ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΒΕΡΝ

“Δοκίμασα τη γραβάτα σας φίλε μου και είναι το ίδιο αστείο σαν να δοκίμαζα το εσώρουχό σας” , “Πόσο ζωντανή είναι η ικανοποίηση που ένιωθα όταν σας φιλούσα αγαπητέ Χετσέλ. Έχουμε καιρό να τρίψουμε τις επιδερμίδες μας τη μία πάνω στην άλλη και μ’ έχει πιάσει φαγούρα…”  Τα δύο μοναδικά χειρόγραφα του Ιούλιου Βερν που περιέχουν ομοερωτικά υπονοούμενα κι έχουν φτάσει σε μας απευθύνονται και τα δύο στον εκδότη του Πιερ Ζιλ Χετσέλ. Υπήρχαν και άλλα γράμματα και αν ναι, τί απέγιναν; Τα κατέστρεψε ο ίδιος ο Βερν ή ο γιος του Μισέλ θέλοντας να προστατεύσει την “τιμή” του πατέρα του;

Ο Ιούλιος Βερν ονειρευόταν τα ταξίδια ήδη από πολύ τρυφερή ηλικία. Σε ηλικία 11 ετών κάνει απόπειρα να μπαρκάρει σε καράβι από το λιμάνι της Νάντης, όμως ένας ναύτης τον αναγνωρίζει και ειδοποιεί τον πατέρα του! Η τιμωρία του θα είναι τόσο αυστηρή που από τότε τα μοναδικά ταξίδια που θα επιχειρήσει θα είναι στη φαντασία του…

Σε ηλικία 20 χρονών θα βρεθεί στο Παρίσι για να σπουδάσει στη Νομική. Στο εστιατόριο Chez Vachette κοντά στην Όπερα θα συμμετέχει στις συναντήσεις της λέσχης “Έντεκα χωρίς γυναίκες”. Τί σημαίνει ακριβώς αυτή η σύναξη μισογύνηδων που ορκίζονται ότι δεν θα παντρευτούν ποτέ και σκαρώνουν στιχάκια με ομοερωτικά υπονοούμενα όπως αυτό εδώ που βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας και αποδίδεται στον ίδιο το Βέρν;

“Απ’το πρωί παράπονα
πως πόναγε ο λαιμός σου
έχω ένα γλειφιτζούρι φίλε μου
γλείψτο να σου περάσει”

Ο Βερν αντιπαθεί τα νομικά και προτιμά να ασχοληθεί με το θέατρο. Η γνωριμία του με τον Αλέξανδρο Δουμά του ανοίγει πόρτες, όμως δεν θα γνωρίσει επιτυχία ως θεατρικός συγγραφέας. Ανακαλύπτει την πραγματική του κλίση γνωρίζοντας τον εξερευνητή Ζακ Αραγκό και ένα κύκλο από περιηγητές, λόγιους και γεωγράφους. Μελετάει με πάθος γεωγραφία, φυσικές επιστήμες και μαθηματικά και αποκτά με αυτό τον τρόπο την κατάλληλη κατάρτιση για να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία της επιστημονικής φαντασίας, ένα είδος το οποίο ουσιαστικά επινόησε ο ίδιος.

Σε ηλικία 29 χρονών θα προδώσει τους φανατικούς εργένηδες φίλους του της λέσχης γράφοντας ένα γράμμα στη μητέρα του στο οποίο διαπιστώνει ότι ήρθε η ώρα να παντρευτεί και της ζητάει να τον παρουσιάσει ως “καλό γαμπρό” σε μια κοπέλα “με καλή ανατροφή και ακόμα  καλύτερα εισοδήματα”. Η μητέρα του επιλέγει για το γιο της μια πλούσια χήρα με δύο κόρες. Μαζί της θα αποκτήσει ένα γιο, όμως δεν θα είναι στο Παρίσι την ημέρα της γέννησής του: προτιμάει να φύγει για ταξίδι στη Σκανδιναβία με ένα φίλο του συνθέτη. Όποτε τον πνίγει η οικογενειακή ζωή καταφεύγει στο προσωπικό του διαμέρισμα ή σαλπάρει με το ιστιοφόρο του.

