ΓΚΕΪ, ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

“Από τότε που αποκάλυψα ότι είμαι γκέι, το 1988, πολλοί μου ζητούσαν και προσδοκούσαν από μένα να εκφράζομαι δημόσια σχετικά με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Δεν δίστασα να το κάνω όποτε μου ζητήθηκε. Αντίθετα έβαλα στο περιθώριο άλλα θέματα για τα οποία νοιάζομαι πάρα πολύ, όπως ο πυρηνικός αφοπλισμός, η αθεϊα, η αντίθεσή μου στη θανατική ποινή και η μάχη κατά του Aids. Kι αυτό γιατί δεν θέλω να γίνομαι “μαϊντανός” και να εκφράζομαι επί παντός επιστητού. Πιστεύω ότι κάτι τέτοιο θα αποδυνάμωνε τις θέσεις μου σχετικά με το ζήτημα που με ενδιαφέρει πάνω από όλα: την κατάκτηση της νομικής και κοινωνικής ισότητας για τους ομοφυλόφιλους σε όλο τον πλανήτη.”

Μια δήλωση του βραβευμένου άγγλου ηθοποιού Ίαν ΜακΚέλεν, πρωταγωνιστή ταινιών όπως το “Θεοί και Δαίμονες” και ο “Άρχοντας των Δαχτυλιδιών”. Δήλωση ενδεικτική μιας νοοτροπίας που οδήγησε αρκετούς πολιτικοποιημένους ομοφυλόφιλους σε χώρες όπως η Αγγλία και η Ισπανία, να προσηλωθούν απερίσπαστοι στο στόχο τους και τελικά να κερδίσουν τα δικαιώματά τους.

Στην Ελλάδα δεν μας λείπει ούτε η πολιτικοποίηση ούτε η διάθεση για κοινωνική δράση. Σε ατομικό επίπεδο όλοι γνωρίζουμε πάρα πολλές περιπτώσεις γκέι και λεσβιών που διαθέτουν το μεράκι και το χρόνο τους στα κοινά. Από τους εθελοντές του 2004 μέχρι τις ομάδες που ασχολούνται με τα θέματα των μεταναστών. Από τους “αγανακτισμένους” μέχρι τις κινήσεις για την πόλη και το περιβάλλον. Από τις δενδροφυτεύσεις και την ποδηλασία μέχρι την προστασία των αδέσποτων.

Όταν πρόκειται όμως για τη διεκδίκηση των δικών μας δικαιωμάτων σε πρώτο πλάνο, όλοι διακρίνουμε ένα “μάγκωμα”. Σίγουρα η αίσθηση ότι κάποιος είναι πολίτης Β’ κατηγορίας στην ίδια του τη χώρα δεν είναι ευχάριστη και πολλοί προτιμάμε αντί γι’ αυτό να ασχολούμαστε με όσα μας ενώνουν με τους άλλους και όχι με αυτά που μας χωρίζουν. Για τα δικά μας δικαιώματα κυριαρχεί μια αίσθηση μοιρολατρίας και κοινωνικού αυτοματισμού: θα γίνει κι αυτό όταν θα μας το επιβάλλουν απ’ έξω ή θα έρθει από μόνο του όταν έχουν λυθεί όλα τα άλλα.

Σίγουρα δεν βοηθάει όταν γνωρίζουμε πως τέτοιες δραστηριότητες δεν θα πρόσθεταν “πόντους” στο βιογραφικό μας, ούτε “like” στα κοινωνικά δίκτυα αλλά αντίθετα θα πρέπει με κάθε τρόπο να τις κρύψουμε από έναν πιθανό εργοδότη που θα θελήσει να μας τσεκάρει στο facebook. Ούτε βοηθάει και το παράδειγμα όσων σέρνουν δημόσια το άρμα του γκέι ακτιβισμού στην Ελλάδα που φαίνεται κι αυτοί να προωθούν τα γκέι δικαιώματα όχι κατά προτεραιότητα, αλλά ως μέρος ενός “πακέτου” με θέματα-“ταμπού” που ερεθίζουν τη μικροαστική κοινωνία. Ξεχνώντας ίσως ότι το ζήτημα είναι πως θα βγούμε επιτέλους από τη λίστα με τα “ταμπού”. Και ότι από αυτήν τη μικροαστική κοινωνία προερχόμαστε όλοι και σε αυτήν καλώς ή κακώς καλούμαστε να ζήσουμε.

Το θέμα είναι αν θα ζήσουμε σε αυτήν ως “προβοκάτορες” του καθωσπρεπισμού της (ένα ρόλο που η ίδια γνωρίζει άριστα να μετατρέπει σε διασκεδαστική γραφικότητα) ή ως πολίτες που διεκδικούν με πείσμα και προσήλωση το δίκιο τους. Είμαστε έτοιμοι να ρίξουμε το “ανάθεμα” σε όσους πολιτικούς είναι “στην ντουλάπα” και δεν προβάλλουν αρκετά τα δικαιώματά μας, βάζοντας άλλες προτεραιότητες. Την ίδια στιγμή που ως πολιτικά όντα όλοι μας, λίγο-πολύ, λειτουργούμε με παρόμοιο τρόπο...

ΓΚΕΪ ΙΕΡΕΑΣ ΣΥΓΧΩΡΕΙ ΤΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΤΕΘΗΚΕ

Να δείξει επιείκια και να συνυπολογίσει το νεαρό της ηλικίας τους ζήτησε από το δικαστήριο ένας ιερέας στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών για τους έφηβους δράστες που επιτέθηκαν σε αυτόν και το φίλο του σε κεντρικό πάρκο της πόλης. Η παρέμβασή του αιδεσιμότατου  Τζος Νόμπλιτ, πάστορα της εκκλησίας των Μεθοδιστών, εισακούστηκε από το δικαστή που επέβαλλε μειωμένες ποινές στους τρεις νεαρούς αδελφούς. [ Στη φωτογραφία ο αιδεσιμότατος με έναν από τους δράστες και τους γονείς του δράστη.]

