“ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ”: ΕΝΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

Σχετικό με το θέμα που συζητούσαμε τις προάλλες για τον εθελοντισμό και την κοινωνική δράση είναι το πολύ όμορφο και συγκινητικό βίντεο που θα δείτε παρακάτω. Η GetUp! (“Σήκω από τον καναπέ!” θα μπορούσαμε να το μεταφράσουμε) είναι μια οργάνωση άμεσης δημοκρατίας από την Αυστραλία με 587 χιλιάδες μέλη, όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα της. Ανάμεσα στα ψηφίσματα που προωθεί για συλλογή υπογραφών είναι η οικονομική δικαιοσύνη, περιβαλλοντικά θέματα όπως η διάσωση του μεγάλου κοραλλιογενούς υφάλου αλλά και κοινωνικά όπως ο γάμος για τα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Κι επειδή εκεί κάτω οι πολιτικοποιημένοι δεν ενδιαφέρονται μόνο για την Caretta-Caretta αλλά και για τα δικαιώματα των συμπολιτών τους, ετοίμασαν ένα βίντεο που παρακολουθεί τις χαρές και τις αγωνίες ενός ζευγαριού μέσα από τα μάτια του ενός από τους δύο. Από τη γνωριμία τους σε ένα πλοίο και το πρώτο ραντεβού μέχρι… Δεν  το αποκαλύπτω, θα το δείτε μόνοι σας! Τίτλος: “Είναι καιρός να τελειώνουμε με τις διακρίσεις στο γάμο”. Ευχαριστώ το φίλο που μου το έστειλε.

Το βίντεο κατάφερε να γίνει φαινόμενο στο YouTube ξεπερνώντας τις 1 εκατομμύριο επισκέψεις μέσα σε τρεις μέρες! Η οργάνωση θέλει τώρα να το προβάλλει και στην τηλεόραση εν όψει της κρίσιμης ψηφοφορίας για το γάμο που θα διεξαχθεί το Σάββατο στο συνέδριο του Εργατικού Κόμματος. Μια ψηφοφορία από την οποία θα εξαρτηθεί η στάση των κυβερνητικών βουλευτών όταν το θέμα έρθει στη Βουλή…

“ΡΟΖ ΞΕΠΛΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΤΑ ΓΚΕΪ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ”

Το Ισραήλ επιδίδεται σε μια διεθνή καμπάνια “ροζ ξεπλύματος” προβάλλοντας τη θετική του στάση απέναντι στα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων προκειμένου να αντισταθμίσει τις επικρίσεις για τη συμπεριφορά του απέναντι στους παλαιστίνιους. Αυτό ισχυρίζεται σε άρθρο της στους New York Times η καθηγήτρια επιστημών του ανθρώπου Σάρα Σούλμαν.

Σύμφωνα με την κ. Σούλμαν, το 2005 η κυβέρνηση του Ισραήλ προσέλαβε μια αμερικάνικη διαφημιστική εταιρεία με σκοπό να βελτιώσει τη διεθνή εικόνα του στους άντρες ηλικίας 18-35, προβάλλοντας πόσο μοντέρνα και ανοιχτή είναι η ισραηλινή κοινωνία. Μέρος της καμπάνιας είναι και η προσέγγιση των ομοφυλόφιλων. Συνολικά έχουν δαπανηθεί 90 εκατομμύρια δολάρια για την προβολή της χώρας ως γκέι τουριστικού προορισμού, στην οποία συμμετέχουν όλα τα προξενεία της στο εξωτερικό. Μέρος της είναι και η προώθηση ισραηλινών ταινιών στα διεθνή γκέι φεστιβάλ.

Όπως έχουμε ξαναπεί, τα δικαιώματα των γκέι φιγουράρουν εδώ και καιρό στη διεθνή διπλωματική σκακιέρα. Το Ισραήλ δεν είναι η μόνη χώρα που προσπαθεί να προωθήσει την εικόνα της μέσα από διεθνή φεστιβάλ και άλλα καλλιτεχνικά γεγονότα. Ούτε βέβαια είναι η μόνη δύναμη που χρησιμοποιεί τα ανθρώπινα δικαιώματα ως πρόσχημα για να εξυπηρετήσει άλλους πολιτικούς σκοπούς. Το ζήτημα είναι ότι, αν και  προωθεί για τον εαυτό του την εικόνα της όασης των γκέι στη Μέση Ανατολή, στην πραγματικότητα απέχει πολύ από το να είναι “παράδεισος”.

Πρώτα από όλα δεν ισχύει ο μύθος  πως το Ισραήλ είναι το μόνο κράτος της περιοχής που δεν ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία. Το ίδιο συμβαίνει και στην Τουρκία, την Ιορδανία, τα παλαιστινιακά εδάφη και το Ιράκ. Βεβαίως οι χώρες αυτές όχι μόνο δεν παρέχουν στους γκέι και τις λεσβίες ευκαιρίες ελεύθερης έκφρασης, αλλά αντίθετα κατηγορούνται συχνά για φριχτές παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους. Το Ισραήλ είναι όντως η μόνη χώρα της Μέσης Ανατολής που απαγορεύει τις διακρίσεις σε βάρος των ομοφυλόφιλων, και αυτό ισχύει και για όσους υπηρετούν στον ισραηλινό στρατό.

Όταν όμως μιλάμε για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων στο σύνολό τους, η εικόνα είναι πολύ πιο σύνθετη. Το ισραηλινό κράτος αναγνωρίζει γάμους ομοφύλων που τελούνται στο εξωτερικό, στο εσωτερικό όμως δεν παρέχει καμία μορφή νομικής αναγνώρισης στα γκέι ζευγάρια. Τα δικαστήρια αναγνωρίζουν την τεκνοποίηση και την υιοθεσία από γκέι ζευγάρια εφόσον έχουν γίνει στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό όμως η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή είναι αποκλειστικό προνόμιο των ετερόφυλων ζευγαριών.

Κατά καιρούς έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας υποθέσεις γκέι παλαιστίνιων στους οποίους το Ισραήλ χορήγησε άσυλο. Υπάρχουν όμως και πολλές άλλες όπου οι ισραηλινές αρχές φυλάκισαν ή απέλασαν γκέι παλαιστίνιους θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους. Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή του Φουάντ Μούσα που έκανε το λάθος να έχει δεσμό με τον Έζρα Νάουι, ισραηλινό ακτιβιστή που μάχεται για τα δικαιώματα των παλαιστίνιων. Ο Νάουι βρίσκεται  εδώ και χρόνια στο στόχαστρο των αρχών της χώρας του και έχει φυλακιστεί και ο ίδιος πολλές φορές. Ο ίδιος καταγγέλλει ότι έχει πέσει συχνά θύμα ομοφοβικού εκφοβισμού από τις  ισραηλινές αρχές και τους εποίκους που χρησιμοποιούν την ομοφυλοφιλία του με στόχο να αμαυρώσουν την πολιτική του δράση.

Σύμφωνα με την Άγκουντα, τη μεγαλύτερη ισραηλινή γκέι οργάνωση που έχει βοηθήσει 800 γκέι παλαιστίνιους να αποκτήσουν άδεια παραμονής, οι τεταμένες σχέσεις της χώρας με τους γείτονές της έχουν σαν συνέπεια το ζήτημα της ασφάλειας και της στρατιωτικής ετοιμότητας να μονοπωλεί την πολιτική συζήτηση. Το αποτέλεσμα είναι ότι κοινωνικά ζητήματα όπως τα δικαιώματα των ΛΟΑΔ πολιτών να περνάνε σε δεύτερο πλάνο. Μπορεί  το Ισραήλ να προβάλλεται διεθνώς ως “πρωταθλητής” στα δικαιώματα των γκέι, αλλά στην πραγματικότητα μόνο η ειρήνη μπορεί να εγγυηθεί το μέλλον για τους ομοφυλόφιλους – ισραηλινούς και άραβες.

ΓΚΕΪ, ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

“Από τότε που αποκάλυψα ότι είμαι γκέι, το 1988, πολλοί μου ζητούσαν και προσδοκούσαν από μένα να εκφράζομαι δημόσια σχετικά με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Δεν δίστασα να το κάνω όποτε μου ζητήθηκε. Αντίθετα έβαλα στο περιθώριο άλλα θέματα για τα οποία νοιάζομαι πάρα πολύ, όπως ο πυρηνικός αφοπλισμός, η αθεϊα, η αντίθεσή μου στη θανατική ποινή και η μάχη κατά του Aids. Kι αυτό γιατί δεν θέλω να γίνομαι “μαϊντανός” και να εκφράζομαι επί παντός επιστητού. Πιστεύω ότι κάτι τέτοιο θα αποδυνάμωνε τις θέσεις μου σχετικά με το ζήτημα που με ενδιαφέρει πάνω από όλα: την κατάκτηση της νομικής και κοινωνικής ισότητας για τους ομοφυλόφιλους σε όλο τον πλανήτη.”