Το 1863 ο Χετσέλ εκδίδει το πρώτο βιβλίο του Βερν με τίτλο  “Πέντε Εβδομάδες με Αερόστατο” που θα γνωρίσει τεράστια επιτυχία. Ο εκδοτικός οίκος του προσφέρει αμέσως αποκλειστικό συμβόλαιο για 20 χρόνια. “Φίλοι μου παντρεύομαι! Ο κ. Χετσέλ είναι η πιο πλούσια νύφη!” θα αστειευτεί μαθαίνοντας για το συμβόλαιο που του προσφέρουν. Είναι όμως απλά ένα αστείο ή υποδηλώνει μια πιο στενή σχέση ανάμεσα στους δύο άντρες; Όπως και νά χει, ο Βερν εγκαταλείπει το ανταλλακτήριο συναλλάγματος με το οποίο βιοποριζόταν ως τότε και αφιερώνεται αποκλειστικά στη λογοτεχνία.

Τα βιβλία του μεταφράζονται σε όλες τις γλώσσες και πολύ σύντομα τον κάνουν εκατομμυριούχο. Από το Παρίσι φεύγει για την Αμιένη όπου βρίσκεται σε απόσταση βολής από τη θάλασσα. Κάθε τόσο σαλπάρει για κρουαζιέρα με συντροφιά τον ανιψιό του Γκαστόν. Ο ανιψιός τρέφει μεγάλο θαυμασμό για το θείο, και ο θείος ίσως του το ανταποδίδει με κάτι παραπάνω από απλή στοργή. Η παρουσία του παρηγορεί το Βερν για τις απογοητεύσεις που του επιφυλάσσει ο άσωτος γιος του που συχνάζει σε κακόφημα μέρη και συσσωρεύει χρέη.

Σε ηλικία 50 ετών θα συνδεθεί με έναν ακόμα έφηβο, το 16χρονο μετέπειτα πολιτικό Αριστίντ Μπριάν. Κάθε μέρα τον παίρνει από το σχολείο και τον φέρνει σπίτι του όπου συζητάνε με τις ώρες. Ποια είναι η πραγματικότητα της σχέσης τους; Το έργο του ίσως μας δίνει την απάντηση. Σε κάποιο σημείο γράφει: “Δεν αισθάνομαι καθόλου άνετα όταν γράφω για γυναικείους χαρακτήρες, φοβάμαι να γράψω ακόμα και τη λέξη “έρωτας” όταν αναφέρομαι σε μια γυναίκα. Βασανίζομαι με τις ώρες πάνω στο χαρτί χωρίς να καταλήγω πουθενά.”

Και δεν έχει περάσει απαρατήρητος βέβαια ο παραλληλισμός με την αρχαία Ελλάδα σε βιβλία του όπως “Τα Τέκνα του Πλοιάρχου Γκραντ” και “Οι Ναυαγοί του Ιωνάθαν”. Και στα δύο ένας ώριμος άντρας εκδηλώνει τη στοργική του αγάπη για κάποιο νεαρό και όμορφο σύντροφο που του είναι τυφλά πιστός και αφοσιωμένος. Ο Βερν θα γράψει  στους “Ναυαγούς”: “ο νεαρός Χαλγκ ήταν ο μόνος που μπορούσε να συγκινήσει αυτό τον άντρα που δεν γνώρισε ποτέ του καμία άλλη αγάπη, εκτός απ’ αυτή που ένιωθε τώρα για αυτό εδώ το αγόρι”…

Το πέπλο μυστηρίου ανασηκώνεται λίγο με αφορμή μια βίαιη επίθεση. Στις 9 Μαϊου του 1880, ο 52χρονος Βερν μπαίνει στο γραφείο του. Πίσω από την κουρτίνα παραφυλάει ο ανιψιός του που τον πυροβολεί και τον τραυματίζει στην κνήμη. Ποιο ήταν το κίνητρο της απόπειρας;  Αντίδραση του ανιψιού στις σεξουαλικές προτάσεις του θείου του; Ή μήπως αντιζηλία απέναντι στον καινούριο νεαρό ευνοούμενο που τον αντικατέστησε; Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Η αστική τάξη της Γαλλίας θα κινηθεί γρήγορα για να προστατεύσει το διάσημο ευπατρίδη και να σβήσει κάθε οσμή σκανδάλου. Ο νεαρός Γκαστόν αντιμετωπίζεται ως ψυχοπαθής και τον κλείνουν στο ψυχιατρείο. Ο ίδιος ο Βερν δεν θα μιλήσει ποτέ σε κανέναν για το περιστατικό. Απομακρύνεται από όλο τον κόσμο και επιλέγει να ζήσει σαν ερημίτης μέχρι να πεθάνει κατάκοιτος το 1905.

