Showing posts with label Ιστορία. Show all posts
Showing posts with label Ιστορία. Show all posts

Η τέχνη και οι χαρές της ονοματοδοσίας

Τιμώντας την παράδοση που θέλει να κάνεις ποστ μόνο όταν έχεις πολλά πιο σημαντικά πράγματα να κάνεις, την ίδια δηλαδή που σε κάνει να καθαρίζεις το δωμάτιο σου μόνο όταν αύριο έχεις πχ δικαστήριο, αποφάσισα κι εγώ σήμερα να ανεβάσω ένα ποστ με σκοπό κυρίως να εκπλήξω την Έρι।

Γνωρίζοντας τη σημασία που δίναν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι στην ονοματοδοσία και στην προσπάθεια ανακάλυψης της πραγματικής φύσης ανθρώπων και πραγμάτων μέσω της απόδοσης σε αυτών των κατεξοχήν πιο δηλωτικών για αυτά ονομάτων και δεχόμενη πλήθος ερεθισμάτων από το Χόλλυγουντ κατέληξα ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο। Πόσο μάλλον τα λογοπαίγνια-παραφθορές διάφορων γνωστών ονομάτων।Ακόμη και εκεί που οι προαιώνιοι εχθροί του ελληνικού έθνους προσπάθησαν να συγκαλύψουν αλήθειες εμείς ακούραστοι συνεχιστές της ελληνικής παράδοσης βρήκαμε αυτό που όντως συμβαίνει και με κίνδυνο της ζωής μας σας το παρουσιάζουμε.

Έτσι παραθέτουμε τα κατωθι πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα προκειμένου να αποδείξουμε τη θεωρία μας και να χαροποιήσουμε το τόσο στερημένο από χαρές αναγνωστικό μας κοινό.

Τζέισον Μομόα:




Τον βλέπεις।Το ξέρεις ότι τον ποθείς κολασμένα।Θέλεις να σε διακορεύσει αλύπητα και ανηλεώς।Ευχαριστείς τον Θεό που για μια φορά το κάστινγκ ήτανε σωστό και μπόρεσες να τον θαυμάσεις ως Καλ Ντρόγκο αλλά και ως Κόναν το Βάρβαρο

Ψιθυρήστε μαζί μας το πραγματικό του όνομα...

Το περήφανο αυτό τέκνο της Χαβάης που θέλεις να χορέψει τον πολεμικό χορό των Μαορί πάνω στο απροστάτευτο κορμί σου ήταν ο τέλειος Βάρβαρος।Η μόνη μας ένσταση ήταν η πληθώρα ρούχων που εντελώς αδικαιολόγητα φορούσε ενώ όλοι είμαστε ακόμη τραυματισμένοι από την εικόνα του Άρνι μόνο με το βρακί πίσω στη δεκαετία του ενενήντα.
Εξάλλου ένας βάρβαρος πρέπει να κυκλοφορεί γυμνός και να χει πολλές σκηνές που ιππεύει ώστε να χεις όλο το χρόνο να φανταστείς τον εαυτό σου δεμένη πισθάγκωνα να ιππεύεις μπροστά του μετά την αιχμαλωσία σου, κατά την οποία για να λέμε και την αλήθεια δεν πρόβαλες και καμιά σοβαρή αντίσταση।Ο αδάμαστος σεξουαλικός μαγνητισμός που εκπέμπει αυτός ο άνθρωπος δικαιολογείται από το γεγονός ότι το πραγματικό του όνομα είναι Ιάσονας Καυλόα।Οι αρχαίοι το ήξεραν καλύτερα από εμάς। Ο πουριτανισμός τον Αμερικάνων οδήγησε στο να γίνει γνωστός με την παραφθορά Μομόα।



Χένρι Κάβιλ:



Οι περισσότεροι των γνωρίσαμε από τη σειρα Τιούντορς όπου ενσάρκωνε τον Κόμη του Σάσσεξ।Οι νοήμονες ανανγώστες θα έχουν ήδη αναγνωρίσει και εδώ τη συνωμοσία των νεφελίμ να κρύψουν την ουσιαστική φύση του εν λόγω ανδρός καθώτι είναι εμφανές ότι πρόκειται για τον Κόμη του Σεξ।Η σιωνιστική μηχανή έκανε κ εδώ το θαύμα της αλλά για μας που καταγόμαστε από το Σείριο δεν είναι τίποτα το να διαλύσουμε αυτό το ελάχιστο προπέτασμα καπνού। Στη συνέχεια ήρθε το Αθάνατοι και ο ρόλος του σε αυτό ως Θησέας να επιβεβαιώσει τις ηδονικές υποψίες μας।


Θα έχετε καταλάβει προφανώς ότι το πραγματικό όνομα του εν λόγω ηθοποιού είναι το πολύ ποιητικότερο Χένρι Καύλιλ।Στην περίπτωση του η προσπαθεια συγκάλυψης του ήταν λιγότερο περίτεχνη και φανερή ακόμη και σ έναν όχι και τόσο υποψιασμένο σινεφίλ।