Μια δήλωση του βραβευμένου άγγλου ηθοποιού Ίαν ΜακΚέλεν, πρωταγωνιστή ταινιών όπως το “Θεοί και Δαίμονες” και ο “Άρχοντας των Δαχτυλιδιών”. Δήλωση ενδεικτική μιας νοοτροπίας που οδήγησε αρκετούς πολιτικοποιημένους ομοφυλόφιλους σε χώρες όπως η Αγγλία και η Ισπανία, να προσηλωθούν απερίσπαστοι στο στόχο τους και τελικά να κερδίσουν τα δικαιώματά τους.

Στην Ελλάδα δεν μας λείπει ούτε η πολιτικοποίηση ούτε η διάθεση για κοινωνική δράση. Σε ατομικό επίπεδο όλοι γνωρίζουμε πάρα πολλές περιπτώσεις γκέι και λεσβιών που διαθέτουν το μεράκι και το χρόνο τους στα κοινά. Από τους εθελοντές του 2004 μέχρι τις ομάδες που ασχολούνται με τα θέματα των μεταναστών. Από τους “αγανακτισμένους” μέχρι τις κινήσεις για την πόλη και το περιβάλλον. Από τις δενδροφυτεύσεις και την ποδηλασία μέχρι την προστασία των αδέσποτων.

Όταν πρόκειται όμως για τη διεκδίκηση των δικών μας δικαιωμάτων σε πρώτο πλάνο, όλοι διακρίνουμε ένα “μάγκωμα”. Σίγουρα η αίσθηση ότι κάποιος είναι πολίτης Β’ κατηγορίας στην ίδια του τη χώρα δεν είναι ευχάριστη και πολλοί προτιμάμε αντί γι’ αυτό να ασχολούμαστε με όσα μας ενώνουν με τους άλλους και όχι με αυτά που μας χωρίζουν. Για τα δικά μας δικαιώματα κυριαρχεί μια αίσθηση μοιρολατρίας και κοινωνικού αυτοματισμού: θα γίνει κι αυτό όταν θα μας το επιβάλλουν απ’ έξω ή θα έρθει από μόνο του όταν έχουν λυθεί όλα τα άλλα.

Σίγουρα δεν βοηθάει όταν γνωρίζουμε πως τέτοιες δραστηριότητες δεν θα πρόσθεταν “πόντους” στο βιογραφικό μας, ούτε “like” στα κοινωνικά δίκτυα αλλά αντίθετα θα πρέπει με κάθε τρόπο να τις κρύψουμε από έναν πιθανό εργοδότη που θα θελήσει να μας τσεκάρει στο facebook. Ούτε βοηθάει και το παράδειγμα όσων σέρνουν δημόσια το άρμα του γκέι ακτιβισμού στην Ελλάδα που φαίνεται κι αυτοί να προωθούν τα γκέι δικαιώματα όχι κατά προτεραιότητα, αλλά ως μέρος ενός “πακέτου” με θέματα-“ταμπού” που ερεθίζουν τη μικροαστική κοινωνία. Ξεχνώντας ίσως ότι το ζήτημα είναι πως θα βγούμε επιτέλους από τη λίστα με τα “ταμπού”. Και ότι από αυτήν τη μικροαστική κοινωνία προερχόμαστε όλοι και σε αυτήν καλώς ή κακώς καλούμαστε να ζήσουμε.

Το θέμα είναι αν θα ζήσουμε σε αυτήν ως “προβοκάτορες” του καθωσπρεπισμού της (ένα ρόλο που η ίδια γνωρίζει άριστα να μετατρέπει σε διασκεδαστική γραφικότητα) ή ως πολίτες που διεκδικούν με πείσμα και προσήλωση το δίκιο τους. Είμαστε έτοιμοι να ρίξουμε το “ανάθεμα” σε όσους πολιτικούς είναι “στην ντουλάπα” και δεν προβάλλουν αρκετά τα δικαιώματά μας, βάζοντας άλλες προτεραιότητες. Την ίδια στιγμή που ως πολιτικά όντα όλοι μας, λίγο-πολύ, λειτουργούμε με παρόμοιο τρόπο...

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΚΕΪ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Μια μικρή χαραμάδα ελπίδας στη συνήθως σκληρή στάση του τουρκικού κατεστημένου απέναντι στις σεξουαλικές μειονότητες φαίνεται να έχει ανοίξει τις τελευταίες μέρες με αφορμή τις διαβουλεύσεις για την ψήφιση του νέου τουρκικού Συντάγματος. Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, εκπρόσωποι μιας ΛΟΑΔ οργάνωσης προσκλήθηκαν σε συνάντηση με υπουργό της τουρκικής κυβέρνησης.

Η συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων της κοινωνίας των πολιτών και της υπουργού Οικογένειας και Κοινωνικής Πολιτικής Φατμά Σαχίν έγινε την περασμένη Τετάρτη και είχε σαν θέμα το πρόβλημα της βίας σε βάρος των γυναικών. Οι εκπρόσωποι της οργάνωσης Πέμπε Χαγιάτ (“Η Ζωή στα Ροζ”) χρησιμοποίησαν αυτή την ευκαιρία για να υποβάλλουν στην υπουργό πρόταση να συμπεριληφθεί η απαγόρευση των διακρίσεων σε βάρος των ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφιλων και διαφυλικών πολιτών στο νέο Σύνταγμα που καταρτίζεται στην τουρκική Βουλή αυτή την περίοδο.

Από τη μεριά της η υπουργός κάλεσε τους βουλευτές να δουν θετικά το αίτημα δηλώνοντας ότι “εφόσον η ελευθερία και η ισότητα ισχύουν για όλους, θα πρέπει να εξαλειφθούν και οι διακρίσεις με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό και να αναγνωριστούν τα δικαιώματα αυτών των πολιτών”. Η κα. Σαχίν είναι αυτή τη στιγμή η μοναδική γυναίκα που κατέχει υπουργική θέση στην κυβέρνηση Ερντογάν. Οι δηλώσεις προξενούν ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση αν τις συγκρίνει κανείς με εκείνες της προκατόχου της Σέλμα Καβάφ που είχε δηλώσει ότι “η ομοφυλοφιλία αποτελεί βιολογική διαταραχή, πρόκειται για ασθένεια που απαιτεί θεραπεία”.

Η συνάντηση έγινε μετά από παρέμβαση μίας άλλης γυναίκας πολιτικού της Τουρκίας, της βουλευτίνας του ρεπουμπλικάνικου κόμματος Αϊλίν Ναζλιάκα. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, φαίνεται ότι στην Τουρκία υπάρχουν πλέον βουλευτές και υπουργοί που παρεμβαίνουν δημόσια για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων πολιτών…

Μακάρι να αποδειχτεί ότι έχει γίνει επιτέλους μια καλή αρχή, αλλά η Τουρκία έχει πολύ δρόμο να διανύσει ακόμα. Σε έρευνα που έγινε το 2008 οι τούρκοι πήραν χρυσό μετάλλιο στην ομοφοβία ανάμεσα σε 34 χώρες με ένα ποσοστό της τάξης του 91% να δηλώνει ότι οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις είναι “πάντα λανθασμένες”. Τα “εγκλήματα τιμής” σε βάρος των ομοφυλόφιλων συνεχίζονται, οι γκέι συνεχίζουν να εξευτελίζονται στον τουρκικό στρατό και οι δολοφονίες των τρανσέξουαλ έχουν πάρει διαστάσεις κοινωνικής επιδημίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα πρόσφατο ταξιδιωτικό αφιέρωμα αμερικάνικου περιοδικού στη “φιλική προς τους γκέι” πλευρά της Κωνσταντινούπολης, συνοδεύτηκε από σωρεία αρνητικών σχολίων ανθρώπων που έχουν ταξιδέψει στην Τουρκία και δηλώνουν ότι δεν θα συνιστούσαν ποτέ σε έναν ομοφυλόφιλο να την επισκεφτεί…

ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΜΕΤΡΙΟΥΝΤΑΙ ΜΕΣΩ ΤΟΥ …OUTING

Μια πολύ καλή είδηση για τους γκέι και τις λεσβίες της Ιταλίας επισκιάζεται από μία άλλη η οποία έχει ξεσηκώσει σφοδρές διαφωνίες και αντιδράσεις. Από τη μία η ανακοίνωση της ιταλικής Στατιστικής Υπηρεσίας ότι πρόκειται να καταγράψει τα ομόφυλα ζευγάρια που συζούν κατά την απογραφή πληθυσμού που θα γίνει το φθινόπωρο. Και από την άλλη η απόφαση κάποιων ιταλών ακτιβιστών να “ξεφωνίσουν” στο διαδίκτυο πολιτικούς τους οποίους θεωρούν κρυπτο-ομοφυλόφιλους…

Δέκα χρόνια μετά την προηγούμενη απογραφή όπου δεν τηρήθηκε κανένα στατιστικό στοιχείο σχετικά με τα ζευγάρια ίδιου φύλου, μια μεγάλη καμπάνια ιστοσελίδων και οργανώσεων με τίτλο “Κάνε τον έρωτά σου να μετρήσει” είχε σαν αποτέλεσμα να καμφθούν οι αντιστάσεις της Στατιστικής Υπηρεσίας. Στην απογραφή που θα γίνει φέτος προβλέπεται για όσους συγκατοικούν με άτομο του ίδιου φύλου ειδική επιλογή  στο σχετικό ερωτηματολόγιο όπου θα μπορούν να δηλώνουν ότι ζουν μαζί ως ζευγάρι.