Τον Ιούλιο του 2010 οι δράστες, ηλικίας 21, 19 και 17 χρονών αντίστοιχα,  πλησίασαν το ζευγάρι που έκανε πικνίκ στο πάρκο. “Γιατί είστε ξαπλωμένοι στην κουβέρτα; Μήπως είστε γκέι; Θα πρέπει να σας πλακώσουμε γι’ αυτό.”  Λίγο μετά επέστρεψαν με ένα ρόπαλο. Οι δύο άντρες κατάφεραν να τους αποκρούσουν και να καλέσουν την αστυνομία, όμως οι νεαροί είχαν ήδη φωνάξει ενισχύσεις και η επίθεση κατέληξε σε ληστεία υπό την απειλή όπλου. Η αστυνομία προχώρησε σε έξι συλλήψεις και αντιμετώπισε την επίθεση ως έγκλημα μίσους.

Οι δράστες αντιμετώπιζαν ποινή φυλάκισης ως και 20 χρόνια για τις πράξεις τους, ενώ ο εισαγγελέας πρότεινε να τους επιβληθεί 10ετής κάθειρξη. Ο Νόμπλιτ δήλωσε στο δικαστήριο ότι ανησυχεί για το μέλλον τους αν καταλήξουν στη φυλακή σε τόσο μικρή ηλικία. “Είμαι γκέι άντρας. Είμαι επίσης ιερέας, αδελφός και θείος. Θέλω να το ξέρετε αυτό. Και θέλω κι εγώ να μάθω περισσότερα για τη ζωή σας. Η καρδιά μου ραγίζει για σας και τις οικογένειές σας. Δεν τρέφω μίσος εναντίον σας. Κατά ένα περίεργο τρόπο, νοιάζομαι για σας.”

Ο δικαστής αποφάσισε τελικά να μη φυλακιστεί ο νεότερος από τα τρία αδέλφια αλλά να τεθεί υπό αστυνομική παρακολούθηση. Από τους δύο μεγαλύτερους ο ένας θα αποφυλακιστεί άμεσα, ενώ ο 21χρονος θα βγει σε εννιά μήνες καθώς στις ποινές τους συνυπολογίστηκε ο χρόνος της προφυλάκισης. Εκκρεμεί ακόμα η  δίκη για τους άλλους τρεις συλληφθέντες. Ο πάστορας έδειξε ανακουφισμένος με την απόφαση: “Τώρα που γνώρισαν έναν ομοφυλόφιλο και τους έδειξε συγχώρεση,  ίσως αυτό να είναι αρκετό. Αν καταφέρουμε να κερδίσουμε την καρδιά έστω και ενός ανθρώπου, αυτό είναι αρκετό.”

Η μητέρα των νεαρών έβαλε τα κλάματα στο δικαστήριο και αγκάλιασε το Νόμπλιτ έξω από την αίθουσα. Τον κάλεσε σπίτι της για να μιλήσει στους γιους της και δήλωσε ότι δεν μεγάλωσε τα παιδιά της να τρέφουν μίσος για τους άλλους. “Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με την ομοφυλοφιλία. Στα μάτια του Θεού είμαστε όλοι ένα. Στην αγκαλιά του Χριστού είμαστε όλοι αδέλφια”  δήλωσε η ίδια στους δημοσιογράφους.

[via]

“ΟΤΑΝ ΣΥΝΗΛΘΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ, ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΓΚΕΪ”

Όταν ο νεαρός Κρις από την Ουαλία τραυματίστηκε σοβαρά στο σβέρκο κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης και έπεσε σε κώμα, η οικογένειά του φοβήθηκε ότι η ζωή του θα άλλαζε για πάντα. Σίγουρα όμως δεν περίμεναν την αλλαγή που θα έβλεπαν  όταν τελικά συνήλθε. Μια  ιστορία που δυσκολεύεται να πιστέψει κανείς, μεταδίδεται από τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης και κάνει το γύρο του κόσμου από χτες .

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο 26χρονος ισχυρίζεται ότι όταν ανέκτησε τις αισθήσεις του ήταν κυριολεκτικά ένας “άλλος άνθρωπος”. Πριν το ατύχημα ζύγιζε 110 κιλά, ήταν αρραβωνιασμένος με μια κοπέλα και ετοιμαζόταν να την παντρευτεί. Δούλευε σε μία τράπεζα και στον ελεύθερο χρόνο του έπαιζε σε μια ερασιτεχνική ομάδα ράγκμπι και τα έπινε με τους φίλους στις παμπ. Όπως υποστηρίζει ο ίδιος, ποτέ πριν δεν είχε αισθανθεί την παραμικρή έλξη για άτομα του ίδιου φύλου. Δεν είχε καν έστω και έναν γκέι φίλο.

Μετά το ατύχημα, τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο: ο Κρις ανακοίνωσε στην οικογένειά του ότι πλέον δεν νιώθει την παραμικρή έλξη για τις γυναίκες και ότι “αισθάνεται γκέι”. “Ξαφνικά άρχισα να σιχαίνομαι την προηγούμενη ζωή μου. Δεν μπορούσα πια να τα βρω με τους φίλους μου, σιχαινόμουν τον αθλητισμό και άρχισα να βαριέμαι αφόρητα στη δουλειά μου.”  Παράτησε τη θέση του στην τράπεζα και άρχισε να ασχολείται εντατικά με την εμφάνισή του, ξεκινώντας δίαιτα και γυμναστική. Σήμερα ζυγίζει 70 κιλά, δουλεύει ως κομμωτής και συζεί με το 19χρονο φίλο του. Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν έχει κανένα παράπονο από τη μεταμόρφωσή του: “Το ατύχημα μου βγήκε σε καλό. Σήμερα είμαι περισσότερο ευτυχισμένος από ποτέ.”

Όσο κι αν η ιστορία του ψωμωμένου αθλητή που μεταμορφώθηκε σε γκέι …κομμωτή φαίνεται στερεοτυπικά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των βρετανικών κίτρινων φυλλάδων, οι ειδικοί παραθέτουν αρκετά παραδείγματα ανθρώπων που είδαν την προσωπικότητά τους να αλλάζει ριζικά μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Ιστορίες ανθρώπων που όταν συνήλθαν άρχισαν να μιλούν με διαφορετική προφορά ή ακόμα και σε διαφορετική γλώσσα! Όπως μια έφηβη  από την Κροατία που ξέχασε τελείως τα κροατικά και  άρχισε να μιλάει σε άπταιστα γερμανικά, μια γλώσσα που μελετούσε αλλά δεν μπορούσε να μιλήσει πριν. Ή ενός άντρα που ανακάλυψε ότι ήταν προικισμένος με απίστευτη δεξιοτεχνία στη ζωγραφική και το σχέδιο χωρίς να έχει δείξει ποτέ ανάλογα δείγματα στο παρελθόν.