Κέλαν Λούτζ:


Τον γνωρίσαμε όχι όσο θα θέλαμε η αλήθεια είναι από το ρόλο του ως ένας από το συγκρότημα δε Κούλεν Φάμιλυ στο Τουάιλαϊτ। Εκεί ήταν μελαχροινός πράγμα που τον έκανε ακόμη πιο ηδονικό αν θεωρηθεί ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό। Ως Ποσειδώνας στο Αθάνατοι προκάλεσε κύματα πόθου και τρικυμίες αυνανιστικού ενθουσιασμού σε Δωδεκαθεϊστές και μη।Το μόνο που σ εμπόδιζε να μείνεις έγκυος από τη μαγική του τρίαινα ήταν τα χρυσά κεφτέδια εν είδει περικεφαλαίας που θεώρησαν δόκιμο να τοποθετήσουν στο κεφάλι του γυμνασμένου Θεού στο। μεγαλύτερο μέρος της ταινίας.


Χωρίς κεφτέδες στο κεφάλι αλλα πολύ νόστιμος ακόμη।

Η ιδέα του Ποσειδώνα ώς φρεσκοξυρισμένου τεκνού μας αρέσει πιο πολύ από τον σεβάσμιο μουσάτο μεσήλικα και για πρώτη φορά η ελληνική μυθολογία δηλώνει ευτυχής για το βιασμό που υπέστη।
Στην περίπτωση του συγκεκριμένου ηθοποιού η κρυφή του φύση είναι αμφίσημη μιας και το αληθινό του όνομα είναι Κέλλαν Καυλούτζ ή ,κατά άλλα πιο σκληροπυρηνικά πλην αυθεντικά χειρόγραφα που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα, είναι Κέλλαν Πουτζ।Επί του θέματος αυτού διαλέγετε και παίρνετε.


Τα παραδείγματα είναι άπειρα και η δουλειά μας ατελείωτη πλην ευχάριστη।Σας παρακαλούμε να μεταλαμπαδεύσετε αυτή τη νεοαποκτηθείσα γνώση και να μας βοηθήσετε συμπληρώνοντας αυτής της ενδεικτικής λίστας.

Τα ρημαγμένα ξενοδοχεία των φτωχών

Κάτι μου καναν πάντοτε αυτά τα ξενοδοχεία. Η όψη της εγκατάλειψης, αυτό το ανέγγιχτο άφημα τους στον χρόνο γεννούσαν στο μυαλό είκονες. Ξύλινα πατώματα που τρίζανε,βήματα στις σκάλες, πόρτες που κοπανιόντουσαν, διατρητους στους θορύβους τοίχους και το κρυφάκουσμα ( έχω βέβαια και μια αναφορά, το ζησα πριν 10 χρόνια δύο νύχτες στη Θεσσαλονίκη). Μα πάνω απ’ όλα οι δύσκολες ιστορίες που φιλοξένησαν αυτά τα ξενοδοχεία των φτωχών και των ονείρων τους στην μεγάλη καινούργια πόλη.
Γεωγραφικά πρόκειται για έναν άξονα που ξεκινά απ’ τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της πόλης (μόνος τρόπος εισόδου-εξόδου για την Αθήνα του 19ου αιώνα) την περιοχή του Στ. Λαρίσης κι ανεβαίνει διαγώνια ως την Ομόνοια με κατάληξη το Σύνταγμα.
Όπως και στην εξέλιξη, έτσι κι εδώ το στοπ θα μπει στην Ομόνοια, μιας και τα ξενοδοχεία από ‘κει και πάνω είτε συντηρήθηκαν, είτε άλλαξαν χρήση, είτε είναι μεγαλοπρεπέστερα (πλ. Ομονοίας, Αθηνάς) και δεν ταιριάζουν στην θεματική του ποστ.
Στην σκοτεινή Αθήνα λοιπόν, τα ρημαγμένα μικρά ξενοδοχεία, τ’ άδεια μπαλκόνια, οι ξεχασμένες καρέκλες και οι γενεσιουργές φαντασιών σβησμένες ταμπέλες τους.

Hotel Mediteranee (Mediterranean) - Σωκράτους & Βερανζέρου
Απ' τα πιο όμορφα κτίρια της Ομόνοιας, λειτουργούσε ως σουβλατζίδικο μέχρι την Ολυμπιάδα. Κάποιο φως υπάρχει στην είσοδο, κάποιος θα το προσέχει.




Hotel ΕΛΛΑΣ- Γ' Σεπτεμβρίου & Σατωβριάνδου
Έκλεισε πριν μια δεκαετία, αφού στα τελευταία του εξυπηρέτησε κάργα εφήμερες ομονοιακές συνευρέσεις. Πριν 2-3 χρονια μαζικά τα καταστήματα του ισογείου αποχώρησαν, ενημερώνοντας για ανακαίνιση του κτιρίου που δεν έγινε ποτέ.