Aπό το “Λεξικό των διάσημων ομοφυλόφιλων και αμφιφυλόφιλων” του Μισέλ Λαριβιέρ, εκδόσεις Delétraz, Παρίσι 1997

Διαβάστε επίσης:
Λουκίνο Βισκόντι: Πρίγκιπας και καταραμένος
Ο πιο μεγάλος έλληνας: Αλέξανδρος και ομοφυλοφιλία
Τσαϊκόφσκι: Η μέρα που πέθανε η μουσική
Αντρικοί έρωτες στην Τουρκοκρατία
Οι δύο έρωτες του Λεονάρντο ντα Βίντσι
Ο μεγάλος έρωτας του Σοπέν

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΣΟΠΕΝ

Η περίπτωση του εθνικού συνθέτη της Πολωνίας Φρεντερίκ Σοπέν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα καλλιτέχνη του οποίου τα ομοερωτικά συναισθήματα ανέλαβαν να καμουφλάρουν η “επίσημη” ιστοριογραφία και τα σχολικά εγχειρίδια παρουσιάζοντάς τον ως ακραιφνώς ετεροφυλόφιλο. Οι σχέσεις του με διάφορες κυρίες της αριστοκρατίας (με πιο διάσημη τη Γεωργία Σανδή) που υπήρξαν προστάτιδες και θαυμάστριές του, παρουσιάζονται ως παθιασμένοι έρωτες, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος έδειχνε ελάχιστο ερωτικό ενδιαφέρον για το άλλο φύλο (πράγμα που κάποιοι επιμένουν να αποδίδουν απλά στην “κλονισμένη” υγεία του). Αντίθετα, τα αισθήματά του για άλλους άντρες, όπως αποκαλύπτονται μέσα από φλογερές επιστολές του μεγάλου συνθέτη -και χωρίς να ξέρουμε καν αν γνώρισαν ποτέ κάποια ανταπόκριση- αποσιωπούνται συστηματικά, παρά το γεγονός ότι επηρέασαν άμεσα τη ζωή και το έργο του.

Ο Chopin γεννήθηκε το 1810 στην τότε κατεχόμενη από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα Πολωνία. Τη γαλλική κατοχή θα ακολουθήσει η ρώσικη και η μουσική του θα συνδεθεί για πάντα με τις παραδόσεις και τους αγώνες της επαναστατημένης πατρίδας του. Ο πατέρας του είναι καθηγητής των γαλλικών και τα οικογενειακά πορτρέτα δείχνουν έναν εύθραυστο, ντελικάτο νεαρό με αριστοκρατική αύρα. Από πολύ νωρίς δείχνει το ταλέντο του τόσο στο πιάνο όσο και στη σύνθεση: σε ηλικία επτά ετών αντιμετωπίζει χωρίς δυσκολία τα πιο απαιτητικά κλασικά κομμάτια και έχει προσθέσει ήδη σε αυτά ορισμένες παρτιτούρες δικής του έμπνευσης. Ένα νεαρό ταλέντο που γνωρίζει ήδη το θαυμασμό των καθηγητών του στο Ωδείο της Βαρσοβίας.

Στο Λύκειο της Βαρσοβίας συνδέεται στενά με δύο λίγο μεγαλύτερους συμμαθητές του που φημίζονται για το κάλλος τους. Τα ονόματά τους είναι Τίτος Βοζιεκόφσκι και Γιαν Ματουζίνσκι. Στην εφηβική τους αλληλογραφία δεν βρίσκουμε από τη μεριά του Σοπέν καμία ιπποτική εξομολόγηση αισθημάτων σχετικά με κάποια νεαρή δεσποσύνη. Αντίθετα όποτε αναφέρεται στους φίλους του, ο νεαρός Φρεντερίκ δεν κρύβει τα θερμά του συναισθήματα:

“Ψυχή μου, αγαπημένε μου Ζανό, σε φιλώ εγκάρδια στο στόμα. Αγάπησέ με αγαπημένε μου και πρόσφερε τα χείλη σου στο φίλο σου. Δεν αγαπώ παρά μονάχα εσένα, δώσε μου τα χείλη σου.”