Τέτοιες δραματικές αλλαγές μπορεί να έχουν μια ιατρική εξήγηση καθώς κατά τη διάρκεια ενός εγκεφαλικού επεισοδίου η έλλειψη οξυγόνου νεκρώνει κάποια τμήματα του εγκεφάλου. Προκειμένου να τα παρακάμψει, ο οργανισμός ενεργοποιεί κάποια άλλα, τα οποία προηγουμένως μπορεί να “υπολειτουργούσαν”. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο οργάνωσης που ασχολείται με θύματα εγκεφαλικών στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι ομοφυλοφιλικές τάσεις ίσως υπήρχαν λανθάνουσες στο συγκεκριμένο άτομο και το τραυματικό γεγονός λειτούργησε σαν καταλύτης που τις έβγαλε στην επιφάνεια. Γιατί όλα είναι μέσα στο μυαλό μας τελικά…

[via]

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΑΓΕΝΕΙΑ ΣΤΑ ΠΡΟΦΙΛ ΓΝΩΡΙΜΙΩΝ;

Για ποιο λόγο κάποιος που αναζητά μια ερωτική γνωριμία μέσω του ίντερνετ θέλει να φαίνεται αγενής, εριστικός και ψηλομύτης; Για ποιο λόγο θέλει κάποιος να εκφράσει τις ερωτικές του προτιμήσεις προσβάλλοντας άλλους χρήστες που επισκέπτονται το προφίλ του; Σε αυτά τα ερωτήματα δεν απαντάει η σατιρική ιστοσελίδα Douchebags of Grindr. Μας δίνει όμως μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα, πολύ οικεία όχι μόνο σε όσους χρησιμοποιούν το Grindr (εφαρμογή για “έξυπνα” κινητά με σκοπό τις γκέι ερωτικές γνωριμίες) αλλά και όλες τις αντίστοιχες υπηρεσίες του ίντερνετ. Παραδείγματα όπως αυτά εδώ:

“To 99% είστε χαμένοι. Εγώ ανήκω στο κορυφαίο 1%. Για αυτό απόδειξέ μου ότι αξίζεις.”

“Μη σπαταλάς το χρόνο μου, ψάχνω κάποιον σαν κι εμένα. Είμαι παίδαρος. Μη μου στέλνεις αν είσαι κοντός, αγύμναστος και γέρος. ”

“Αν είσαι πάνω από 35, γράψε την ηλικία σου για να σε μπλοκάρω.”

“Μη χαλιέσαι άμα σε μπλοκάρω. Απλά σε βοηθάω να βρεις το κατάλληλο άτομο.”

“Ψάχνω πραγματικούς άντρες. Όχι μαύροι, όχι ασιάτες, όχι κουνιστοί.”

“Αυτός ο πρίγκιπας δεν ψάχνει Βασίλισσα.”

“Άν είσαι ασιάτης και μου στείλεις ακέφαλη φώτο, θα το καταλάβω.”

“Είμαι αρρενωπός και αριστοκρατικός. Νά σαι κι εσύ το ίδιο.”

“Θα ξαναρχίσω να βγαίνω με γυναίκες. Είναι πιο αρρενωπές από σας.”

“Ορισμένες αδελφές δεν χρειάζεται να αγοράσουν κοστούμι για τις Απόκριες.”

“Όχι λευκοί, όχι χοντροί, όχι ινδοί. Γιατί έτσι γουστάρω.”

 

[ Η μόνη διαφορά στις πιο “πολυ-πολιτισμικές” κοινωνίες σε σχέση με τη δική μας είναι ότι στο κλασικό “όχι χοντροί, όχι θηλυπρεπείς” έχουν προστεθεί και τα “όχι ασιάτες”, “όχι μαύροι”, “όχι λευκοί” κτλ ]

Εννοείται ότι ο καθένας μπορεί να έχει τις προτιμήσεις του – δεν μπορεί να αρέσουμε όλοι σε όλους. Και ως ένα βαθμό κάποια έπαρση και “αυθάδεια” στις πιο νεαρές ηλικίες είναι ίσως λογική και αναμενόμενη. Όμως ο τρόπος που εκφράζεται κανείς και οι λέξεις που επιλέγει έχουν σημασία. Η γλώσσα της σεξουαλικής απελευθέρωσης φαίνεται να έχει αντικατασταθεί από υψηλά στάνταρ και αυστηρές προδιαγραφές. Και αντί να ανοιγόμαστε στους άλλους, προτιμάμε να κλείνουμε τις επιθυμίες μας μέσα σε κουτάκια.

Υποψιάζομαι ότι πολλοί επιλέγουν να εκτονώνουν με αυτό τον τρόπο πάνω στους άλλους την απόρριψη που εισπράττουν από τον κοινωνικό περίγυρο. Δημιουργώντας καινούριες ιεραρχίες όπου οι ίδιοι αισθάνονται στην κορυφή της σεξουαλικής πυραμίδας και ο άγριος ανταγωνισμός σύμφωνα με τους κανόνες της “αγοράς” μεταφέρεται στο πεδίο της ερωτικής κατανάλωσης. Τώρα όμως που έχουν αλλάξει οι εποχές και τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα παντού, νομίζω ότι όλοι έχουμε ανάγκη -ακόμα περισσότερο σε σχέση με πριν- από μια καλή κουβέντα

ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ: ΜΙΑ ΕΥΠΑΘΗΣ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ

Οι ηλικιωμένοι ομοφυλόφιλοι έχουν πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα να ζουν μόνοι και πολύ μικρότερη πιθανότητα να έχουν παιδιά σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους συνομήλικούς τους. Αντίστοιχα εξαρτώνται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τις κοινωνικές υπηρεσίες και το σύστημα δημόσιας υγείας, τα οποία όμως δεν είναι προσαρμοσμένα στις ανάγκες τους. Αυτό είναι το συμπέρασμα της πρώτης μεγάλης έρευνας σχετικά με τα προβλήματα και τις ανάγκες των ηλικιωμένων ομοφυλόφιλων πολιτών που δημοσίευσε πριν από λίγες μέρες η βρετανική οργάνωση Stonewall.