Ξενοδοχείο Αργολίς (Μουζάκη) - Πειραιώς & Γερανίου
Λειτουργούσε μέχρι πριν λίγους μήνες κι έτσι διατηρείται σε σχετικά καλή κατάσταση.


Ξενοδοχείο Sans Rival - Λιοσίων έναντι Δημαρχείου
Υπερβολικά όμορφο κτίριο (απ' τα αγαπημένα της πόλης). Φινετσάτο, με τέλειες αναλογίες πραγματικά sans rival. Διαμάντι, διαμάντι!




Ξενοδοχείο "Ωραία Θεσσαλία" - Μάγερ & Λιοσίων
Λειτουργούσε μέχρι πρόσφατα σαν σεξάδικο. Ωραία λάμπα στην είσοδο, το κλειστοφοβικό κουβούκλιο της ρεσεψιόν κατευθείαν για ιστορικό μουσείο.



Hotel Paradise - Φαβιέρου & Ακομινάτου
Αιώνες κλειστό, άγνωστα περαιτέρω.



Ξενοδοχείο Athens Inn - Φαβιέρου
Κλειστό από πάντα, art deco που το ξεχωρίζει (η περιοχή της Πλ. Βάθης έχει αρκετά ως πολλά κτίρια μεσοπολεμικής αρχιτεκτονικής).


ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΒΕΡΝ

“Δοκίμασα τη γραβάτα σας φίλε μου και είναι το ίδιο αστείο σαν να δοκίμαζα το εσώρουχό σας” , “Πόσο ζωντανή είναι η ικανοποίηση που ένιωθα όταν σας φιλούσα αγαπητέ Χετσέλ. Έχουμε καιρό να τρίψουμε τις επιδερμίδες μας τη μία πάνω στην άλλη και μ’ έχει πιάσει φαγούρα…”  Τα δύο μοναδικά χειρόγραφα του Ιούλιου Βερν που περιέχουν ομοερωτικά υπονοούμενα κι έχουν φτάσει σε μας απευθύνονται και τα δύο στον εκδότη του Πιερ Ζιλ Χετσέλ. Υπήρχαν και άλλα γράμματα και αν ναι, τί απέγιναν; Τα κατέστρεψε ο ίδιος ο Βερν ή ο γιος του Μισέλ θέλοντας να προστατεύσει την “τιμή” του πατέρα του;

jules verne4

Ο Ιούλιος Βερν ονειρευόταν τα ταξίδια ήδη από πολύ τρυφερή ηλικία. Σε ηλικία 11 ετών κάνει απόπειρα να μπαρκάρει σε καράβι από το λιμάνι της Νάντης, όμως ένας ναύτης τον αναγνωρίζει και ειδοποιεί τον πατέρα του! Η τιμωρία του θα είναι τόσο αυστηρή που από τότε τα μοναδικά ταξίδια που θα επιχειρήσει θα είναι στη φαντασία του…

Σε ηλικία 20 χρονών θα βρεθεί στο Παρίσι για να σπουδάσει στη Νομική. Στο εστιατόριο Chez Vachette κοντά στην Όπερα θα συμμετέχει στις συναντήσεις της λέσχης “Έντεκα χωρίς γυναίκες”. Τί σημαίνει ακριβώς αυτή η σύναξη μισογύνηδων που ορκίζονται ότι δεν θα παντρευτούν ποτέ και σκαρώνουν στιχάκια με ομοερωτικά υπονοούμενα όπως αυτό εδώ που βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας και αποδίδεται στον ίδιο το Βέρν;

“Απ’το πρωί παράπονα
πως πόναγε ο λαιμός σου
έχω ένα γλειφιτζούρι φίλε μου
γλείψτο να σου περάσει”

Ο Βερν αντιπαθεί τα νομικά και προτιμά να ασχοληθεί με το θέατρο. Η γνωριμία του με τον Αλέξανδρο Δουμά του ανοίγει πόρτες, όμως δεν θα γνωρίσει επιτυχία ως θεατρικός συγγραφέας. Ανακαλύπτει την πραγματική του κλίση γνωρίζοντας τον εξερευνητή Ζακ Αραγκό και ένα κύκλο από περιηγητές, λόγιους και γεωγράφους. Μελετάει με πάθος γεωγραφία, φυσικές επιστήμες και μαθηματικά και αποκτά με αυτό τον τρόπο την κατάλληλη κατάρτιση για να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία της επιστημονικής φαντασίας, ένα είδος το οποίο ουσιαστικά επινόησε ο ίδιος.