Την περίοδο εκείνη θα γνωρίσει την Κονστάνς, μια νεαρή τραγουδίστρια που θα γίνει η μούσα του αλλά για την οποία όμως ποτέ δεν θα γνωρίσει ερωτική επιθυμία (πράγμα που δεν εμποδίζει κάποιους ιστορικούς να την παρουσιάσουν ως τον “πρώτο του μεγάλο έρωτα”). Απόδειξη αυτή η επιστολή που απευθύνει στον Τίτο:

“Ίσως για κακή μου τύχη γνώρισα την Κονστάνς Γκλαντκόβσκα. Μου έδωσε την έμπνευση να γράψω το αντάτζιο για το Κονσέρτο σε φα ελάσσων και αυτό το μικρό Βαλς σε σι ελάσσων που σου στέλνω. Πρόσεξε το κομμάτι που έχω σημειώσει με ένα σταυρό: θα ήθελα να το παίξω μόνο για σένα, Τίτο μου αγαπημένε.”

Μετά από δύο κονσέρτα στη Βαρσοβία που καταλήγουν σε θρίαμβο, ο Σοπέν γίνεται διάσημος. Για να αποφύγει τις κακές γλώσσες, προβάλλει τη σχέση του με μια δεσποινίδα ντε Μοριόλ και γράφει στον Τίτο: “Πρέπει να είμαστε συνετοί και να σεβόμαστε το πέπλο των κρυμμένων συναισθημάτων.” Ο φίλος του αποφασίσει να αναλάβει το μέλλον του, προτείνοντάς του να τον συνοδεύσει σε μια περιοδεία στη Γερμανία και την Αυστρία. Ο συνθέτης διστάζει: “Αν φύγουμε μαζί, αν φιληθούμε σε μια ξένη γη, ίσως να μην μπορέσω πια να κρατήσω το μυστικό μου, ίσως να τολμήσω να σου πω αυτό που σκέφτομαι συνέχεια!” Ο ξανθός γίγαντας με τις πλάτες ξυλοκόπου θα καταφέρει να τον πείσει τελικά και θα φύγουν μαζί για τη Βιέννη, το Μπρεσλάου και τη Δρέσδη.

Ανάμεσά τους θα μπει η Ιστορία: ο επαναστατικός πυρετός του 1830 θα μεταπηδήσει από το Παρίσι στην Πολωνία όπου οι πατριώτες εξεγείρονται εναντίον των ρώσων. Τα γεγονότα θα εμπνεύσουν το συνθέτη να γράψει τη Σπουδή για πιάνο αρ.12, τη λεγόμενη “Επαναστατική”. Στον Τίτο θα γράψει: “Εμπιστεύομαι στο πιάνο αυτά που θά θελα να εμπιστευθώ μόνο σε σένα. Σε αγαπώ.”

Ο Τίτος θα μπορέσει να γυρίσει στην Πολωνία όχι όμως και ο Σοπέν που το πατριωτικό του έργο τον κατατάσσει στην κατηγορία των πολιτικών εξόριστων. Μετά από πολλές δυσκολίες καταφέρνει να βρει καταφύγιο στο Παρίσι. Ξέρει ότι μπορεί να μην ξαναδεί ποτέ την πατρίδα του. Γράφει στον Τίτο: “Να είσαι σίγουρος ότι θα κάνω κάθε θυσία για να μη μάθει η γνώμη του κόσμου, τόσο τυραννική σε μας, τί είναι αυτό που μου προκαλεί τόση δυστυχία. Είναι μάταιο, το ξέρω, πως σε αγαπώ…”

Είναι λοιπόν αδιαμφισβήτητο ότι ο Τίτος είναι ο μεγάλος έρωτας της ζωής του και η πηγή έμπνευσης του έργου του. Δεν πρόκειται να τον ξαναδεί ποτέ. Πίσω στην Πολωνία ο φίλος του θα παντρευτεί και θα δώσει το όνομα του Φρεντερίκ σε ένα από τα δύο παιδιά του… Όσο για τον ίδιο το Σοπέν, τα 18 χρόνια που του απομένουν να ζήσει δεν έχουμε καμία νύξη στην αλληλογραφία σχετικά με κάποια ερωτική σχέση. Ένας βιογράφος που δεν μπορεί να ανεχτεί τα περί ομοφυλοφιλίας του συνθέτη έφτασε στο σημείο να επινοήσει μια σχέση με την πολωνέζα κόμισσα Ποτότσκα με βάση κάποιες επιστολές που τελικά αποδεικνύονται πλαστές…

Στο Παρίσι γνωρίζει γρήγορα μεγάλη επαγγελματική επιτυχία και καταφέρνει να τραβήξει την προσοχή πολλών κυριών. Η εγκατάστασή του εκεί συνοδεύεται όμως από τα πρώτα συμπτώματα φυματίωσης. Ο διαβόητος ομοφυλόφιλος μαρκήσιος Κουστίν θα τον προσεγγίσει και θα του προσφέρει τη φιλοξενία του για όσο καιρό η υγεία του το απαιτεί. Ο Σοπέν θα δεχτεί, αποκρούοντας όμως τις ερωτικές κρούσεις του μαρκησίου. Σε λίγο θα γνωρίσει τη Γεωργία Σανδή και ο Κουστίν, τρελός από τη ζήλια, θα ξεσπάσει: “Ο κύριος Σοπέν έχει πέσει στα χέρια της κυρίας Σανδή, αυτού του ερωτικού βαμπίρ!”