Τα αποτελέσματα προκαλούν ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία με δεδομένη τη γήρανση του πληθυσμού στις ανεπτυγμένες χώρες: μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο υπολογίζεται ότι πάνω από ένα εκατομμύριο άτομα άνω των 55 ετών είναι ομοφυλόφιλοι ή αμφιφυλόφιλοι.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, πάνω από το 40% ομοφυλόφιλων και αμφιφυλόφιλων σε αυτή την ηλικιακή ομάδα ζουν μόνοι, όταν το αντίστοιχο ποσοστό στους ετεροφυλόφιλους είναι μόλις 28%, ενώ στους ετεροφυλόφιλους άντρες πέφτει στο 15%. Αντίστοιχα εννιά στους δέκα ετεροφυλόφιλους ηλικιωμένους έχουν παιδιά, ενώ το ίδιο ποσοστό στις λεσβίες και αμφί γυναίκες μειώνεται στο 50% και δεν ξεπερνάει το 25% στους γκέι και αμφί άντρες.

Το πρόβλημα της μοναξιάς και της έλλειψης φροντίδας των ηλικιωμένων ομοφυλόφιλων επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο αν σκεφτεί κανείς ότι πέρα από την έλλειψη συντρόφου και παιδιών, σε πολλές περιπτώσεις τους έχουν ξεγράψει και οι γονείς ή τα αδέλφια τους. Σύμφωνα με την έρευνα το ποσοστό των ηλικιωμένων ομοφυλόφιλων που έχουν τακτική επαφή με μέλη της οικογένειάς τους είναι τρεις φορές μικρότερο σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους.

Τα συσσωρευμένα κοινωνικά προβλήματα έχουν σαν αποτέλεσμα οι ομοφυλόφιλοι να αντιμετωπίζουν τα γηρατειά με πολύ μεγαλύτερο άγχος και να ανησυχούν πολύ περισσότερο για την εξέλιξη της υγείας τους και την πιθανότητα να χρειαστούν βοήθεια στο μέλλον. Σε αυτούς τους φόβους έρχεται να προστεθεί και ο φόβος της περιθωριοποίησης μέσα στα απρόσωπα συστήματα δημόσιας υγείας και φροντίδας για την τρίτη ηλικία. Ένας φόβος που είναι αρκετός για να οδηγήσει πολλούς απ’ αυτούς πίσω στην “ντουλάπα”: πάνω από τους μισούς δηλώνουν ότι δεν θα αποκάλυπταν την ομοφυλοφιλία τους στο προσωπικό ενός γηροκομείου, ενώ ένας στους τρεις δεν θα το δήλωνε ούτε σε κάποιο άτομο που θα τον φρόντιζε στο σπίτι.

Με αφορμή την έρευνα, η οργάνωση καταλογίζει “θεσμική άγνοια” στους δημόσιους φορείς της χώρας σχετικά με τα ειδικά προβλήματα και τις ξεχωριστές ανάγκες των ηλικιωμένων ομοφυλόφιλων πολιτών. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η συγκεκριμένη ομάδα του πληθυσμού υπολογίζεται ότι συνεισφέρει 40 δις λίρες το χρόνο σε ασφαλιστικές εισφορές. Μια “θεσμική άγνοια” που αρχίζουν να αναγνωρίζουν κάποιοι πολιτικοί στην άλλη μεριά του Ατλαντικού: προ ημερών ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης έδωσε εντολή στην Υπηρεσία Ηλικιωμένων της πολιτείας να του υποβάλλει έκθεση σχετικά με τις ειδικές ανάγκες και τα προβλήματα της συγκεκριμένης ομάδας πολιτών.

Εν τω μεταξύ στην Ελλάδα και σε αυτό το θέμα η κοινωνική ευαισθησία οργανώσεων και κρατικών φορέων παραμένει στα αζήτητα…

ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΑΝΤΡΕΙΑΣ

Σύμφωνα με την παράδοση, η δέκατη επέτειος ενός γάμου αποκαλείται “τσίγκινη επέτειος”. Φέτος κλείνουν ακριβώς δέκα χρόνια από τότε που η Ολλανδία έγινε η πρώτη από τις συνολικά δέκα χώρες που έχουν καθιερώσει (μέχρι στιγμής) το γάμο και για τα ζευγάρια ίδιου φύλου. Πριν από λίγες μέρες, η Νέα Υόρκη έγινε η μεγαλύτερη ως τώρα πολιτεία των ΗΠΑ που έκανε το ίδιο. Με αφορμή την επέτειο, το γαλλικό περιοδικό Têtu συνάντησε  τρία ζευγάρια που έχουν παντρευτεί σε ισάριθμες ευρωπαϊκές χώρες που τους αναγνωρίζουν αυτό το δικαίωμα. Αν και  οι λόγοι που τους οδήγησαν στη μεγάλη απόφαση δεν διαφέρουν σημαντικά από τα ετερόφυλα ζευγάρια, η πρώτη γενιά των παντρεμένων ομόφυλων ζευγαριών βρήκε τον τρόπο να βάλει τη δική της σφραγίδα στο θεσμό αντλώντας από τα διαφορετικά βιώματα και τις εμπειρίες τους.

Βέλγιο
Φρεντερίκ 31 ετών, δημοτικός υπάλληλος και Μπενουά 32 ετών, διαφημιστής και επιχειρηματίας

Ο ένας είναι φλαμανδός και ο άλλος βαλόνος αλλά, σε αντίθεση με τις εθνότητες της πατρίδας τους, αυτό το ζευγάρι  δεν σκέφτεται το διαζύγιο! Ο Μπενουά και ο Φρεντερίκ γνωρίστηκαν σε ένα φοιτητικό πάρτι πριν από δέκα χρόνια και είναι παντρεμένοι εδώ και τέσσερα. Εκτός από την καταγωγή όμως, διαφέρουν και στο χαρακτήρα: Δυναμικός και αυθόρμητος ο Μπενουά, συνεσταλμένος και σπιτόγατος ο Φρεντερίκ.