Στόχος της καμπάνιας είναι όσο το δυνατό περισσότερα ζευγάρια να κάνουν χρήση αυτής της δυνατότητας ώστε να καταγραφεί η κοινωνική πραγματικότητα των ομόφυλων ζευγαριών και οικογενειών σε μία χώρα που δεν τους παρέχει απολύτως καμία νομική αναγνώριση. Οι υπεύθυνοι τονίζουν ότι η τήρηση των στοιχείων είναι απόλυτα εμπιστευτική, ενώ δεν χρειάζεται καν συνάντηση με κάποιον υπάλληλο της απογραφής: τα ερωτηματολόγια μπορούν να συμπληρωθούν και να αποσταλούν μέσω του ίντερνετ.

Από ό,τι φαίνεται όμως, δεν συμμερίζονται όλοι αυτές τις ανησυχίες σχετικά με την ιδιωτικότητα των ομοφυλόφιλων πολιτών. Άνθρωποι που υποτίθεται ότι αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους, πήραν την απόφαση να χρησιμοποιήσουν το διαδίκτυο για τον ακριβώς αντίθετο σκοπό: να αποκαλύψουν την ομοφυλοφιλία δημόσιων προσώπων τα οποία κατηγορούν για “υποκρισία” σχετικά με τα δικαιώματα των γκέι.

Με αφορμή την πρόσφατη καταψήφιση από την ιταλική Βουλή νομοσχεδίου για την καταπολέμηση των ομοφοβικών εγκλημάτων, ο πρόεδρος της οργάνωσης Equality Italia (και μέλος του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς) δήλωσε ότι θα αναρτήσει στο διαδίκτυο ονόματα πολιτικών της Δεξιάς που ψήφισαν εναντίον ενώ είναι οι ίδιοι ομοφυλόφιλοι. Η αρχή έγινε χτες με τη δημοσίευση των ονομάτων δέκα υπουργών και βουλευτών από μία ιστοσελίδα που έχει την έδρα της στις ΗΠΑ ώστε οι θιγόμενοι να μην μπορούν να προσφύγουν στην ιταλική δικαιοσύνη. Σύμφωνα με τους εμπνευστές της, η λίστα του outing “προς το παρόν” θα περιοριστεί σε πολιτικούς από κόμματα που τηρούν ομοφοβική στάση. Απειλούν όμως ότι θα υπάρξει και συνέχεια με ονόματα ομοφυλόφιλων ιερωμένων, αθλητών και καλλιτεχνών…

Η εντελώς αυθαίρετη πρωτοβουλία του μαζικού οuting προσωπικότητων από τη δημόσια ζωή έχει ήδη προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις στους κόλπους της ομοφυλοφιλικής κοινότητας, με τον πρόεδρο της οργάνωσης Arcigay να δηλώνει ότι πρόκειται για “επίθεση στην ιδιωτική ζωή των πολιτών και πλήγμα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια”. Άλλοι επισημαίνουν ότι πέρα από την ανάρτηση κάποιων ονομάτων, η ιστοσελίδα δεν παρέχει κανένα στοιχείο σχετικά με την ομοφυλοφιλία ή την υποτιθέμενη ομοφοβία των συγκεκριμένων βουλευτών, πέρα από το γεγονός ότι συντάχθηκαν με το κόμμα τους σε κάποιες ψηφοφορίες. Τέλος πολλοί κάνουν λόγο για πρακτικές βίας και χυδαιότητας που δεν βοηθούν αλλά υποσκάπτουν την υπόθεση των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Ιταλία.

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που τηρούν μια πιο “μετριοπαθή” στάση όπως η ανοιχτά λεσβία βουλευτής Πάολα Κόνσια που -αν και δηλώνει ότι διαφωνεί- θεωρεί ότι πρόκειται για “μια ακραία μορφή διεκδίκησης”, υπενθυμίζοντας ότι το outing είναι μια πολύ συνηθισμένη τακτική στις …Ηνωμένες Πολιτείες. Χωρίς να ξεκαθαρίζει αν θεωρεί ότι το αμερικάνικο πρότυπο είναι επιτυχημένο ή αν θα πρέπει οπωσδήποτε να εξάγεται και σε άλλες χώρες...

Όσο για τους ίδιους τους θιγόμενους, αυτοί αντέδρασαν καταφεύγοντας στο παραδοσιακό “κουκούλι ασφαλείας” κάθε λατίνου εραστή που σέβεται τον εαυτό του: τις γυναίκες και την μπάλα. “Με προειδοποίησαν ότι θα δω το όνομά μου σε κάποια “λίστα της ντροπής”. Φοβήθηκα μήπως γράψουν ότι είμαι οπαδός της Ίντερ” δήλωσε ένας από αυτούς, ενώ ένας άλλος ισχυρίστηκε ότι η γυναίκα του μαζί με άλλες κυρίες που τον γνωρίζουν πρόκειται να ιδρύσουν σύλλογο για την προστασία των “γνήσιων αρσενικών” όπως ο ίδιος τα οποία, όπως δηλώνει, ”κινδυνεύουν με εξαφάνιση” στην Ιταλία…

[via] και [via]

Η ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΣΜΕΥΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΑΜΟ ΟΜΟΦΥΛΩΝ

Από ό,τι φαίνεται οι πληροφορίες που μετέδιδαν μέσω Twitter χτες το απόγευμα βρετανοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι επιβεβαιώθηκαν: Μετά από προσωπική παρέμβαση του πρωθυπουργού της χώρας,  η κυβέρνηση πρόκειται να ξεκινήσει διαβουλεύσεις ώστε να επεκταθεί ο πολιτικός γάμος και στα ομόφυλα ζευγάρια.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση που έκανε η υπουργός Ισότητας της χώρας, οι διαβουλεύσεις θα αρχίσουν το Μάρτιο με σκοπό οι νομοθετικές αλλαγές να ολοκληρωθούν πριν λήξει η θητεία της παρούσας Βουλής το 2015. Αν και αρχηγός του Συντηρητικού κόμματος, είναι γνωστή εδώ και χρόνια η θετική στάση του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον στο συγκεκριμένο θέμα: Κατά την παρθενική του ομιλία ως αρχηγός του κόμματος το 2006, ο κ. Κάμερον είχε δηλώσει ότι ο γάμος “δεν έχει να κάνει ούτε με τη θρησκεία, ούτε με την “ηθική” – έχει να κάνει με τη δέσμευση, ανεξαρτήτως φύλου”.

Η σημερινή κυβέρνηση συνεργασίας συντηρητικών-φιλελεύθερων βρίσκεται στην εξουσία από το Μάιο του 2010 και έχει δει τη δημοτικότητά της να καταρρέει εξαιτίας των περικοπών που επέβαλε προκειμένου να ελεγχθεί το δημόσιο χρέος της χώρας. Η υπερχρέωση είναι αποτέλεσμα της απόφασης των βρετανικών αρχών να διασώσουν τις τράπεζες μετά την κρίση του 2008, ενώ η δύσκολη οικονομική κατάσταση αποτυπώθηκε και στις βίαιες ταραχές που ξέσπασαν στη χώρα τον περασμένο μήνα.

Αυτή τη στιγμή δέκα χώρες σε όλο τον κόσμο παρέχουν τη δυνατότητα του πολιτικού γάμου στα ομόφυλα ζευγάρια. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ισχύει από το 2004 το καθεστώς της “πολιτικής ένωσης” (civil partnership) που προβλέπει για τους γκέι και τις λεσβίες ακριβώς τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους παντρεμένους, χωρίς όμως τη χρήση της λέξης “γάμος” η οποία έχει παραμείνει “προνόμιο” των ετεροφυλόφιλων. Αν και η λέξη “partnership” παραπέμπει περισσότερο σε …συνεταιρισμό, το γεγονός  αυτό δεν εμπόδισε τη χώρα να λάβει πρόσφατα  την υψηλότερη βαθμολογία από όλες τις χώρες της Ευρώπης σχετικά με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και διαφυλικών πολιτών.