Η νεαρή προκλητική συγγραφέας δεν είναι γνωστή στους κοσμικούς κύκλους μόνο για το διαζύγιό της από έναν αριστοκράτη αλλά και για το ανδρόγυνο ντύσιμό της και τις σχέσεις της με γυναίκες. Η πρώτη τους συνάντηση χαρακτηρίζεται από αμοιβαία αντιπάθεια, καθώς ο Σοπέν αναρωτιέται κατά πόσο η Γεωργία “είναι γυναίκα” ενώ η ίδια τον αποκαλεί “κοριτσάκι”. Η αρχική αντιπάθεια θα μετατραπεί σε θαυμασμό χωρίς όρια όταν λίγο καιρό αργότερα τον ακούει να παίζει ένα κονσέρτο με τέσσερα χέρια μαζί με το Λιστ. Αν και αρχικά ο Σοπέν θα την αποκρούσει η ίδια δεν σταματά να τον πολιορκεί και υπόσχεται να εγκαταλείψει για χάρη του τα παντελόνια και τα πούρα!

Ο “μεγάλος έρωτας” που φαντάζονται διάφοροι ιστορικοί δεν είναι παρά ο ρομαντικός θαυμασμός της Σανδή για το ταλέντο του και για το Σοπέν η ευκαιρία να ζήσει σε συνθήκες οικογενειακής θαλπωρής μια περίοδο που η υγεία του χειροτερεύει συνεχώς. Η ίδια η Σανδή επιβεβαιώνει την έλλειψη ερωτικού ενδιαφέροντος και αναφέρεται στο συνθέτη στο θηλυκό γένος: “Αχ! η απέχθεια της Σοπέτ για το γυναικείο σώμα! Είχα την εντύπωση ότι πλαγιάζω με ένα πτώμα. Ο άγγελος με το πανέμορφο πρόσωπο δεν μπορεί να περάσει τα όρια ανάμεσα στη φιλία και τη σαρκική επαφή με μια γυναίκα.” Παρόλα αυτά θα του μείνει αφοσιωμένη φροντίζοντας την υγεία του για επτά χρόνια. Ζώντας ως φιλοξενούμενος στην έπαυλή της, ο συνθέτης αναλαμβάνει με τη σειρά του να διδάξει τα δυο παιδιά της μουσική και θέατρο. Η ίδια παραπονιέται μέχρι το τέλος ότι η σχέση τους είναι εντελώς αγνή…

Ο Σοπέν θα εγκαταλείψει την έπαυλη τρία χρόνια πριν το θάνατό του, το 1846. Η υγεία του χειροτερεύει μέρα με τη μέρα και η επανάσταση του 1848 του στερεί τις διασυνδέσεις του με τη βασιλική αυλή. Ετοιμοθάνατος, λαμβάνει τον Οκτώβριο του 1849 ένα γράμμα από τον Τίτο που θέλει να τον ξαναδεί. Έχει καταφέρει να φτάσει μέχρι το Βέλγιο, όμως οι γαλλικές αρχές δεν του επιτρέπουν την είσοδο στη χώρα. Ο Φρεντερίκ προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τις διασυνδέσεις του για να τον αφήσουν αλλά μάταια: θα πεθάνει χωρίς να τον ξαναδεί. Στην τελευταία του επιστολή του γράφει: “Αν οι γιατροί δεν μου απαγόρευαν να φύγω από το Παρίσι θα ερχόμουν να σε συναντήσω στο Βέλγιο. Θα ήθελα τόσο να περάσουμε μαζί μερικές στιγμές απόλυτης ευτυχίας. Ποτέ δεν αγαπήθηκα όπως πραγματικά θα ήθελα…”

Αφήνει την τελευταία του πνοή απένταρος λίγες μέρες αργότερα. Στο νεκρικό του κρεβάτι, οι φίλοι του θα αποτυπώσουν για πάντα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του σε ένα γύψινο εκμαγείο. Οι ίδιοι θα αναλάβουν και τα έξοδα της κηδείας του στο κοιμητήριο Père Lachaise στο Παρίσι.