“Μέναμε μαζί τρία χρόνια, οι οικογένειές μας είχαν καλές σχέσεις και οι φίλοι μας άρχισαν να μας ρωτάνε αν σκεφτόμαστε το γάμο. Το περιβάλλον ήταν πολύ ευνοϊκό. Είχα πει στο Μπενουά να αφήσει σε μένα την πρωτοβουλία γιατί δεν ήθελα να του πω όχι σε περίπτωση που δεν αισθανόμουν έτοιμος. Πήγαμε σε ένα παραλιακό εστιατόριο και έκρυψα το δαχτυλίδι μέσα σε ένα τριαντάφυλλο.”

Το μεγάλο νέο ανακοίνωσαν στους συγγενείς την ημέρα των Χριστουγέννων. Αρχικά η οικογένεια του Μπενουά δεν το πήρε πολύ καλά: “Τελικά όμως -αν και πολύ διαφορετικές- οι οικογένειές μας ήρθαν ακόμα πιο κοντά χάρη στο γάμο. Είμαστε πολύ νέοι, οι πρώτοι γκέι παντρεμένοι της γενιάς μας και του κύκλου μας. Δεν είχαμε κανένα πρότυπο.να ακολουθήσουμε. Το κάναμε για τους δικούς μας ανθρώπους που πάντα πίστευαν σε μας. Για να εξασφαλίσουμε τη σχέση μας νομικά και οικονομικά. Για να ζήσουμε μια όμορφη γιορτή. Και προφανώς επειδή αγαπιόμαστε!”

Ο δήμαρχος που τους πάντρεψε έμοιαζε λίγο έξω από τα νερά του όταν αντίκρισε το πλήθος που μαζεύτηκε στην αίθουσα του δημαρχείου – συνήθως τόσος κόσμος μαζεύεται μόνο στην εκκλησία! Η συνέχεια ήταν εξίσου αντισυμβατική, αφού το ζευγάρι επέλεξε για την παραδοσιακή γαμήλια γιορτή …ένα λούνα-παρκ! Τους πεντακόσιους καλεσμένους υποδέχτηκαν κλόουν, ταχυδακτυλουργοί και ζογκλέρ. “Ήταν ένας τρόπος για να σπάσουμε τον πάγο και την αμηχανία που θα μπορούσε να δημιουργηθεί. Πριν ανοίξουμε το χορό παρουσιάσαμε στο κοινό ένα θέαμα με μαγικά κόλπα. Γνωρίζοντας ότι κάποιοι μπορεί να μην αισθανθούν άνετα βλέποντας δυο άντρες να χορεύουν, προβάλλαμε ταυτόχρονα ένα βίντεο με τις πιο σημαντικές στιγμές της σχέσης μας. Και αμέσως μετά ζητήσαμε από τις μαμάδες μας να χορέψουν μαζί. Από κει και πέρα, κύλησαν όλα όμορφα.” Για τους δικούς τους ανθρώπους ήταν ο γάμος του αιώνα: “Τους έδωσε μια διαφορετική εικόνα για την ομοφυλοφιλία σε σχέση με τα στερεότυπα που είχαν στο μυαλό τους.”

Ο γάμος δεν έχει αλλάξει πολύ πράγματα στην καθημερινότητά τους: “Αυτό που έχει σημασία σε μια σχέση είναι ο διάλογος και να παραμένει ζωντανό το στοιχείο της έκπληξης.”  Αν και μοιράζονται ήδη ένα διαμέρισμα και τους τραπεζικούς λογαριασμούς, στην πορεία ανακάλυψαν ότι ο γάμος φέρνει και περιορισμούς: παρόλο που δεν τους συμφέρει οικονομικά, κάνουν μαζί δήλωση στην εφορία. Και όταν ο Μπενουά ήθελε να ανοίξει τη δική του επιχείρηση, ο σύζυγός του έπρεπε να συναινέσει και να υπογράψει τα σχετικά έγγραφα. Παρόλα αυτά “αν έπρεπε να πάμε πίσω, θα το ξανακάναμε χωρίς δισταγμό! Το μόνο πρόβλημα είναι ότι και οι δύο ξεχνάμε την επέτειό μας. Ευτυχώς που  παίρνουν οι γονείς μας για να ευχηθούν και μας το θυμίζουν!”

Σουηδία
Λίντα 33 ετών και Μαρία 39 ετών, ιερείς της Λουθηρανικής Εκκλησίας

Μια εκκλησία που χειροτονεί γυναίκες ιερείς. Και όταν δύο απ’ αυτές αγαπιούνται, ευλογεί το γάμο τους. Όλα αυτά συμβαίνουν στη Σουηδία. Σας φαίνονται αντισυμβατικά; Η Μαρία έχει την αποστομωτική απάντηση: “Δεν υπάρχει τίποτα πιο “αντισυμβατικό” από αυτό που δίδαξε ο Ιησούς: Αγαπάτε αλλήλους!”

Οι δυο κυρίες γνωρίστηκαν πριν από τέσσερα χρόνια μέσω μιας κοινής φίλης όταν η Μαρία είχε ήδη χειροτονηθεί ενώ η Λίντα ήταν ακόμα φοιτήτρια θεολογίας. Στην αρχή έγιναν φίλες, στη συνέχεια γειτόνισσες. Ήταν σε ένα ταξίδι πριν από δύο χρόνια που εξομολογήθηκαν αυτό που ένιωθε η μία για την άλλη. Έξι μήνες αργότερα αρραβωνιάστηκαν. “Εκείνη την περίοδο είχα μόλις τοποθετηθεί στην ενορία μιας μικρής κωμόπολης με 2.500 κατοίκους” θυμάται η Μαρία. “Είχα τους δισταγμούς μου σχετικά με  το γάμο γιατί φοβόμουν τις αντιδράσεις των ανθρώπων σε ένα τόσο μικρό μέρος. Τελικά αποδείχτηκε ότι εγώ είχα προκαταλήψεις και όχι εκείνοι. Οι άνθρωποι ήταν πολύ ζεστοί απέναντί μας, μας αγκάλιασαν πραγματικά.”