Σε ηλικία 29 χρονών θα προδώσει τους φανατικούς εργένηδες φίλους του της λέσχης γράφοντας ένα γράμμα στη μητέρα του στο οποίο διαπιστώνει ότι ήρθε η ώρα να παντρευτεί και της ζητάει να τον παρουσιάσει ως “καλό γαμπρό” σε μια κοπέλα “με καλή ανατροφή και ακόμα  καλύτερα εισοδήματα”. Η μητέρα του επιλέγει για το γιο της μια πλούσια χήρα με δύο κόρες. Μαζί της θα αποκτήσει ένα γιο, όμως δεν θα είναι στο Παρίσι την ημέρα της γέννησής του: προτιμάει να φύγει για ταξίδι στη Σκανδιναβία με ένα φίλο του συνθέτη. Όποτε τον πνίγει η οικογενειακή ζωή καταφεύγει στο προσωπικό του διαμέρισμα ή σαλπάρει με το ιστιοφόρο του.

jules verne5

Το 1863 ο Χετσέλ εκδίδει το πρώτο βιβλίο του Βερν με τίτλο  “Πέντε Εβδομάδες με Αερόστατο” που θα γνωρίσει τεράστια επιτυχία. Ο εκδοτικός οίκος του προσφέρει αμέσως αποκλειστικό συμβόλαιο για 20 χρόνια. “Φίλοι μου παντρεύομαι! Ο κ. Χετσέλ είναι η πιο πλούσια νύφη!” θα αστειευτεί μαθαίνοντας για το συμβόλαιο που του προσφέρουν. Είναι όμως απλά ένα αστείο ή υποδηλώνει μια πιο στενή σχέση ανάμεσα στους δύο άντρες; Όπως και νά χει, ο Βερν εγκαταλείπει το ανταλλακτήριο συναλλάγματος με το οποίο βιοποριζόταν ως τότε και αφιερώνεται αποκλειστικά στη λογοτεχνία.

Τα βιβλία του μεταφράζονται σε όλες τις γλώσσες και πολύ σύντομα τον κάνουν εκατομμυριούχο. Από το Παρίσι φεύγει για την Αμιένη όπου βρίσκεται σε απόσταση βολής από τη θάλασσα. Κάθε τόσο σαλπάρει για κρουαζιέρα με συντροφιά τον ανιψιό του Γκαστόν. Ο ανιψιός τρέφει μεγάλο θαυμασμό για το θείο, και ο θείος ίσως του το ανταποδίδει με κάτι παραπάνω από απλή στοργή. Η παρουσία του παρηγορεί το Βερν για τις απογοητεύσεις που του επιφυλάσσει ο άσωτος γιος του που συχνάζει σε κακόφημα μέρη και συσσωρεύει χρέη.

Σε ηλικία 50 ετών θα συνδεθεί με έναν ακόμα έφηβο, το 16χρονο μετέπειτα πολιτικό Αριστίντ Μπριάν. Κάθε μέρα τον παίρνει από το σχολείο και τον φέρνει σπίτι του όπου συζητάνε με τις ώρες. Ποια είναι η πραγματικότητα της σχέσης τους; Το έργο του ίσως μας δίνει την απάντηση. Σε κάποιο σημείο γράφει: “Δεν αισθάνομαι καθόλου άνετα όταν γράφω για γυναικείους χαρακτήρες, φοβάμαι να γράψω ακόμα και τη λέξη “έρωτας” όταν αναφέρομαι σε μια γυναίκα. Βασανίζομαι με τις ώρες πάνω στο χαρτί χωρίς να καταλήγω πουθενά.”

jules verne5

Και δεν έχει περάσει απαρατήρητος βέβαια ο παραλληλισμός με την αρχαία Ελλάδα σε βιβλία του όπως “Τα Τέκνα του Πλοιάρχου Γκραντ” και “Οι Ναυαγοί του Ιωνάθαν”. Και στα δύο ένας ώριμος άντρας εκδηλώνει τη στοργική του αγάπη για κάποιο νεαρό και όμορφο σύντροφο που του είναι τυφλά πιστός και αφοσιωμένος. Ο Βερν θα γράψει  στους “Ναυαγούς”: “ο νεαρός Χαλγκ ήταν ο μόνος που μπορούσε να συγκινήσει αυτό τον άντρα που δεν γνώρισε ποτέ του καμία άλλη αγάπη, εκτός απ’ αυτή που ένιωθε τώρα για αυτό εδώ το αγόρι”…

Το πέπλο μυστηρίου ανασηκώνεται λίγο με αφορμή μια βίαιη επίθεση. Στις 9 Μαϊου του 1880, ο 52χρονος Βερν μπαίνει στο γραφείο του. Πίσω από την κουρτίνα παραφυλάει ο ανιψιός του που τον πυροβολεί και τον τραυματίζει στην κνήμη. Ποιο ήταν το κίνητρο της απόπειρας;  Αντίδραση του ανιψιού στις σεξουαλικές προτάσεις του θείου του; Ή μήπως αντιζηλία απέναντι στον καινούριο νεαρό ευνοούμενο που τον αντικατέστησε; Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Η αστική τάξη της Γαλλίας θα κινηθεί γρήγορα για να προστατεύσει το διάσημο ευπατρίδη και να σβήσει κάθε οσμή σκανδάλου. Ο νεαρός Γκαστόν αντιμετωπίζεται ως ψυχοπαθής και τον κλείνουν στο ψυχιατρείο. Ο ίδιος ο Βερν δεν θα μιλήσει ποτέ σε κανέναν για το περιστατικό. Απομακρύνεται από όλο τον κόσμο και επιλέγει να ζήσει σαν ερημίτης μέχρι να πεθάνει κατάκοιτος το 1905.