Όλα τα κομμάτια είναι υπέροχα αλλά, αν δεν μπορείτε να ακούσετε τα υπόλοιπα, δοκιμάστε τουλάχιστον αυτό εδώ–είναι από τα πιο συγκινητικά…

Aπό το “Λεξικό των διάσημων ομοφυλόφιλων και αμφιφυλόφιλων” του Μισέλ Λαριβιέρ, εκδόσεις Delétraz, Παρίσι 1997

Διαβάστε επίσης:
Λουκίνο Βισκόντι: Πρίγκιπας και καταραμένος
Ο πιο μεγάλος έλληνας: Αλέξανδρος και ομοφυλοφιλία
Τσαϊκόφσκι: Η μέρα που πέθανε η μουσική
Αντρικοί έρωτες στην Τουρκοκρατία
Οι δύο έρωτες του Λεονάρντο ντα Βίντσι

“O ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΒΓΗΚΕ ΑΠO ΤΗΝ ΝΤΟΥΛΑΠΑ ΣΤΑ 75 ΤΟΥ”

Αν και έχει γυρίσει αρκετές ταινίες, ο 45χρονος Μάικ Μιλς είναι γνωστός κυρίως σαν σκηνοθέτης βιντεο-κλιπ για καλλιτέχνες όπως ο Moby και οι Air. Η καινούρια του ταινία με τίτλο “Αρχάριοι” (“Beginners”) έχει πολύ έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία αφού στηρίζεται σε ένα πραγματικό γεγονός: την απόφαση του 75χρονου  πατέρα του να “βγει από την ντουλάπα” και να αποδεχτεί την ομοφυλοφιλία του μετά το θάνατο της γυναίκας του. Μια απόφαση που όπως λέει ο ίδιος άλλαξε τη ζωή και των δυο τους.

Πώς αποφάσισε ο πατέρας σας να ζήσει ανοιχτά ως ομοφυλόφιλος;

Η μητέρα μου μόλις είχε πεθάνει κι εγώ τον βοηθούσα σε όλα τα ζητήματα της καθημερινότητας. Αισθανόταν πολύ γερασμένος και τον βοηθούσα  στο νοικοκυριό, στην κουζίνα... Όταν ο πατέρας σου μένει χήρος αυτό που φοβάσαι περισσότερο από όλα είναι μήπως πέσει σε κατάθλιψη. Μόλις όμως αποφάσισε να ζήσει για πρώτη φορά τη ζωή του ανοιχτά ως γκέι, η ψυχολογική του κατάσταση άλλαξε εντελώς. Ήταν σαν να έλεγε “δεν έχω τελειώσει ακόμα, έχω ακόμα πολλά να κάνω!” Η σχέση μας έγινε τελείως διαφορετική και βρεθήκαμε πολύ κοντά εκείνη την περίοδο. Ήταν ευτυχισμένος και για πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο ζωντανό. Το δύσκολο για μένα ήταν ότι ποτέ δεν τον θυμόμουν  έτσι. Αναρωτιόμουν που βρισκόταν αυτός ο θετικός άνθρωπος τον καιρό που μεγάλωνα, στην παιδική μου ηλικία και μετέπειτα. Ήταν σαν να γεννήθηκε ξανά. Ξαφνικά είχε γίνει πάλι ένας έφηβος 16 χρονών.

Στην ταινία, η μητέρα σας λέει ότι απαρνήθηκε την εβραϊκή της καταγωγή για να παντρευτεί τον πατέρα σας και σε αντάλλαγμα αυτός αναγκάστηκε να απαρνηθεί την ομοφυλοφιλία του. Έγιναν έτσι τα πράγματα;

Έτσι μου τα διηγήθηκε ο πατέρας μου και εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να κάνω αυτή την ταινία. Οι γονείς μου ήταν περίπλοκοι άνθρωποι και δεν μπορώ να πω ότι ακόμα και σήμερα κατανοώ απόλυτα τις επιλογές τους. Γνωρίζονταν από το σχολείο και κατατάχθηκαν και οι δύο στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μητέρα μου ήταν πολύ δυνατή γυναίκα, στον πόλεμο ήταν πιλότος! Πολλοί πίστευαν ότι είναι λεσβία. Πρότεινε στον πατέρα μου να παντρευτούν παρά το ότι γνώριζε πως ήταν γκέι και του είπε “μην ανησυχείς, θα τα κανονίσω εγώ.” Ο πατέρας μου δεν ήθελε να είναι ομοφυλόφιλος, ήταν κάτι που έτρεμε εκείνη την εποχή. Είναι αρκετή συνηθισμένη ιστορία, πήγε σε ψυχίατρο που του είπε ότι είναι ψυχασθενής. Παρόλα αυτά παντρεύτηκαν και έμειναν μαζί για 44 χρόνια! Είναι τρελό, μέχρι σήμερα δεν μπορώ να πω ότι τους έχω καταλάβει.