Πρόκειται για τεράστια ιστορική πρόοδο αν αναλογιστεί κανείς ότι η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη στη χώρα μέχρι το 1967 και χιλιάδες πολίτες είχαν συρθεί στις φυλακές για αυτό το λόγο (ακόμα και διάσημοι και επιφανείς όπως ο Όσκαρ Ουάιλντ). Ακόμα και πολύ πρόσφατα, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ‘90, ο νόμος απαγόρευε οποιαδήποτε ομοφυλοφιλική περίπτυξη σε δημόσιους χώρους με αποτέλεσμα να διοργανώνονται συχνά επιχειρήσεις παγίδευσης ομοφυλόφιλων από την αστυνομία.

Αν και η Μεγάλη Βρετανία  έχει αφήσει οριστικά πίσω της αυτό το ζοφερό παρελθόν, δυστυχώς το κληροδότησε μέσω της βικτωριανής νομοθεσίας της σε δεκάδες πρώην αποικίες στην Αφρική, την Καραϊβική και αλλού που έγιναν ανεξάρτητες πριν αλλάξει ο νόμος το 1967. Γι αυτό και έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία η στήριξη που παρέχει η βρετανική κυβέρνηση σε δύο νέες οργανώσεις που συστάθηκαν από έγκριτούς πολιτικούς και νομικούς με σκοπό την πλήρη αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας στις χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας.

Και βέβαια όταν στη Βρετανία μιλάνε για “διαβούλευση”  μέσω επίσημων ανακοινώσεων (και όχι μέσω ψιθύρων και διαρροών στον τύπο) αυτό αποτελεί δέσμευση. Όχι σαν κάτι άλλους εδώ που απλά χρονοτριβούν με σκοπό να παραπέμψουν αντίστοιχα ζητήματα στις καλένδες…

 

 

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΜΕΓΑΡΩΝ ΚΑΙ Ο ΓΑΜΟΣ ΤΩΝ ΓΚΕΪ: ΤΡΕΛΟ ΚΑΛΑΜΠΟΥΡΙ…

Αντιγράφω από την τοπική εφημερίδα των Μεγάρων “Νέα Πνοή”:

“ Όλα τα Μέγαρα λικνίζονται στους ρυθμούς του gay γάμου!

Τελικά το συμβάν έγινε ή μήπως η φαντασία οργιάζει;

Η φήμη δεν άργησε να γίνει αλήθεια και η αλήθεια σαν ποταμός ξεχύθηκε σε όλα τα Μέγαρα. “Οι δύο άντρες έπιασαν το δήμαρχο και του ζήτησαν να παντρευτούν. Εκείνος όμως αρνήθηκε γιατί δεν επιτρέπεται” έλεγε μια φήμη πριν μερικές μέρες και τα Μέγαρα βοούν για το συμβάν!

Μετά την Τήλο και τα Μέγαρα. Τώρα από που ξεκινάει η αλήθεια και που αρχίζει το ψέμα κανείς δεν γνωρίζει. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι όλοι γνωρίζουν τους γαμπρούς, όλοι ξέρουν, όλοι υποψιάζονταν, όμως κανείς δεν το επιβεβαιώνει.

Η αρμόδια αντιδήμαρχος έχει πλήρη άγνοια του συμβάντος ερωτώμενη από τη “Νέα Πνοή”, ενώ επισήμως ο δήμος το διαψεύδει.

Δεν λέω θα ήταν μια ωραία παγκόσμια είδηση όπου σύμφωνα και με τους New York Times “αν η Ελλάδα εκμεταλλευόταν τον ομοφυλόφιλο τουρισμό (46 δις δολάρια το χρόνο παγκοσμίως) θα ξεχρέωνε μέσα σε 5 χρόνια όλο το χρέος της”.

Θα μου πείτε εδώ δεν εκμεταλλευόμαστε τουριστικά τα αρχαία μας…

Πάντως ψάχνουμε, ψάχνουμε και τίποτα δεν βρίσκουμε για την “είδηση”.

Το θέμα βεβαίως δεν είναι η “φήμη” που μετατράπηκε σε κατασκευασμένη “είδηση”. Όλοι γνωρίζουμε ότι μετά το δήμαρχο της Τήλου κανείς από τους δημοτικούς μας άρχοντες δεν έχει ενδιαφερθεί έμπρακτα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γιατί να το κάνει ο (εκλεγμένος το 2010 με τη σημαία της ΝΔ) δήμαρχος Μεγαρέων; Άλλωστε είμαι σίγουρος ότι παρόμοια περιστατικά άρνησης δημάρχων έχουν υπάρξει πολλά σε όλη την επικράτεια – άσχετα αν το μαθαίνουμε ή όχι.

Το θέμα είναι η συμμετοχή του τοπικού Τύπου στο συνεχιζόμενο εξευτελισμό και τη διαπόμπευση δύο ανθρώπων που πληρώνουν βαρύ τίμημα για τη διαφορετικότητά τους. Δύο άνθρωποι που “όλοι τους γνωρίζουν, όλοι τους ξέρουν, όλοι τους υποψιάζονται” στη μικρή κοινωνία της πόλης. Γι αυτό άλλωστε και δεν χρειάζεται καν να γράψουν τα ονόματά τους. Φτάνει μια κατασκευασμένη είδηση περί “γάμου” για να κλείσουν συνωμοτικά το μάτι σε ολόκληρη την πόλη που βέβαια γνωρίζει πολύ καλά τόσο  τους ίδιους όσο και τις οικογένειές τους. Και να διανθίσουν το ξεκαρδιστικό καλαμπούρι της ύπαρξης ενός γκέι ζευγαριού στα Μέγαρα…

Σύμφωνα με πληροφορίες του μπλογκ, οι δύο άντρες βρίσκονται σε δεινή θέση εξαιτίας της σχέσης τους, καθώς ο ένας έχει εκδιωχθεί από το σπίτι του και ο άλλος έχει πέσει επανειλημμένα θύμα περιστατικών οικογενειακής βίας. Οποιαδήποτε ελπίδα να αλλάξουν στάση οι οικογένειές τους είναι βέβαια ισχνή όταν -πέρα από την πίεση της γειτονιάς- η προσωπική τους ζωή έχει μετατραπεί σε περίγελο των τοπικών εφημερίδων…

Ακόμα μια ευκαιρία για τον Τύπο και τις αρχές του τόπου να μας αποδείξουν πόσο ξεχειλίζει η “αλληλεγγύη” τους απέναντι σε συμπολίτες μας που αντιμετωπίζουν σοβαρά κοινωνικά προβλήματα…

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ: ΔΙΑΚΡΙΣΗ Ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ

Αν και οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες συνεχίζουν να αποκλείουν τη δωρεά αίματος σε όλους τους άντρες που έχουν (ή είχαν κάποτε) σεξουαλικές επαφές με άλλους άντρες, οι υπεύθυνοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης επισημαίνουν ότι μια τέτοια πολιτική όχι μόνο δεν στηρίζεται σε κάποια ευρωπαϊκή απόφαση, αλλά αντίθετα μπορεί να παραβιάζει τη Χάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων που όλες οι χώρες έχουν συνυπογράψει.

Αφορμή για αυτή την επισήμανση του μαλτέζου Επιτρόπου της Ε.Ε. για θέματα υγείας και προστασίας του καταναλωτή υπήρξε ερώτηση ευρωβουλευτών σχετικά με μία ευρωπαϊκή ντιρεκτίβα του 2004 που διέπει την αιμοδοσία σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Ο κ. Τζον Ντάλι απάντησε ότι η ντιρεκτίβα επιτρέπει τον αποκλεισμό ατόμων που παρουσιάζουν υψηλό ρίσκο μετάδοσης ασθενειών εξαιτίας της σεξουαλικής τους συμπεριφοράς. Διευκρίνισε όμως ότι η σεξουαλική συμπεριφορά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από το σεξουαλικό προσανατολισμό. Με λίγα λόγια, η ντιρεκτίβα αναφέρεται σε άτομα που παρουσιάζουν επικίνδυνες συμπεριφορές και δεν μπορεί να αποκλείει ολόκληρες ομάδες του πληθυσμού. Υπενθύμισε τέλος στα κράτη-μέλη ότι η πολιτική αιμοδοσίας θα πρέπει να συνάδει με το άρθρο 21 της Χάρτας Θεμελιωδών Δικαιωμάτων που απαγορεύει τις διακρίσεις με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό.