Aπό το “Λεξικό των διάσημων ομοφυλόφιλων και αμφιφυλόφιλων” του Μισέλ Λαριβιέρ, εκδόσεις Delétraz, Παρίσι 1997

Διαβάστε επίσης:
Λουκίνο Βισκόντι: Πρίγκιπας και καταραμένος
Ο πιο μεγάλος έλληνας: Αλέξανδρος και ομοφυλοφιλία
Τσαϊκόφσκι: Η μέρα που πέθανε η μουσική
Αντρικοί έρωτες στην Τουρκοκρατία
Οι δύο έρωτες του Λεονάρντο ντα Βίντσι
Ο μεγάλος έρωτας του Σοπέν

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΣΟΠΕΝ

chopin

Η περίπτωση του εθνικού συνθέτη της Πολωνίας Φρεντερίκ Σοπέν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα καλλιτέχνη του οποίου τα ομοερωτικά συναισθήματα ανέλαβαν να καμουφλάρουν η “επίσημη” ιστοριογραφία και τα σχολικά εγχειρίδια παρουσιάζοντάς τον ως ακραιφνώς ετεροφυλόφιλο. Οι σχέσεις του με διάφορες κυρίες της αριστοκρατίας (με πιο διάσημη τη Γεωργία Σανδή) που υπήρξαν προστάτιδες και θαυμάστριές του, παρουσιάζονται ως παθιασμένοι έρωτες, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος έδειχνε ελάχιστο ερωτικό ενδιαφέρον για το άλλο φύλο (πράγμα που κάποιοι επιμένουν να αποδίδουν απλά στην “κλονισμένη” υγεία του). Αντίθετα, τα αισθήματά του για άλλους άντρες, όπως αποκαλύπτονται μέσα από φλογερές επιστολές του μεγάλου συνθέτη -και χωρίς να ξέρουμε καν αν γνώρισαν ποτέ κάποια ανταπόκριση- αποσιωπούνται συστηματικά, παρά το γεγονός ότι επηρέασαν άμεσα τη ζωή και το έργο του.

Ο Chopin γεννήθηκε το 1810 στην τότε κατεχόμενη από τα στρατεύματα του Ναπολέοντα Πολωνία. Τη γαλλική κατοχή θα ακολουθήσει η ρώσικη και η μουσική του θα συνδεθεί για πάντα με τις παραδόσεις και τους αγώνες της επαναστατημένης πατρίδας του. Ο πατέρας του είναι καθηγητής των γαλλικών και τα οικογενειακά πορτρέτα δείχνουν έναν εύθραυστο, ντελικάτο νεαρό με αριστοκρατική αύρα. Από πολύ νωρίς δείχνει το ταλέντο του τόσο στο πιάνο όσο και στη σύνθεση: σε ηλικία επτά ετών αντιμετωπίζει χωρίς δυσκολία τα πιο απαιτητικά κλασικά κομμάτια και έχει προσθέσει ήδη σε αυτά ορισμένες παρτιτούρες δικής του έμπνευσης. Ένα νεαρό ταλέντο που γνωρίζει ήδη το θαυμασμό των καθηγητών του στο Ωδείο της Βαρσοβίας.

Στο Λύκειο της Βαρσοβίας συνδέεται στενά με δύο λίγο μεγαλύτερους συμμαθητές του που φημίζονται για το κάλλος τους. Τα ονόματά τους είναι Τίτος Βοζιεκόφσκι και Γιαν Ματουζίνσκι. Στην εφηβική τους αλληλογραφία δεν βρίσκουμε από τη μεριά του Σοπέν καμία ιπποτική εξομολόγηση αισθημάτων σχετικά με κάποια νεαρή δεσποσύνη. Αντίθετα όποτε αναφέρεται στους φίλους του, ο νεαρός Φρεντερίκ δεν κρύβει τα θερμά του συναισθήματα:

“Ψυχή μου, αγαπημένε μου Ζανό, σε φιλώ εγκάρδια στο στόμα. Αγάπησέ με αγαπημένε μου και πρόσφερε τα χείλη σου στο φίλο σου. Δεν αγαπώ παρά μονάχα εσένα, δώσε μου τα χείλη σου.”