Ποια είναι η άποψή σας για την υιοθεσία από γκέι ζευγάρια;

Είναι τόσο θλιβερό και γελοίο που τόσοι άνθρωποι θεωρούν ότι ο θεσμός του γάμου είναι κάτι το ιερό από το οποίο θα πρέπει να αποκλείονται οι ομοφυλόφιλοι. Οι ομοφυλόφιλοι θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα στο γάμο και την υιοθεσία. Ο πατέρας μου ήταν ακόμα στη ζωή όταν ξεκίνησε η διαμάχη για τον γκέι γάμο. Αναρωτήθηκε “μα γιατί να θέλουν να παντρεύονται;” αφού ο ίδιος είχε ζήσει παντρεμένος ενάντια στον εαυτό του για 44 ολόκληρα χρόνια. Δεν ήταν κατά του γάμου για τους γκέι, ήταν κατά του γάμου γενικά. Αλλά ο καθένας πρέπει να έχει το δικαίωμα να κάνει αυτή την επιλογή.

Το “ηθικό δίδαγμα” της ταινίας είναι ότι η παραδοχή της ομοφυλοφιλίας του ήταν το καλύτερο πράγμα που συνέβη στη ζωή του πατέρα σας;

Ήταν το καλύτερο πράγμα που συνέβη στη σχέση μου μαζί του. Ο γκέι μπαμπάς μου έμαθε πολύ περισσότερα πράγματα για τον έρωτα, το σεξ και τις σχέσεις σε σχέση με τον ετεροφυλόφιλο πατέρα μου.

[via]

 

Στην ταινία “Οι Αρχάριοι” ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ συναντά μια αυθόρμητη και απρόβλεπτη κοπέλα που του φέρνει στο νου την ανάμνηση του νεκρού πατέρα του που “βγήκε από την ντουλάπα”  και αποφάσισε να ζήσει τη ζωή του από την αρχή  σε ηλικία 75 ετών. Προσπαθεί να την αγαπήσει με το κουράγιο, το χιούμορ και την ελπίδα που του δίδαξε ο πατέρας του τα τελευταία χρόνια που πέρασαν μαζί…

Αναρωτιέμαι πόσοι άλλοι άνθρωποι περνούν όλη τους τη ζωή χωρίς να γνωρίζουν απολύτως τίποτα για το παρελθόν, τα πραγματικά αισθήματα και τις κρυφές επιθυμίες των ανθρώπων που τους έφεραν στον κόσμο…

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ

“Στις Θεσπιές της Βοιωτίας, στους πρόποδες του Ελικώνα, ζούσε ο Νάρκισσος, ένα πανέμορφο αγόρι που ήταν όμως αδιάφορο απέναντι στον έρωτα και τους θαυμαστές του (ἐρασταί). Αν και οι περισσότεροι κάποια στιγμή σταμάτησαν να τον καταδιώκουν (ἐρῶντες), ο Αμεινίας δεν το έβαζε κάτω. Ο Νάρκισσος όχι μόνο δεν δέχτηκε τον έρωτά του, αλλά του έστειλε ένα σπαθί. Και με το σπαθί αυτό αυτοκτόνησε ο Αμεινίας μπροστά στην πόρτα του Νάρκισσου, αφού πρώτα έγινε ικέτης, ζητώντας από το θεό του Έρωτα να εκδικηθεί το θάνατό του. Όταν το αγόρι είδε για πρώτη φορά την αντανάκλασή του στο νερό μιας πηγής, θαμπώθηκε τόσο από την ίδια του την ομορφιά που έγινε ο ίδιος ο μοναδικός εραστής του εαυτού του. Συνειδητοποιώντας ότι αυτή ήταν η τιμωρία του επειδή περιφρόνησε τον έρωτα του Αμεινία, ο Νάρκισσος έβαλε κι αυτός τέρμα στη ζωή του. Από τότε οι Θεσπιείς αποφάσισαν να τιμούν τον έρωτα με λαμπρές δημόσιες γιορτές αλλά και ιδιωτικές θυσίες. Και οι ντόπιοι πιστεύουν ότι το άνθος του νάρκισσου φύτρωσε για πρώτη φορά στο σημείο που χύθηκε το αίμα του.”