Η συζήτηση αναζωπυρώθηκε μετά τη χτεσινή απόφαση των βρετανικών αρχών να επιτρέψουν την αιμοδοσία στους ομοφυλόφιλους και αμφιφυλόφιλους άντρες – με την προϋπόθεση όμως ότι απέχουν από το σεξ για 12 μήνες τουλάχιστον. Αντίστοιχη πολιτική εφαρμόζεται ήδη στη Σουηδία, την Αυστραλία και την Ιαπωνία. Κρίνεται όμως ανεπαρκής καθώς συνεχίζει να αποκλείει πιθανούς αιμοδότες με βάση όχι την επικινδυνότητα της συμπεριφοράς τους (σεξ χωρίς προφυλάξεις) αλλά το σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

‘Όπως έχουμε δει παλιότερα ελάχιστες χώρες (όπως η Ιταλία και η Ισπανία) εφαρμόζουν στους ομοφυλόφιλους δότες ακριβώς τα ίδια κριτήρια που ισχύουν τους ετεροφυλόφιλους. Οι περισσότερες (ανάμεσά τους και η Ελλάδα) έχουν υιοθετήσει την πολιτική των αμερικάνικων υγειονομικών αρχών που αποκλείουν κάθε άντρα που είχε ομοφυλοφιλικές επαφές μετά το …1977! Μια πολιτική για την οποία δηλώνουν πλέον αντίθετες οι τρεις μεγαλύτερες υπηρεσίες αιμοδοσίας των ΗΠΑ, ανάμεσά τους και ο αμερικάνικος Ερυθρός Σταυρός.

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ…

Σε αυτή την κρίση πολλοί από μας μπορεί να χάσουμε τη δουλειά μας. Όσοι συνεχίζουμε να δουλεύουμε μπορεί να δούμε το εισόδημά μας να μειώνεται. Την εργασιακή ανασφάλεια να αυξάνεται. Τις άδειές μας να κόβονται. Τους φόρους, τις κρατήσεις και τις “εισφορές”, έκτακτες και τακτικές, να γίνονται βρόχος και εφιάλτης. Και την πιθανότητα να συγκεντρώσουμε τα απαραίτητα ένσημα για να λάβουμε κάποτε μια έστω και πενιχρή σύνταξη να χάνεται όλο και πιο μακριά στον ορίζοντα.

Οι ομοιότητες όμως τελειώνουν κάπου εδώ. Γιατί υπάρχουν και αυτοί που θα χάσουν πολύ λιγότερα από τους υπόλοιπους.

Σε κάποιους από μας δεν θα κοπούν τα οικογενειακά επιδόματα και τα επιδόματα γάμου – γιατί δεν τα παίρναμε ποτέ.

Κάποιοι από μας δεν θα δουν να κόβονται οι συντάξεις χηρείας – όποιος δεν μπορεί να παντρευτεί, δεν μπορεί και να χηρέψει.

Δεν πρόκειται να χάσουμε την περίθαλψη από το ταμείο του/της συζύγου αν μείνουμε άνεργοι.

Δεν πρόκειται να χάσουμε τις γονικές άδειες.

Δεν πρόκειται να χάσουμε το αυξημένο αφορολόγητο στα εισοδήματα των παντρεμένων.

Δεν πρόκειται να χάσουμε το αυξημένο αφορολόγητο για αγορά κατοικίας από παντρεμένους.

Δεν πρόκειται να χάσουμε την άδεια παραμονής του αλλοδαπού συντρόφου μας.

Δεν πρόκειται να χάσουμε τη δυνατότητα ευνοϊκής μετάθεσης κοντά στο\στη σύζυγο αν είμαστε στρατιωτικοί.

Δεν πρόκειται να χάσουμε την απαλλαγή από το φόρο κληρονομιάς για την περιουσία που αποκτήσαμε με το σύντροφό μας. Ούτε την προστασία από τους συγγενείς που θέλουν “μερτικό”.

Δεν πρόκειται να χάσουμε την περίθαλψη ούτε τις δωρεάν κατασκηνώσεις που προσφέρει το ταμείο στα παιδιά μας.

Κάποιοι από μας θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε περισσότερα και να λαμβάνουμε λιγότερα ακριβώς όπως και πριν. Πολλοί θα συνεχίσουν να ανησυχούν για το πως θα τα φέρουν βόλτα μεγαλώνοντας παιδιά. Κάποιοι άλλοι δεν έχουμε καν αυτή τη δυνατότητα.

Και αυτή την περίφημη κοινωνική “αλληλεγγύη” που θα γένναγε η κρίση δεν την έχουμε δει ακόμα. Αυτό το “κράτος πρόνοιας” που καταρρέει, κουτσουρεμένο και βαλλόμενο από παντού, συνεχίζει να είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα άλλων. Είναι όμως αλήθεια ότι κάποιοι από μας έχουν πολύ λιγότερα να χάσουν από αυτή την κρίση. Γιατί ξεκινήσαμε με πολύ λιγότερα.

ΤΡΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΑΝΤΡΕΙΑΣ

Σύμφωνα με την παράδοση, η δέκατη επέτειος ενός γάμου αποκαλείται “τσίγκινη επέτειος”. Φέτος κλείνουν ακριβώς δέκα χρόνια από τότε που η Ολλανδία έγινε η πρώτη από τις συνολικά δέκα χώρες που έχουν καθιερώσει (μέχρι στιγμής) το γάμο και για τα ζευγάρια ίδιου φύλου. Πριν από λίγες μέρες, η Νέα Υόρκη έγινε η μεγαλύτερη ως τώρα πολιτεία των ΗΠΑ που έκανε το ίδιο. Με αφορμή την επέτειο, το γαλλικό περιοδικό Têtu συνάντησε  τρία ζευγάρια που έχουν παντρευτεί σε ισάριθμες ευρωπαϊκές χώρες που τους αναγνωρίζουν αυτό το δικαίωμα. Αν και  οι λόγοι που τους οδήγησαν στη μεγάλη απόφαση δεν διαφέρουν σημαντικά από τα ετερόφυλα ζευγάρια, η πρώτη γενιά των παντρεμένων ομόφυλων ζευγαριών βρήκε τον τρόπο να βάλει τη δική της σφραγίδα στο θεσμό αντλώντας από τα διαφορετικά βιώματα και τις εμπειρίες τους.

Βέλγιο
Φρεντερίκ 31 ετών, δημοτικός υπάλληλος και Μπενουά 32 ετών, διαφημιστής και επιχειρηματίας

Ο ένας είναι φλαμανδός και ο άλλος βαλόνος αλλά, σε αντίθεση με τις εθνότητες της πατρίδας τους, αυτό το ζευγάρι  δεν σκέφτεται το διαζύγιο! Ο Μπενουά και ο Φρεντερίκ γνωρίστηκαν σε ένα φοιτητικό πάρτι πριν από δέκα χρόνια και είναι παντρεμένοι εδώ και τέσσερα. Εκτός από την καταγωγή όμως, διαφέρουν και στο χαρακτήρα: Δυναμικός και αυθόρμητος ο Μπενουά, συνεσταλμένος και σπιτόγατος ο Φρεντερίκ.

“Μέναμε μαζί τρία χρόνια, οι οικογένειές μας είχαν καλές σχέσεις και οι φίλοι μας άρχισαν να μας ρωτάνε αν σκεφτόμαστε το γάμο. Το περιβάλλον ήταν πολύ ευνοϊκό. Είχα πει στο Μπενουά να αφήσει σε μένα την πρωτοβουλία γιατί δεν ήθελα να του πω όχι σε περίπτωση που δεν αισθανόμουν έτοιμος. Πήγαμε σε ένα παραλιακό εστιατόριο και έκρυψα το δαχτυλίδι μέσα σε ένα τριαντάφυλλο.”

Το μεγάλο νέο ανακοίνωσαν στους συγγενείς την ημέρα των Χριστουγέννων. Αρχικά η οικογένεια του Μπενουά δεν το πήρε πολύ καλά: “Τελικά όμως -αν και πολύ διαφορετικές- οι οικογένειές μας ήρθαν ακόμα πιο κοντά χάρη στο γάμο. Είμαστε πολύ νέοι, οι πρώτοι γκέι παντρεμένοι της γενιάς μας και του κύκλου μας. Δεν είχαμε κανένα πρότυπο.να ακολουθήσουμε. Το κάναμε για τους δικούς μας ανθρώπους που πάντα πίστευαν σε μας. Για να εξασφαλίσουμε τη σχέση μας νομικά και οικονομικά. Για να ζήσουμε μια όμορφη γιορτή. Και προφανώς επειδή αγαπιόμαστε!”