Αποφάσισαν να παντρευτούν την εβδομάδα των Χριστουγέννων γιατί ήθελαν στο γάμο τους να ακουστούν τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα. Δύο συνάδελφοι ιερείς ανέλαβαν να τις παντρέψουν – ο ένας από τους δύο είναι ομοφυλόφιλος και ετοιμάζεται κι αυτός να παντρευτεί. Αν και στην αρχή είχαν προγραμματίσει έναν απλό γάμο, “στην πορεία γίναμε οι κλασικές νύφες-τέρατα που τρελαίνονται για να σχεδιάσουν και την παραμικρή λεπτομέρεια! Ευτυχώς που όταν η κατάσταση ξέφευγε, πατούσαμε φρένο και σκεφτόμασταν για ποιο λόγο είναι σημαντικό αυτό που πάμε να κάνουμε.”

Η επιλογή του κατάλληλου ενδύματος για το γάμο ήταν πραγματική σπαζοκεφαλιά: “Δεν θέλαμε άσπρο νυφικό, ούτε κοστούμι - μας φαίνονται εντελώς κλισέ.” Η λύση που βρήκαν ήταν να παντρευτούν φορώντας τα άμφιά τους: ένα μαύρο παντελόνι και από πάνω ένα χιτώνιο, τυρκουάζ για τη Λίντα και βιολετί για τη Μαρία με ασορτί κάπα για την πλάτη  που έφτανε μέχρι τα πόδια. Για ποιο λόγο αυτή η μέρα ήταν τόσο σημαντική; “Καταρχάς γιατί έχουμε το δικαίωμα να παντρευτούμε. Μπορούμε να δηλώσουμε τον έρωτά μας μπροστά στις οικογένειές μας, στους φίλους μας και μπροστά στο Θεό. Δεν είναι πια το μικρό μας μυστικό. Πιο επίσημο δεν γίνεται! Και μετά για τους γονείς μας. Μας είχαν δεχτεί από την αρχή, αλλά η μεγαλύτερη συγκίνηση για μας ήταν όταν είχαν την ευκαιρία να δείξουν σε όλο τον κόσμο πόσο ευτυχισμένοι είναι.”

Η Λίντα αποφάσισε να πάρει το επώνυμο της Μαρίας που είναι πολύ πιο σπάνιο από το δικό της. Μια ακόμα αλλαγή είναι ότι ο γάμος προσφέρει μεγαλύτερη οικονομική ασφάλεια στο ζευγάρι – ιδίως όταν σκέφτεται να κάνει παιδιά. Παρόλο που η Σουηδία επιτρέπει την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή σε ζευγάρια γυναικών, η Λίντα προτίμησε μια ιδιωτική κλινική στη Δανία. Στη χώρα τους η λίστα αναμονής είναι πολύ μεγάλη, ενώ οι δυο γυναίκες θέλουν τα παιδιά τους να έχουν τον ίδιο βιολογικό πατέρα, κάτι που δεν επιτρέπεται στη Σουηδία.

Το Μάρτιο η Λίντα και η Μαρία προγραμματίζουν το μήνα του μέλιτος. Θα ταξιδέψουν στην Ιορδανία. Σαν δυο “φίλες”. “Εκεί που πάμε, δεν υπάρχει περίπτωση να τους πούμε πως έχουμε παντρευτεί…”

Ισπανία
Χαβιέ 47 ετών, καλλιτέχνης και Σεζάρ 46 ετών, υπάλληλος στο Ινστιτούτο Θερβάντες

Με τα τετράγωνα γυαλιά, το ασορτί ντύσιμο, τους κοντοκουρεμένους γκρίζους κροτάφους και το συνεσταλμένο χαρακτήρα τους, ο Χαβιέ και ο Σεζάρ μοιάζουν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο. Γνωρίστηκαν πριν από οκτώ χρόνια,  μετά από πολλές ερωτικές περιπέτειες, αλλά σε μια περίοδο της ζωής τους που έψαχναν και οι δύο το ίδιο πράγμα. Από εκείνο το σημείο, η ιστορία τους ταυτίστηκε με την ιστορία της χώρας τους: οι δυο άντρες γνωρίστηκαν στην κατάλληλη χώρα, την κατάλληλη εποχή.

Δύο χρόνια μετά τη γνωριμία τους, η Βουλή της Ισπανίας αναγνώρισε το γάμο για τα ζευγάρια ίδιου φύλου. Για δύο ανθρώπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη δικτατορία του Φράνκο, η πολιτική αλλαγή έμοιαζε με θαύμα: “Ανήκουμε σε μια γενιά για την οποία η ομοφυλοφιλία ήταν κάτι το ανήκουστο. Βλέπουμε τους σημερινούς εφήβους στο δρόμο και μας φαίνεται ότι έχουμε μεγαλώσει σε άλλο κόσμο!” Σιγά-σιγά η ιδέα ωριμάζει στο μυαλό τους. Το 2007 υιοθετούν το Λουίς, ένα 6χρονο αγοράκι που ζούσε μέχρι τότε σε ένα ορφανοτροφείο στη Μαδρίτη.

Ο γάμος ήταν η λογική κατάληξη της ιστορίας: Παντρεύονται τελικά σε μια απλή τελετή `το Μάρτιο του 2009 στο δημαρχείο της πόλης. Μια φίλη τους θυμάται: “Είχαν και οι δύο τόσο τρακ! Ήταν μια πολύ ξεχωριστή στιγμή για το ζευγάρι. Ο Λουίς ήταν πολύ πιο χαλαρός. Φαινόταν πραγματικά ευτυχισμένος για τους γονείς του.”

Κοιτώντας πίσω δυο χρόνια μετά, εκτιμούν ότι ο γάμος τους έδωσε όλα όσα περίμεναν: “Γραφειοκρατικά τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα. Πλέον έχουμε οικογενειακό βιβλιάριο και ο γάμος μας βοήθησε πολύ στη διαδικασία της υιοθεσίας. Το παραδέχομαι όμως ότι και στην κοινωνική ζωή λατρεύω να μιλάω για το “σύζυγό μου!” Επιπλέον ο γάμος έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη σχέση του Σεζάρ με την οικογένειά του που ζει ακόμα σε ένα πολύ μικρό ορεινό χωριό κοντά στη Σεγκόβια. Για τους γονείς, η ομοφυλοφιλία του γιου  ήταν το σοκ της ζωής τους: “Απλά δεν ήθελαν να το πιστέψουν. Ήταν κάτι εντελώς έξω από τη δική τους πραγματικότητα και δεν είχαν διανοηθεί ποτέ ότι θα μπορούσε να τους αφορά. Η αναγνώριση της σχέσης μας από το νόμο τους βοήθησε να το αποδεχτούν σε μεγάλο βαθμό. Είχε μεγάλη σημασία που μπόρεσαν να φτιάξουν στο μυαλό τους την εικόνα του ζευγαριού με το παιδί. Ήταν κάτι μέσα από την εμπειρία τους και άρα περισσότερο αποδεκτό γι’ αυτούς.”