Την περίοδο εκείνη θα γνωρίσει την Κονστάνς, μια νεαρή τραγουδίστρια που θα γίνει η μούσα του αλλά για την οποία όμως ποτέ δεν θα γνωρίσει ερωτική επιθυμία (πράγμα που δεν εμποδίζει κάποιους ιστορικούς να την παρουσιάσουν ως τον “πρώτο του μεγάλο έρωτα”). Απόδειξη αυτή η επιστολή που απευθύνει στον Τίτο:

“Ίσως για κακή μου τύχη γνώρισα την Κονστάνς Γκλαντκόβσκα. Μου έδωσε την έμπνευση να γράψω το αντάτζιο για το Κονσέρτο σε φα ελάσσων και αυτό το μικρό Βαλς σε σι ελάσσων που σου στέλνω. Πρόσεξε το κομμάτι που έχω σημειώσει με ένα σταυρό: θα ήθελα να το παίξω μόνο για σένα, Τίτο μου αγαπημένε.”

Μετά από δύο κονσέρτα στη Βαρσοβία που καταλήγουν σε θρίαμβο, ο Σοπέν γίνεται διάσημος. Για να αποφύγει τις κακές γλώσσες, προβάλλει τη σχέση του με μια δεσποινίδα ντε Μοριόλ και γράφει στον Τίτο: “Πρέπει να είμαστε συνετοί και να σεβόμαστε το πέπλο των κρυμμένων συναισθημάτων.” Ο φίλος του αποφασίσει να αναλάβει το μέλλον του, προτείνοντάς του να τον συνοδεύσει σε μια περιοδεία στη Γερμανία και την Αυστρία. Ο συνθέτης διστάζει: “Αν φύγουμε μαζί, αν φιληθούμε σε μια ξένη γη, ίσως να μην μπορέσω πια να κρατήσω το μυστικό μου, ίσως να τολμήσω να σου πω αυτό που σκέφτομαι συνέχεια!” Ο ξανθός γίγαντας με τις πλάτες ξυλοκόπου θα καταφέρει να τον πείσει τελικά και θα φύγουν μαζί για τη Βιέννη, το Μπρεσλάου και τη Δρέσδη.

Ανάμεσά τους θα μπει η Ιστορία: ο επαναστατικός πυρετός του 1830 θα μεταπηδήσει από το Παρίσι στην Πολωνία όπου οι πατριώτες εξεγείρονται εναντίον των ρώσων. Τα γεγονότα θα εμπνεύσουν το συνθέτη να γράψει τη Σπουδή για πιάνο αρ.12, τη λεγόμενη “Επαναστατική”. Στον Τίτο θα γράψει: “Εμπιστεύομαι στο πιάνο αυτά που θά θελα να εμπιστευθώ μόνο σε σένα. Σε αγαπώ.”

Ο Τίτος θα μπορέσει να γυρίσει στην Πολωνία όχι όμως και ο Σοπέν που το πατριωτικό του έργο τον κατατάσσει στην κατηγορία των πολιτικών εξόριστων. Μετά από πολλές δυσκολίες καταφέρνει να βρει καταφύγιο στο Παρίσι. Ξέρει ότι μπορεί να μην ξαναδεί ποτέ την πατρίδα του. Γράφει στον Τίτο: “Να είσαι σίγουρος ότι θα κάνω κάθε θυσία για να μη μάθει η γνώμη του κόσμου, τόσο τυραννική σε μας, τί είναι αυτό που μου προκαλεί τόση δυστυχία. Είναι μάταιο, το ξέρω, πως σε αγαπώ…”

Είναι λοιπόν αδιαμφισβήτητο ότι ο Τίτος είναι ο μεγάλος έρωτας της ζωής του και η πηγή έμπνευσης του έργου του. Δεν πρόκειται να τον ξαναδεί ποτέ. Πίσω στην Πολωνία ο φίλος του θα παντρευτεί και θα δώσει το όνομα του Φρεντερίκ σε ένα από τα δύο παιδιά του… Όσο για τον ίδιο το Σοπέν, τα 18 χρόνια που του απομένουν να ζήσει δεν έχουμε καμία νύξη στην αλληλογραφία σχετικά με κάποια ερωτική σχέση. Ένας βιογράφος που δεν μπορεί να ανεχτεί τα περί ομοφυλοφιλίας του συνθέτη έφτασε στο σημείο να επινοήσει μια σχέση με την πολωνέζα κόμισσα Ποτότσκα με βάση κάποιες επιστολές που τελικά αποδεικνύονται πλαστές…

Στο Παρίσι γνωρίζει γρήγορα μεγάλη επαγγελματική επιτυχία και καταφέρνει να τραβήξει την προσοχή πολλών κυριών. Η εγκατάστασή του εκεί συνοδεύεται όμως από τα πρώτα συμπτώματα φυματίωσης. Ο διαβόητος ομοφυλόφιλος μαρκήσιος Κουστίν θα τον προσεγγίσει και θα του προσφέρει τη φιλοξενία του για όσο καιρό η υγεία του το απαιτεί. Ο Σοπέν θα δεχτεί, αποκρούοντας όμως τις ερωτικές κρούσεις του μαρκησίου. Σε λίγο θα γνωρίσει τη Γεωργία Σανδή και ο Κουστίν, τρελός από τη ζήλια, θα ξεσπάσει: “Ο κύριος Σοπέν έχει πέσει στα χέρια της κυρίας Σανδή, αυτού του ερωτικού βαμπίρ!”