Ο δήμαρχος που τους πάντρεψε έμοιαζε λίγο έξω από τα νερά του όταν αντίκρισε το πλήθος που μαζεύτηκε στην αίθουσα του δημαρχείου – συνήθως τόσος κόσμος μαζεύεται μόνο στην εκκλησία! Η συνέχεια ήταν εξίσου αντισυμβατική, αφού το ζευγάρι επέλεξε για την παραδοσιακή γαμήλια γιορτή …ένα λούνα-παρκ! Τους πεντακόσιους καλεσμένους υποδέχτηκαν κλόουν, ταχυδακτυλουργοί και ζογκλέρ. “Ήταν ένας τρόπος για να σπάσουμε τον πάγο και την αμηχανία που θα μπορούσε να δημιουργηθεί. Πριν ανοίξουμε το χορό παρουσιάσαμε στο κοινό ένα θέαμα με μαγικά κόλπα. Γνωρίζοντας ότι κάποιοι μπορεί να μην αισθανθούν άνετα βλέποντας δυο άντρες να χορεύουν, προβάλλαμε ταυτόχρονα ένα βίντεο με τις πιο σημαντικές στιγμές της σχέσης μας. Και αμέσως μετά ζητήσαμε από τις μαμάδες μας να χορέψουν μαζί. Από κει και πέρα, κύλησαν όλα όμορφα.” Για τους δικούς τους ανθρώπους ήταν ο γάμος του αιώνα: “Τους έδωσε μια διαφορετική εικόνα για την ομοφυλοφιλία σε σχέση με τα στερεότυπα που είχαν στο μυαλό τους.”

Ο γάμος δεν έχει αλλάξει πολύ πράγματα στην καθημερινότητά τους: “Αυτό που έχει σημασία σε μια σχέση είναι ο διάλογος και να παραμένει ζωντανό το στοιχείο της έκπληξης.”  Αν και μοιράζονται ήδη ένα διαμέρισμα και τους τραπεζικούς λογαριασμούς, στην πορεία ανακάλυψαν ότι ο γάμος φέρνει και περιορισμούς: παρόλο που δεν τους συμφέρει οικονομικά, κάνουν μαζί δήλωση στην εφορία. Και όταν ο Μπενουά ήθελε να ανοίξει τη δική του επιχείρηση, ο σύζυγός του έπρεπε να συναινέσει και να υπογράψει τα σχετικά έγγραφα. Παρόλα αυτά “αν έπρεπε να πάμε πίσω, θα το ξανακάναμε χωρίς δισταγμό! Το μόνο πρόβλημα είναι ότι και οι δύο ξεχνάμε την επέτειό μας. Ευτυχώς που  παίρνουν οι γονείς μας για να ευχηθούν και μας το θυμίζουν!”

Σουηδία
Λίντα 33 ετών και Μαρία 39 ετών, ιερείς της Λουθηρανικής Εκκλησίας

Μια εκκλησία που χειροτονεί γυναίκες ιερείς. Και όταν δύο απ’ αυτές αγαπιούνται, ευλογεί το γάμο τους. Όλα αυτά συμβαίνουν στη Σουηδία. Σας φαίνονται αντισυμβατικά; Η Μαρία έχει την αποστομωτική απάντηση: “Δεν υπάρχει τίποτα πιο “αντισυμβατικό” από αυτό που δίδαξε ο Ιησούς: Αγαπάτε αλλήλους!”

Οι δυο κυρίες γνωρίστηκαν πριν από τέσσερα χρόνια μέσω μιας κοινής φίλης όταν η Μαρία είχε ήδη χειροτονηθεί ενώ η Λίντα ήταν ακόμα φοιτήτρια θεολογίας. Στην αρχή έγιναν φίλες, στη συνέχεια γειτόνισσες. Ήταν σε ένα ταξίδι πριν από δύο χρόνια που εξομολογήθηκαν αυτό που ένιωθε η μία για την άλλη. Έξι μήνες αργότερα αρραβωνιάστηκαν. “Εκείνη την περίοδο είχα μόλις τοποθετηθεί στην ενορία μιας μικρής κωμόπολης με 2.500 κατοίκους” θυμάται η Μαρία. “Είχα τους δισταγμούς μου σχετικά με  το γάμο γιατί φοβόμουν τις αντιδράσεις των ανθρώπων σε ένα τόσο μικρό μέρος. Τελικά αποδείχτηκε ότι εγώ είχα προκαταλήψεις και όχι εκείνοι. Οι άνθρωποι ήταν πολύ ζεστοί απέναντί μας, μας αγκάλιασαν πραγματικά.”

Αποφάσισαν να παντρευτούν την εβδομάδα των Χριστουγέννων γιατί ήθελαν στο γάμο τους να ακουστούν τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα. Δύο συνάδελφοι ιερείς ανέλαβαν να τις παντρέψουν – ο ένας από τους δύο είναι ομοφυλόφιλος και ετοιμάζεται κι αυτός να παντρευτεί. Αν και στην αρχή είχαν προγραμματίσει έναν απλό γάμο, “στην πορεία γίναμε οι κλασικές νύφες-τέρατα που τρελαίνονται για να σχεδιάσουν και την παραμικρή λεπτομέρεια! Ευτυχώς που όταν η κατάσταση ξέφευγε, πατούσαμε φρένο και σκεφτόμασταν για ποιο λόγο είναι σημαντικό αυτό που πάμε να κάνουμε.”

Η επιλογή του κατάλληλου ενδύματος για το γάμο ήταν πραγματική σπαζοκεφαλιά: “Δεν θέλαμε άσπρο νυφικό, ούτε κοστούμι - μας φαίνονται εντελώς κλισέ.” Η λύση που βρήκαν ήταν να παντρευτούν φορώντας τα άμφιά τους: ένα μαύρο παντελόνι και από πάνω ένα χιτώνιο, τυρκουάζ για τη Λίντα και βιολετί για τη Μαρία με ασορτί κάπα για την πλάτη  που έφτανε μέχρι τα πόδια. Για ποιο λόγο αυτή η μέρα ήταν τόσο σημαντική; “Καταρχάς γιατί έχουμε το δικαίωμα να παντρευτούμε. Μπορούμε να δηλώσουμε τον έρωτά μας μπροστά στις οικογένειές μας, στους φίλους μας και μπροστά στο Θεό. Δεν είναι πια το μικρό μας μυστικό. Πιο επίσημο δεν γίνεται! Και μετά για τους γονείς μας. Μας είχαν δεχτεί από την αρχή, αλλά η μεγαλύτερη συγκίνηση για μας ήταν όταν είχαν την ευκαιρία να δείξουν σε όλο τον κόσμο πόσο ευτυχισμένοι είναι.”

Η Λίντα αποφάσισε να πάρει το επώνυμο της Μαρίας που είναι πολύ πιο σπάνιο από το δικό της. Μια ακόμα αλλαγή είναι ότι ο γάμος προσφέρει μεγαλύτερη οικονομική ασφάλεια στο ζευγάρι – ιδίως όταν σκέφτεται να κάνει παιδιά. Παρόλο που η Σουηδία επιτρέπει την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή σε ζευγάρια γυναικών, η Λίντα προτίμησε μια ιδιωτική κλινική στη Δανία. Στη χώρα τους η λίστα αναμονής είναι πολύ μεγάλη, ενώ οι δυο γυναίκες θέλουν τα παιδιά τους να έχουν τον ίδιο βιολογικό πατέρα, κάτι που δεν επιτρέπεται στη Σουηδία.

Το Μάρτιο η Λίντα και η Μαρία προγραμματίζουν το μήνα του μέλιτος. Θα ταξιδέψουν στην Ιορδανία. Σαν δυο “φίλες”. “Εκεί που πάμε, δεν υπάρχει περίπτωση να τους πούμε πως έχουμε παντρευτεί…”

Ισπανία
Χαβιέ 47 ετών, καλλιτέχνης και Σεζάρ 46 ετών, υπάλληλος στο Ινστιτούτο Θερβάντες

Με τα τετράγωνα γυαλιά, το ασορτί ντύσιμο, τους κοντοκουρεμένους γκρίζους κροτάφους και το συνεσταλμένο χαρακτήρα τους, ο Χαβιέ και ο Σεζάρ μοιάζουν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο. Γνωρίστηκαν πριν από οκτώ χρόνια,  μετά από πολλές ερωτικές περιπέτειες, αλλά σε μια περίοδο της ζωής τους που έψαχναν και οι δύο το ίδιο πράγμα. Από εκείνο το σημείο, η ιστορία τους ταυτίστηκε με την ιστορία της χώρας τους: οι δυο άντρες γνωρίστηκαν στην κατάλληλη χώρα, την κατάλληλη εποχή.