Αν και πλέον έχουν κατοχυρώσει τη σχέση τους, ο Χαβιέ και ο Σεζάρ δεν παύουν να ανησυχούν για το μέλλον. Σε ένα χρόνο οι ισπανοί θα πάνε στις κάλπες και φαβορί στις δημοσκοπήσεις είναι το δεξιό Λαϊκό Κόμμα που διαφωνεί με την επέκταση του γάμου στους ομοφυλόφιλους. Μάλιστα ο αρχηγός του κόμματος δεν έχει αποκλείσει την πιθανότητα να γυρίσει το ρολόι προς τα πίσω, αντικαθιστώντας το γάμο με ένα …“σύμφωνο συμβίωσης”. Η προοπτική αυτή μοιάζει κυριολεκτικά εφιαλτική για τους δύο συζύγους: “Περιμένουμε να δούμε, αλλά είμαστε πολλοί ανήσυχοι. Φαίνεται ασύλληπτο, κανείς δεν πιστεύει ότι θα κάνουν κάτι τέτοιο. Αλλά δεν πρέπει κανείς να μπερδεύει αυτά που γνωρίζει με αυτά που ελπίζει.”

Αν και ο δικός τους γάμος θα παραμείνει έγκυρος αφού κανένας νόμος δεν είναι αναδρομικός στην Ισπανία, για το ζευγάρι οποιαδήποτε επιστροφή στο παρελθόν θα ισοδυναμεί  με πικρή ταπείνωση: “Ξαφνικά ο γάμος μας θα είναι εκτός νόμου. Θα γίνουμε είδος προς εξαφάνιση, μια οικογένεια διαφορετική από τις άλλες. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα το βιώσουμε σαν μια πραγματική πράξη επιθετικότητας.”

“O ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΒΓΗΚΕ ΑΠO ΤΗΝ ΝΤΟΥΛΑΠΑ ΣΤΑ 75 ΤΟΥ”

Αν και έχει γυρίσει αρκετές ταινίες, ο 45χρονος Μάικ Μιλς είναι γνωστός κυρίως σαν σκηνοθέτης βιντεο-κλιπ για καλλιτέχνες όπως ο Moby και οι Air. Η καινούρια του ταινία με τίτλο “Αρχάριοι” (“Beginners”) έχει πολύ έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία αφού στηρίζεται σε ένα πραγματικό γεγονός: την απόφαση του 75χρονου  πατέρα του να “βγει από την ντουλάπα” και να αποδεχτεί την ομοφυλοφιλία του μετά το θάνατο της γυναίκας του. Μια απόφαση που όπως λέει ο ίδιος άλλαξε τη ζωή και των δυο τους.

Πώς αποφάσισε ο πατέρας σας να ζήσει ανοιχτά ως ομοφυλόφιλος;

Η μητέρα μου μόλις είχε πεθάνει κι εγώ τον βοηθούσα σε όλα τα ζητήματα της καθημερινότητας. Αισθανόταν πολύ γερασμένος και τον βοηθούσα  στο νοικοκυριό, στην κουζίνα... Όταν ο πατέρας σου μένει χήρος αυτό που φοβάσαι περισσότερο από όλα είναι μήπως πέσει σε κατάθλιψη. Μόλις όμως αποφάσισε να ζήσει για πρώτη φορά τη ζωή του ανοιχτά ως γκέι, η ψυχολογική του κατάσταση άλλαξε εντελώς. Ήταν σαν να έλεγε “δεν έχω τελειώσει ακόμα, έχω ακόμα πολλά να κάνω!” Η σχέση μας έγινε τελείως διαφορετική και βρεθήκαμε πολύ κοντά εκείνη την περίοδο. Ήταν ευτυχισμένος και για πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο ζωντανό. Το δύσκολο για μένα ήταν ότι ποτέ δεν τον θυμόμουν  έτσι. Αναρωτιόμουν που βρισκόταν αυτός ο θετικός άνθρωπος τον καιρό που μεγάλωνα, στην παιδική μου ηλικία και μετέπειτα. Ήταν σαν να γεννήθηκε ξανά. Ξαφνικά είχε γίνει πάλι ένας έφηβος 16 χρονών.

Στην ταινία, η μητέρα σας λέει ότι απαρνήθηκε την εβραϊκή της καταγωγή για να παντρευτεί τον πατέρα σας και σε αντάλλαγμα αυτός αναγκάστηκε να απαρνηθεί την ομοφυλοφιλία του. Έγιναν έτσι τα πράγματα;

Έτσι μου τα διηγήθηκε ο πατέρας μου και εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να κάνω αυτή την ταινία. Οι γονείς μου ήταν περίπλοκοι άνθρωποι και δεν μπορώ να πω ότι ακόμα και σήμερα κατανοώ απόλυτα τις επιλογές τους. Γνωρίζονταν από το σχολείο και κατατάχθηκαν και οι δύο στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μητέρα μου ήταν πολύ δυνατή γυναίκα, στον πόλεμο ήταν πιλότος! Πολλοί πίστευαν ότι είναι λεσβία. Πρότεινε στον πατέρα μου να παντρευτούν παρά το ότι γνώριζε πως ήταν γκέι και του είπε “μην ανησυχείς, θα τα κανονίσω εγώ.” Ο πατέρας μου δεν ήθελε να είναι ομοφυλόφιλος, ήταν κάτι που έτρεμε εκείνη την εποχή. Είναι αρκετή συνηθισμένη ιστορία, πήγε σε ψυχίατρο που του είπε ότι είναι ψυχασθενής. Παρόλα αυτά παντρεύτηκαν και έμειναν μαζί για 44 χρόνια! Είναι τρελό, μέχρι σήμερα δεν μπορώ να πω ότι τους έχω καταλάβει.

