύναμα. κόσμος έτρεξε να τη βοηθήσει.
μέσα στο πλήθος ήταν και αυτός, ο Σ, στα μαύρα ντυμένος. όμορφος, δεν με είδε που τον κοιτούσα. είχα χρόνια να τον δω, ήταν υπέροχος!
αργότερα πάλευα μαζί του, φυσούσε και χρησιμοποιούσα τον άνεμο για να τον παρασύρω. στο τέλος άρχισα να πετάω, με κράτησε όμως για να μην φύγω.
μετά είχα ένα όπλο, ήταν και άλλοι με όπλα και ο κυνηγούσε ο ένας τον άλλο. ήταν παιχνίδι. τους απέφυγα όλους εκτός από έναν, ήταν ο g4george. τον πυροβόλησα, θεραπευόταν. τον πυροβόλησα ξανά, στο πρόσωπο αυτή τη φορά για να μη βλέπει. μετά σεξ, πολύ σεξ.

στη συνέχεια γέννησα ένα ξανθό αγοράκι, πανέμορφο. ήμουν μόνος, δεν ήθελα να ξέρει κανείς για το μωρό, ούτε με ποιόν το έκανα. το είχα με τον Σ. ήμουν ευτυχισμένος, πολύ ευτυχισμένος. το έδωσα στη γιαγιά του Σ. σηκώθηκα και έφυγα κρυφά από εκεί που ήμουν. τους βρήκα στο δρόμο. ήταν αυτός με τη γιαγιά του και το παιδί μας. πήγα μαζί τους. το προσέχαμε, το ταίσαμε... είχαμε αγχωθεί... το κρατούσα στα χέρια μου... το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να είναι καλά το παιδί μας, τίποτα άλλο...

και μετά ξύπνησα... ένιωθα μόνος, άδειος και μου έλειπε το παιδάκι, μου έλειπε πολύ. πονούσα στο στήθος, υπέφερα. άρχισα να κλαίω.

blah

τώρα ακούω αυτό...

και βλέπω ξανά σκηνές από τα νέα επεισόδια HEROES. η γλυκιά μου elle είναι η μόνη νομίζω που έχει γλυτώσει από τον sylar χωρίς να έχει την ικανότητα να γιατρεύεται... απλά ΘΕΑ!!! τον τσάκισε!!! i expect great things from you, Elle Bishop!!!
mouxaxa.

επίσης μου άρεσε η μητέρα των Petrelli. έχει τον sylar δικό της!!!:D

χθες ήπια πολύ και με έπιασε... είμαι πολύ χαρούμενος!!!!

και θυμήθηκα ένα πολύ ωραίο... αυτό...


απλά υπέροχο....

So you can make me cum....