Η νεαρή προκλητική συγγραφέας δεν είναι γνωστή στους κοσμικούς κύκλους μόνο για το διαζύγιό της από έναν αριστοκράτη αλλά και για το ανδρόγυνο ντύσιμό της και τις σχέσεις της με γυναίκες. Η πρώτη τους συνάντηση χαρακτηρίζεται από αμοιβαία αντιπάθεια, καθώς ο Σοπέν αναρωτιέται κατά πόσο η Γεωργία “είναι γυναίκα” ενώ η ίδια τον αποκαλεί “κοριτσάκι”. Η αρχική αντιπάθεια θα μετατραπεί σε θαυμασμό χωρίς όρια όταν λίγο καιρό αργότερα τον ακούει να παίζει ένα κονσέρτο με τέσσερα χέρια μαζί με το Λιστ. Αν και αρχικά ο Σοπέν θα την αποκρούσει η ίδια δεν σταματά να τον πολιορκεί και υπόσχεται να εγκαταλείψει για χάρη του τα παντελόνια και τα πούρα!

Ο “μεγάλος έρωτας” που φαντάζονται διάφοροι ιστορικοί δεν είναι παρά ο ρομαντικός θαυμασμός της Σανδή για το ταλέντο του και για το Σοπέν η ευκαιρία να ζήσει σε συνθήκες οικογενειακής θαλπωρής μια περίοδο που η υγεία του χειροτερεύει συνεχώς. Η ίδια η Σανδή επιβεβαιώνει την έλλειψη ερωτικού ενδιαφέροντος και αναφέρεται στο συνθέτη στο θηλυκό γένος: “Αχ! η απέχθεια της Σοπέτ για το γυναικείο σώμα! Είχα την εντύπωση ότι πλαγιάζω με ένα πτώμα. Ο άγγελος με το πανέμορφο πρόσωπο δεν μπορεί να περάσει τα όρια ανάμεσα στη φιλία και τη σαρκική επαφή με μια γυναίκα.” Παρόλα αυτά θα του μείνει αφοσιωμένη φροντίζοντας την υγεία του για επτά χρόνια. Ζώντας ως φιλοξενούμενος στην έπαυλή της, ο συνθέτης αναλαμβάνει με τη σειρά του να διδάξει τα δυο παιδιά της μουσική και θέατρο. Η ίδια παραπονιέται μέχρι το τέλος ότι η σχέση τους είναι εντελώς αγνή…

Ο Σοπέν θα εγκαταλείψει την έπαυλη τρία χρόνια πριν το θάνατό του, το 1846. Η υγεία του χειροτερεύει μέρα με τη μέρα και η επανάσταση του 1848 του στερεί τις διασυνδέσεις του με τη βασιλική αυλή. Ετοιμοθάνατος, λαμβάνει τον Οκτώβριο του 1849 ένα γράμμα από τον Τίτο που θέλει να τον ξαναδεί. Έχει καταφέρει να φτάσει μέχρι το Βέλγιο, όμως οι γαλλικές αρχές δεν του επιτρέπουν την είσοδο στη χώρα. Ο Φρεντερίκ προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τις διασυνδέσεις του για να τον αφήσουν αλλά μάταια: θα πεθάνει χωρίς να τον ξαναδεί. Στην τελευταία του επιστολή του γράφει: “Αν οι γιατροί δεν μου απαγόρευαν να φύγω από το Παρίσι θα ερχόμουν να σε συναντήσω στο Βέλγιο. Θα ήθελα τόσο να περάσουμε μαζί μερικές στιγμές απόλυτης ευτυχίας. Ποτέ δεν αγαπήθηκα όπως πραγματικά θα ήθελα…”

Αφήνει την τελευταία του πνοή απένταρος λίγες μέρες αργότερα. Στο νεκρικό του κρεβάτι, οι φίλοι του θα αποτυπώσουν για πάντα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του σε ένα γύψινο εκμαγείο. Οι ίδιοι θα αναλάβουν και τα έξοδα της κηδείας του στο κοιμητήριο Père Lachaise στο Παρίσι.