Δύο χρόνια μετά τη γνωριμία τους, η Βουλή της Ισπανίας αναγνώρισε το γάμο για τα ζευγάρια ίδιου φύλου. Για δύο ανθρώπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη δικτατορία του Φράνκο, η πολιτική αλλαγή έμοιαζε με θαύμα: “Ανήκουμε σε μια γενιά για την οποία η ομοφυλοφιλία ήταν κάτι το ανήκουστο. Βλέπουμε τους σημερινούς εφήβους στο δρόμο και μας φαίνεται ότι έχουμε μεγαλώσει σε άλλο κόσμο!” Σιγά-σιγά η ιδέα ωριμάζει στο μυαλό τους. Το 2007 υιοθετούν το Λουίς, ένα 6χρονο αγοράκι που ζούσε μέχρι τότε σε ένα ορφανοτροφείο στη Μαδρίτη.

Ο γάμος ήταν η λογική κατάληξη της ιστορίας: Παντρεύονται τελικά σε μια απλή τελετή `το Μάρτιο του 2009 στο δημαρχείο της πόλης. Μια φίλη τους θυμάται: “Είχαν και οι δύο τόσο τρακ! Ήταν μια πολύ ξεχωριστή στιγμή για το ζευγάρι. Ο Λουίς ήταν πολύ πιο χαλαρός. Φαινόταν πραγματικά ευτυχισμένος για τους γονείς του.”

Κοιτώντας πίσω δυο χρόνια μετά, εκτιμούν ότι ο γάμος τους έδωσε όλα όσα περίμεναν: “Γραφειοκρατικά τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα. Πλέον έχουμε οικογενειακό βιβλιάριο και ο γάμος μας βοήθησε πολύ στη διαδικασία της υιοθεσίας. Το παραδέχομαι όμως ότι και στην κοινωνική ζωή λατρεύω να μιλάω για το “σύζυγό μου!” Επιπλέον ο γάμος έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη σχέση του Σεζάρ με την οικογένειά του που ζει ακόμα σε ένα πολύ μικρό ορεινό χωριό κοντά στη Σεγκόβια. Για τους γονείς, η ομοφυλοφιλία του γιου  ήταν το σοκ της ζωής τους: “Απλά δεν ήθελαν να το πιστέψουν. Ήταν κάτι εντελώς έξω από τη δική τους πραγματικότητα και δεν είχαν διανοηθεί ποτέ ότι θα μπορούσε να τους αφορά. Η αναγνώριση της σχέσης μας από το νόμο τους βοήθησε να το αποδεχτούν σε μεγάλο βαθμό. Είχε μεγάλη σημασία που μπόρεσαν να φτιάξουν στο μυαλό τους την εικόνα του ζευγαριού με το παιδί. Ήταν κάτι μέσα από την εμπειρία τους και άρα περισσότερο αποδεκτό γι’ αυτούς.”

Αν και πλέον έχουν κατοχυρώσει τη σχέση τους, ο Χαβιέ και ο Σεζάρ δεν παύουν να ανησυχούν για το μέλλον. Σε ένα χρόνο οι ισπανοί θα πάνε στις κάλπες και φαβορί στις δημοσκοπήσεις είναι το δεξιό Λαϊκό Κόμμα που διαφωνεί με την επέκταση του γάμου στους ομοφυλόφιλους. Μάλιστα ο αρχηγός του κόμματος δεν έχει αποκλείσει την πιθανότητα να γυρίσει το ρολόι προς τα πίσω, αντικαθιστώντας το γάμο με ένα …“σύμφωνο συμβίωσης”. Η προοπτική αυτή μοιάζει κυριολεκτικά εφιαλτική για τους δύο συζύγους: “Περιμένουμε να δούμε, αλλά είμαστε πολλοί ανήσυχοι. Φαίνεται ασύλληπτο, κανείς δεν πιστεύει ότι θα κάνουν κάτι τέτοιο. Αλλά δεν πρέπει κανείς να μπερδεύει αυτά που γνωρίζει με αυτά που ελπίζει.”

Αν και ο δικός τους γάμος θα παραμείνει έγκυρος αφού κανένας νόμος δεν είναι αναδρομικός στην Ισπανία, για το ζευγάρι οποιαδήποτε επιστροφή στο παρελθόν θα ισοδυναμεί  με πικρή ταπείνωση: “Ξαφνικά ο γάμος μας θα είναι εκτός νόμου. Θα γίνουμε είδος προς εξαφάνιση, μια οικογένεια διαφορετική από τις άλλες. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα το βιώσουμε σαν μια πραγματική πράξη επιθετικότητας.”

ΜΕΤΑ ΑΠΟ 61 ΧΡΟΝΙΑ ΣΧΕΣΗΣ, ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥΣ

Μια ιστορία αγάπης που έχει κρατήσει όσο λίγες… Το 1948 ο Ρίτσαρντ συναντάει τον Τζορτζ στη διάσημη σχολή θεάματος Julliard της Νέας Υόρκης – και τα υπόλοιπα όπως λένε “είναι ιστορία”. Συνέχεια μαζί εδώ και έξι δεκαετίες, οι δύο γλυκύτατοι συνταξιούχοι είναι σήμερα 91 και 84 ετών αντίστοιχα. Να πως περιγράφουν οι ίδιοι τη στιγμή που σημάδεψε τη ζωή τους: “Ήταν μορμόνος, ένας μορμόνος που δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου” θυμάται ο Τζον και ένα χαμόγελο διαγράφεται στο πρόσωπό του. “Τον κοιτούσα μέσα στα μάτια. Είχε τόσο όμορφα μάτια! Του είπα “Θέλω να τραγουδήσω για σένα!” αναπολεί με τη σειρά του ο Ρίτσαρντ.

Καθηγητές τραγουδιού και οι δύο, δεν μπόρεσαν ποτέ να φανταστούν τη ζωή τους μακριά από τη Νέα Υόρκη και την πλούσια μουσική και θεατρική σκηνή της. Γι αυτό το λόγο ζητούν να παντρευτούν στην πόλη που θεωρούν σπίτι τους. “Αν μπορούσαμε να ξεκινήσουμε μια καινούρια φάση της ζωής μας ως παντρεμένο ζευγάρι, θα νιώθαμε ότι με αυτό τον τρόπο ολοκληρώνεται μια ιστορία που υπήρξε εκπληκτική και για τους δυο μας. Θεωρούσαμε πάντα τον εαυτό μας ζευγάρι. Σκεφτήκαμε να παντρευτούμε στη Μασαχουσέτη ή το Κονέκτικατ [ γειτονικές πολιτείες όπου τα ομόφυλα ζευγάρια μπορούν να παντρευτούν ] αλλά υπήρξαμε πάντα νεοϋορκέζοι! Εδώ περάσαμε τα καλύτερα και τα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής μας. Η Νέα Υόρκη είναι τα πάντα για μας. Είμαστε νεοϋορκέζοι και μετά από 61 χρόνια μαζί θέλουμε να έχουμε το δικαίωμα να παντρευτούμε εδώ! Νομίζουμε ότι είναι καιρός…”

Το πολύ συγκινητικό βίντεο που μπορείτε να δείτε πιο κάτω είναι παραγωγή της καμπάνιας “Freedom to Marry” που έχει σκοπό να γίνει η Νέα Υόρκη φέτος η έκτη κατά σειρά πολιτεία των ΗΠΑ που θα αναγνωρίσει το γάμο ζευγαριών του ίδιου φύλου. Μια αντίστοιχη προσπάθεια πριν από δύο χρόνια έπεσε στο κενό όταν οκτώ γερουσιαστές του δημοκρατικού κόμματος που εκπροσωπούν περιφέρειες με ισχυρή παρουσία φυλετικών μειονοτήτων καταψήφισαν τη σχετική νομοθεσία μαζί με τους ρεπουμπλικάνους συναδέλφους τους….