Απόσπασμα από τις “Διηγήσεις” του αθηναίου μυθογράφου Κόνωνα (1ος αιώνας π.Χ.) όπως διασώζεται στη “Βιβλιοθήκη” του βυζαντινού πατριάρχη Φώτιου. Λίγα χρόνια αργότερα ο ρωμαίος ποιητής Οβίδιος θα καταγράψει τη δική του -πιο διάσημη- εκδοχή του μύθου όπου το αγόρι αρνείται και πάλι τους αντρικούς έρωτες (coetus viriles) και, καταδιωκόμενος από την κατάρα ενός από τους περιφρονημένους εραστές του, φτάνει ως τις πλαγιές του Ελικώνα. Μια περιοχή με πλούσια βλάστηση που όπως φαίνεται φιλοξενούσε πολλά νυχτερινά ειδύλλια, αφού ο Νάρκισσος ρωτάει τα δέντρα αν έχουν ξαναδεί έναν εραστή τόσο δυστυχισμένο όσο αυτός - “εσείς που υπήρξατε καταφύγιο για τόσους άντρες”. Στην εκδοχή του Οβίδιου η νύμφη Ηχώ -που η Ήρα τιμώρησε για τη φλυαρία της αναγκάζοντάς την να επαναλαμβάνει μόνο τις τελευταίες συλλαβές από τα λόγια των άλλων- αναπαράγει τα λόγια του αγοριού με τη μορφή αντίλαλου, στρέφοντας με αυτό τον τρόπο τον καταπιεσμένο ερωτικό του πόθο προς τον ίδιο του τον εαυτό.

Δύο διάσημες προσωπικότητες της ρωμαϊκής περιόδου επισκέφτηκαν την περιοχή το 2ο αιώνα μ.Χ. Ο ιστορικός Πλούταρχος πηγαίνει εκεί νιόπαντρος για να θυσιάσει με τη γυναίκα του στο ναό του έρωτα που βρίσκεται στο κέντρο των Θεσπιών και ήταν διάσημος για το άγαλμα του έρωτα που φιλοτέχνησε ο Πραξιτέλης και δώρισε στο ναό η ερωμένη του εταίρα Φρύνη. Η επίσκεψη γίνεται αφορμή για ένα διάλογο όπου η παρέα του Πλούταρχου συγκρίνει το έρωτα ανάμεσα στους συζύγους και τον έρωτα για τα αγόρια, με τον ίδιο τον Πλούταρχο να υπερασπίζεται το γάμο. Χρόνια αργότερα ο ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός, μεγάλος θαυμαστής της Ελλάδας, επισκέπτεται κι αυτός τις Θεσπιές και αφιερώνει στο θεό του Έρωτα ένα οκτάστιχο στα ελληνικά :

“Εσύ τοξοβόλε, γιε της κύπριας θεάς που τριγυρνάς στον Ελικώνα στους ανθισμένους κήπους του Νάρκισσου, δείξε μου το έλεός σου. Δέξου το κεφάλι αυτής της αρκούδας που ο Αδριανός σου προσφέρει, και που τη σκότωσε ο ίδιος έφιππος στο κυνήγι. Ευλόγησέ με αγνέ Έρωτα με τη θεία χάρη της Ουράνιας Αφροδίτης.”

Είναι γνωστός ο έρωτας που έτρεφε ο αυτοκράτορας για το νεαρό έλληνα Αντίνοο και που τον οδήγησε να τον θεοποιήσει μετά θάνατον. Από το παραπάνω οκτάστιχο πολλοί μελετητές συμπεραίνουν ότι πέρα από το διάσημο ναό στο κέντρο των Θεσπιών υπήρχε κι ένα ακόμα ιερό ψηλά στον Ελικώνα. Ένα ιερό προς τιμή του “Ουράνιου Έρωτα” - πιθανότατα στο σημείο όπου φημολογείται ότι πέθανε ο Νάρκισσος.

[ Οι πληροφορίες προέρχονται από το βιβλίο του James Davidson “The Greeks and Greek Love”, εκδόσεις Weidenfeld & Nicolson, 2007. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ και εδώ. ]