Όλα τα κομμάτια είναι υπέροχα αλλά, αν δεν μπορείτε να ακούσετε τα υπόλοιπα, δοκιμάστε τουλάχιστον αυτό εδώ–είναι από τα πιο συγκινητικά…


Aπό το “Λεξικό των διάσημων ομοφυλόφιλων και αμφιφυλόφιλων” του Μισέλ Λαριβιέρ, εκδόσεις Delétraz, Παρίσι 1997

Διαβάστε επίσης:
Λουκίνο Βισκόντι: Πρίγκιπας και καταραμένος
Ο πιο μεγάλος έλληνας: Αλέξανδρος και ομοφυλοφιλία
Τσαϊκόφσκι: Η μέρα που πέθανε η μουσική
Αντρικοί έρωτες στην Τουρκοκρατία
Οι δύο έρωτες του Λεονάρντο ντα Βίντσι



Η "Συνοικία το όνειρο" σήμερα



"Συνοικία το Όνειρο", μια ταινία θρύλος του ελληνικού σινεμά, που φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από την προβολή της. Αυτή ήταν η αφορμή για μια επίσκεψη στην γειτονιά που γυρίστηκε, που ναι, είναι εντελώς αθηναϊκή, μές στα πόδια μας, εκεί κοντά στους καφέδες του Θησείου και ακόμα κοντύτερα στη μεζεδογειτονιά των Άνω Πετραλώνων. Πάνω απ' την οδό Τρώων μέχρι και τα βράχια προς Φιλοπάππου βρισκόταν η γειτονιά του Ασυρμάτου (τέως εγκαταστάσεις του Ναυτικού), όπου Μικρασιάτες πρόσφυγες από την Αττάλεια, ζούσαν τρώγοντας πέτρα, φτώχεια και άπειρη ελλαδίτικη περιφρόνηση.


Αυτό το σκηνικό εξαθλίωσης και κοινωνικής αδικίας, ο αντίποδας της λαμπερής Ελλάδας του musical και της Φίνος Φιλμς, θέλησε να αποτυπώσει ο Αλέκος Αλεξάνδρακης με τη γυναίκα του Αλίκη Γεωργούλη συστρατεύοντας κι άλλους αριστερούς ηθοποιούς της γενιάς όπως ο Μάνος Κατράκης, η Σαπφώ Νοταρά. Με τις χίλιες πιέσεις και απειλές, η ταινία προβλήθηκε τελικά στους κινηματογράφους, χωρίς εισπρακτική επιτυχία, αφού συνάντησε την αντίδραση της Κυβέρνησης, η δε Αστυνομία πήγαινε για εξακρίβωση στοιχείων όποιον την παρακολουθούσε (1, 2)! Πέρασαν τα χρόνια, και σήμερα έμεινε ένα σημαντικό φιλμ στο ελληνικό σινεμά και το χιλιοτραγουδισμένο "βρέχει στη φτωχογειτονιά" και τον σπουδαιότερο ίσως ελληνικό στίχο "είσαι μικρός και δεν χωράς τον αναστεναγμό μου".



Ο οικισμός σήμερα
Βέβαια τα "φτωχά κι ανήλιαγα στενά", δεν υπάρχουν πια· ήταν το 1960 όταν η Φρειδερίκη ευαισθητοποιήθηκε και ανοικοδομήθηκε συνοικισμός με 108 σπίτια στα ρημάδια του παλιού, ενώ τα παραπήγματα πάνω στα βράχια προς Φιλοππάπου γκρεμίστηκαν και ο χώρος παραδόθηκε στο αρχαίο πνεύμα.








Παρόλαυτά, μια βόλτα στην γειτονιά στο σήμερα αξίζει. Ο συνοικισμός βέβαια ακροβατεί μεταξύ των τζιπ και τσιμπημένων τετραγωνικών των Άνω Πετραλώνων, αλλά στα μέσα μικρά σοκάκια, με τις μοκαμβίλιες και τα άπειρα λουλούδια, θα νιώσεις κάτι απ' την ατμόσφαιρα γειτονιάς, θα δεις τις γιαγιάδες στην αυλή να συζητάνε αδιάκοπα τα ίδια και τα ίδια της ζωής, όπως γίνεται σ' αυτή τη γωνιά 90 χρόνια τώρα.



Όλα τα σπίτια του οικισμού έχουν τις σπάνιες για Αθήνα, πέτρινες όψεις,


Στην Τρώων μεζεδοπωλείο εκμεταλλευόμενο το περίφημο πια brand.





















Η ταίνια επαναπροβάλλεται αυτή την εβδομάδα!

Το ενδιαφέρον: αυτή την εβδομάδα, 50 χρόνια μετά, στην ακριβώς ίδια γειτονιά και στον "Ζέφυρο" επαναπροβάλλεται η ταινία. Mια πραγματικά σπάνια εμπειρία: βλέπεις το φιλμ και μετά βολτάρεις γύρω, αναγνωρίζεις -όσο γίνεται- σημεία, και νιώθεις κάτι απ' την ίδια ατμόσφαιρα. (21.00, 23.00)



Πρόσβαση: Ησάπ Θησείο, Απ. Παύλου, Ακάμαντος καφετέριες, Τρώων //
Λεωφ. 227 Σύνταγμα, Πανεπιστημίου, Ομόνοια, Αθηνάς.