Μετά από 61 χρόνια , ποια είναι η συμβουλή τους για να αντέξει μια σχέση στο χρόνο; “Ποτέ μην πέφτετε για ύπνο μαλωμένοι”. Απλό ακούγεται - και σίγουρα για να το λένε κάτι παραπάνω ξέρουν

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ PRIDE: ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Πολλά ακούγονται τελευταία σχετικά με τους δημοτικούς άρχοντες που πολλοί θεωρούν ότι δεν πρέπει να ”νομοθετούν” για ζητήματα όπως ο γάμος αλλά να ασχολούνται μόνο με την “καθημερινότητα” - λες και οι ομοφυλόφιλοι, διαφυλικοί και οροθετικοί πολίτες δεν βιώνουν τη δική τους, εξαιρετικά προβληματική, καθημερινότητα. Αφορμή υπήρξε η “συμβολική” στήριξη που δήλωσε ότι θα παρέχει φέτος ο δήμος Αθηναίων στο Pride. Χωρίς να διευκρινίζεται βέβαια τι ακριβώς σημαίνει “συμβολική”, αλλά με χρήση από το δήμαρχο ενοχικών εκφράσεων όπως “σκελετοί στις ντουλάπες” και αναφορών “άλλα λόγια να αγαπιόμαστε” στους αγώνες των μαύρων της Αμερικής και διάφορα τέτοια όμορφα και “αντιρατσιστικά”…

Αν πάντως ο κ. Καμίνης και οι υπόλοιποι δήμαρχοι θέλουν να πάνε πιο πέρα από τις “συμβολικές” κινήσεις και να αναλάβουν ουσιαστικές πρωτοβουλίες για την καθημερινότητα των ΛΟΑΔ συμπολιτών τους, υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να κάνουν. Για αρχή θα μπορούσαν να συμμετέχουν στο συνέδριο των “Ευρωπαϊκών Αυτοδιοικήσεων Εναντίον της Ομοφοβίας” (AHEAD - Against Ηomophobia, European Local Adminstration Services) που διοργανώθηκε πρόσφατα στη Βαρκελώνη με πρωτοβουλία τεσσάρων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων (Τορίνο, Κολωνία, Βουδαπέστη και Βαρκελώνη) και με τη στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το συνέδριο δεν περιορίστηκε σε ανώδυνο κουβεντολόι περί …“σκελετών σε ντουλάπες” αλλά προχώρησε στην έκδοση μιας “Λευκής Βίβλου” που περιλαμβάνει τις πιο πετυχημένες πρωτοβουλίες που έχουν αναλάβει τα τελευταία χρόνια δήμοι σε διάφορες χώρες της Ευρώπης σχετικά με την καταπολέμηση των προκαταλήψεων και τη βελτίωση της ζωής των πολιτών που ανήκουν σε σεξουαλικές μειονότητες. Παραθέτω εδώ επιγραμματικά ορισμένες από αυτές με την ελπίδα ότι κάποιοι θα αναζητήσουν το κείμενο και θα ενδιαφερθούν για τη μεταφορά της εμπειρίας άλλων πόλεων στην ελληνική πραγματικότητα…


Βαρκελώνη (Ισπανία) 5ετές πλάνο που αποτελείται από δέσμη 228 μέτρων με σκοπό τη βελτίωση των δημοτικών υπηρεσιών προς τους ΛΟΑΔ πολίτες μετά από διετή κοινωνιολογική έρευνα σχετικά με το πως βιώνουν οι ίδιοι τη ζωή τους στην πόλη και ποια είναι η στάση της κοινωνίας απέναντί τους.

Ρώμη και Τορίνο (Ιταλία) Δημιουργία του δικτύου RE.A.DY με σκοπό την ανταλλαγή πληροφοριών ανάμεσα στις τοπικές αυτοδιοικήσεις για ζητήματα σχετικά με την κοινωνική ένταξη των ΛΟΑΔ ατόμων – μέχρι στιγμής συμμετέχουν 18 δήμοι και 8 περιφέρειες.

Κολωνία (Γερμανία) Υπογραφή από το δήμο “Χάρτας της Διαφορετικότητας” και διενέργεια ετήσιου διαγωνισμού για την εταιρεία που ακολουθεί τις καλύτερες πρακτικές για την προώθηση της διαφορετικότητας στο εργατικό της δυναμικό.

Σαν Χοάν ντε Βιλατορέντο (Ισπανία) Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας (17 Μαϊου) εκδηλώσεις ενημέρωσης στα σχολεία και τις δημοτικές βιβλιοθήκες με έμφαση όχι μόνο στους μαθητές αλλά και στους γονείς τους σε συνεργασία με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων.

Παρίσι (Γαλλία) Ίδρυση ΛΟΑΔ κέντρου του δήμου σε πολυσύχναστο σημείο της γκέι γειτονιάς της πόλης με βιβλιοθήκη, ταινιοθήκη, εκθεσιακό κέντρο, ομάδα ψυχολόγων και τηλεφωνική γραμμή υποστήριξης.

Λονδίνο (Αγγλία) Στην περιοχή Tower Hamlet που διαθέτει έντονο μουσουλμανικό στοιχείο και ιστορικό ομοφοβικών επιθέσεων, δημιουργία ειδικής ομάδας επαφής για τα θύματα της ομοφοβικής αλλά και της ομόφυλης ενδοοικογενειακής βίας με σκοπό την ψυχολογική τους στήριξη αλλά και την ενθάρρυνση υποβολής καταγγελιών στις αρμόδιες αρχές. Διαφημιστική καμπάνια με αφισοκολλήσεις και σχολικά προγράμματα ευαισθητοποίησης σε συνεργασία με τις εθνικές μειονότητες.

Βερολίνο (Γερμανία) Ίδρυση γραφείου υπεύθυνου για ζητήματα ομοφοβικής βίας και τις επαφές με τη ΛΟΑΔ κοινότητα στην αστυνομία του Βερολίνου.

Βιέννη (Αυστρία) Διοργάνωση 18 σεμιναρίων μέσα στο 2010 για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της πόλης σχετικά με τα θέματα υγείας και την αντιμετώπιση ασθενών με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό και ταυτότητα φύλου.

Ρούμπι (Ισπανία) Διοργάνωση διαγωνισμού “Κόμικς εναντίον της Ομοφοβίας” για τους μαθητές των γυμνασίων της πόλης με χρηματικό έπαθλο

Άμστερνταμ (Ολλανδία) Διενέργεια κοινωνιολογικής έρευνας για να σκιαγραφηθεί το προφίλ των δραστών ομοφοβικών επιθέσεων με σκοπό την παρέμβαση στις αντίστοιχες κοινότητες (μαθητές λυκείων, άνεργοι, μουσουλμάνοι)

Παρίσι (Γαλλία) Διαφημιστική εκστρατεία για την πρόληψη του HIV με το πετυχημένο σλόγκαν “Paris Plaisirs, Paris Capotes” (“Παρίσι-Απόλαυση, Παρίσι-Προφύλαξη”)

Λιουμπλιάνα (Σλοβενία) Έπαρση της σημαίας του ουράνιου τόξου στο κάστρο της Λιουμπλιάνα με αφορμή το gay pride.

Βαρκελώνη (Ισπανία) Καμπάνια εμβολιασμού για τις ηπατίτιδες Α και Β

Βαντάα (Φινλανδία) Το πρόγραμμα “Τόλμησε” με σκοπό την καταπολέμηση της ομοφοβίας στα σπορ και την ενθάρρυνση των ομοφυλόφιλων αθλητών σε συνεργασία με την Αθλητική Συνομοσπονδία της Φινλανδίας.

Λυόν (Γαλλία) Δημιουργία ΛΟΑΔ αρχείου στη δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης που περιλαμβάνει βιβλία, ταινίες, δημοσιογραφικά κείμενα και επιστημονικές δημοσιεύσεις των τελευταίων 15 χρόνων.

Μάντσεστερ (Αγγλία) Διοργάνωση της εκδήλωσης “Read Dating” στα πρότυπα του “speed dating” όπου οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να μιλήσουν με αγνώστους για το αγαπημένο τους βιβλίο ή ταινία. Σκοπός να ενθαρρυνθούν οι επαφές ανάμεσα στους γκέι διαφορετικών γενεών σε ένα περιβάλλον όπου οι πιο ηλικιωμένοι δεν “στιγματίζονται”.

Βαρκελώνη (Ισπανία) Πρόγραμμα ευαισθητοποίησης κατά της ομοφοβίας στα γηροκομεία της πόλης με σκοπό να γνωρίσουν οι ηλικιωμένοι ετεροφυλόφιλοι τις εμπειρίες ζωής των συνομήλικών τους ομοφυλόφιλων (διωγμοί από τη δικτατορία του Φράνκο, περίοδος του Aids κτλ)


Για όποια ή όποιον ενδιαφέρεται να το διαβάσει, ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το βρείτε εδώ. Με την ελπίδα βέβαια ότι όλα τα παραπάνω δεν θα οδηγήσουν στη δημιουργία μιας ακόμα παρασιτικής γραφειοκρατίας με σκοπό το ξεκοκάλισμα κοινοτικών προγραμμάτων όπως έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια στην Ελλάδα. Γιατί πάνω από όλα αυτό που έχει σημασία είναι να μπαίνουν μετρήσιμοι στόχοι και να υπάρχει παρακολούθηση της επίτευξής τους και -το κυριότερο- λογοδοσία των υπεύθυνων…