Ποια είναι η άποψή σας για την υιοθεσία από γκέι ζευγάρια;

Είναι τόσο θλιβερό και γελοίο που τόσοι άνθρωποι θεωρούν ότι ο θεσμός του γάμου είναι κάτι το ιερό από το οποίο θα πρέπει να αποκλείονται οι ομοφυλόφιλοι. Οι ομοφυλόφιλοι θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα στο γάμο και την υιοθεσία. Ο πατέρας μου ήταν ακόμα στη ζωή όταν ξεκίνησε η διαμάχη για τον γκέι γάμο. Αναρωτήθηκε “μα γιατί να θέλουν να παντρεύονται;” αφού ο ίδιος είχε ζήσει παντρεμένος ενάντια στον εαυτό του για 44 ολόκληρα χρόνια. Δεν ήταν κατά του γάμου για τους γκέι, ήταν κατά του γάμου γενικά. Αλλά ο καθένας πρέπει να έχει το δικαίωμα να κάνει αυτή την επιλογή.

Το “ηθικό δίδαγμα” της ταινίας είναι ότι η παραδοχή της ομοφυλοφιλίας του ήταν το καλύτερο πράγμα που συνέβη στη ζωή του πατέρα σας;

Ήταν το καλύτερο πράγμα που συνέβη στη σχέση μου μαζί του. Ο γκέι μπαμπάς μου έμαθε πολύ περισσότερα πράγματα για τον έρωτα, το σεξ και τις σχέσεις σε σχέση με τον ετεροφυλόφιλο πατέρα μου.

[via]

 

Στην ταινία “Οι Αρχάριοι” ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ συναντά μια αυθόρμητη και απρόβλεπτη κοπέλα που του φέρνει στο νου την ανάμνηση του νεκρού πατέρα του που “βγήκε από την ντουλάπα”  και αποφάσισε να ζήσει τη ζωή του από την αρχή  σε ηλικία 75 ετών. Προσπαθεί να την αγαπήσει με το κουράγιο, το χιούμορ και την ελπίδα που του δίδαξε ο πατέρας του τα τελευταία χρόνια που πέρασαν μαζί…

Αναρωτιέμαι πόσοι άλλοι άνθρωποι περνούν όλη τους τη ζωή χωρίς να γνωρίζουν απολύτως τίποτα για το παρελθόν, τα πραγματικά αισθήματα και τις κρυφές επιθυμίες των ανθρώπων που τους έφεραν στον κόσμο…

ΜΕΤΑ ΑΠΟ 61 ΧΡΟΝΙΑ ΣΧΕΣΗΣ, ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥΣ

Μια ιστορία αγάπης που έχει κρατήσει όσο λίγες… Το 1948 ο Ρίτσαρντ συναντάει τον Τζορτζ στη διάσημη σχολή θεάματος Julliard της Νέας Υόρκης – και τα υπόλοιπα όπως λένε “είναι ιστορία”. Συνέχεια μαζί εδώ και έξι δεκαετίες, οι δύο γλυκύτατοι συνταξιούχοι είναι σήμερα 91 και 84 ετών αντίστοιχα. Να πως περιγράφουν οι ίδιοι τη στιγμή που σημάδεψε τη ζωή τους: “Ήταν μορμόνος, ένας μορμόνος που δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου” θυμάται ο Τζον και ένα χαμόγελο διαγράφεται στο πρόσωπό του. “Τον κοιτούσα μέσα στα μάτια. Είχε τόσο όμορφα μάτια! Του είπα “Θέλω να τραγουδήσω για σένα!” αναπολεί με τη σειρά του ο Ρίτσαρντ.

Καθηγητές τραγουδιού και οι δύο, δεν μπόρεσαν ποτέ να φανταστούν τη ζωή τους μακριά από τη Νέα Υόρκη και την πλούσια μουσική και θεατρική σκηνή της. Γι αυτό το λόγο ζητούν να παντρευτούν στην πόλη που θεωρούν σπίτι τους. “Αν μπορούσαμε να ξεκινήσουμε μια καινούρια φάση της ζωής μας ως παντρεμένο ζευγάρι, θα νιώθαμε ότι με αυτό τον τρόπο ολοκληρώνεται μια ιστορία που υπήρξε εκπληκτική και για τους δυο μας. Θεωρούσαμε πάντα τον εαυτό μας ζευγάρι. Σκεφτήκαμε να παντρευτούμε στη Μασαχουσέτη ή το Κονέκτικατ [ γειτονικές πολιτείες όπου τα ομόφυλα ζευγάρια μπορούν να παντρευτούν ] αλλά υπήρξαμε πάντα νεοϋορκέζοι! Εδώ περάσαμε τα καλύτερα και τα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής μας. Η Νέα Υόρκη είναι τα πάντα για μας. Είμαστε νεοϋορκέζοι και μετά από 61 χρόνια μαζί θέλουμε να έχουμε το δικαίωμα να παντρευτούμε εδώ! Νομίζουμε ότι είναι καιρός…”

Το πολύ συγκινητικό βίντεο που μπορείτε να δείτε πιο κάτω είναι παραγωγή της καμπάνιας “Freedom to Marry” που έχει σκοπό να γίνει η Νέα Υόρκη φέτος η έκτη κατά σειρά πολιτεία των ΗΠΑ που θα αναγνωρίσει το γάμο ζευγαριών του ίδιου φύλου. Μια αντίστοιχη προσπάθεια πριν από δύο χρόνια έπεσε στο κενό όταν οκτώ γερουσιαστές του δημοκρατικού κόμματος που εκπροσωπούν περιφέρειες με ισχυρή παρουσία φυλετικών μειονοτήτων καταψήφισαν τη σχετική νομοθεσία μαζί με τους ρεπουμπλικάνους συναδέλφους τους….

Μετά από 61 χρόνια , ποια είναι η συμβουλή τους για να αντέξει μια σχέση στο χρόνο; “Ποτέ μην πέφτετε για ύπνο μαλωμένοι”. Απλό ακούγεται - και σίγουρα για να το λένε κάτι παραπάνω ξέρουν