Nτιζαϊνάτα και μ' ένα ευρώ

Περνώντας την γεμάτη φτώχεια αλλά και ζωή Ζήνωνος, παρατήρησα σ' ένα απ' τα πολλά χύμα μαγαζάκια γύρω, ένα μίνιμαλ ντιζαϊνάτο μπουκάλι, σε πολλές διαφορετικές χρωματιστές βερσιόν και μια χειρόγραφή απίστευτη τιμή από κάτω: μόλις με 1 ευρώ! Γέα!, πήρα 3 χρώματα, 3€ μόλις, τα βάζεις στο σπίτι και μάπα να' ναι κάνουν καλό εφέ σκέφτηκα. Τα δοκίμασα δε και, ήταν μια χαρά.
Δύο μέρες μετά πήγα και το μελέτησα καλύτερα το πράγμα. Μπορεί όλα να είναι πολύ βασικά, ράφια κακοβαλμένα, ταμπέλα ένας μουσαμάς με logo από ms word, μπουκαλάκια και σαπουνοειδή πεταμένα στο κέντρο σε πρόχειρες κούτες, αλλά αυτό δεν αλλάζει ότι όλα το εξωφρενικά οικονομικό του πράγματος. Σχεδόν όλα μόλις με 1€, και μάλιστα πολλά με εξαιρετικές συσκευασίες, έχουν στον σχεδιασμό τους την ευρωπαϊκή ματιά.
Πήρα κι άλλα λοιπόν, έδωσα 10€, έφυγα φορτωμένος και είπα να τα εξετάσω προσεκτικότερα. Όντας πειραματόζωο -για χάρη σας αναγνωστες-και μετά από ένα μήνα χρήσης δηλώνω την ικανοποίησή μου και συνεπώς σας τα παρουσιάζω.

Καταπληκτικά μπουκάλια, βραβείο συσκευασίας μόλις με 2 ευρώ. Κοίτα τις πλάτες τους, τα γυρνάς και τα κρατάς για πάντα σαν ντιζάιν ομπτζεκτς (και το άρωμά τους φινετσάτο, ιδίως των εσπεριδοειδών)



Δεν είναι φανταστικά; Μια απλή φόρμα στο μπουκάλι με ταιριαστή μονόχρωμη λευκή σκέτη και χωρίς κραυγές τυπογραφία, σύνθεση που αναδεικνύει τους μοναδικούς πρωταγωνιστές τα φανταχτερά χρώματα.


Ma che consistenza, che armonia di colori!


Ναι, βαριέμαι να σιδερώνω σεντόνια! Ma che colori!


Ωραία αντισηπτικά σαπουνάκια με 0,50€


Χωρίς ντιζάιν αλλά και πάλι του 1€: τύπου sanex αντιβακτηριδιακό αφρόλουτρο, και αριστουργηματικό με μούρα αφροειδές.


Πάλι με ένα ευρουλάκι αποσμητικά χώρου, το βανίλιας συνήθης μυρωδιά, το κανέλλας ποίημα τόσο που αν βαριέμαι στο σπίτι ψεκάζω για ακαριαίο φαν.


Ξεχάστε τα Axe με τα 4€ (στας Ευρώπας τα Axe κάνουν 1.50€). Εδώ ωραία αντρίκεια αποσμητικά του ενός, χωρίς καμμία παρενέργεια στις ευαίσθητες μασχαλίτσες.


Φίλες μου νοικοκυρές, το λίτρο χλωρίνη κάνει 2 τόσο. Εγώ σας δίνω 2 λίτρα, αποτελεσματικά (λαμπίκο μου κάνει την τουαλέτα) μόλις με 100 λεπτά και σ' ότι άρωμα θες.


Και βασικό: εκεί που αρχικά πιστεύεις ότι είναι φτιαγμένα μαζικά και και της κακιάς ώρας σε κάποια Ανατολή, διαπιστώνεις ότι φτιάχνονται από ισπανικές και ιταλικές βιομηχανίες, γι' αυτό και το μουράτο ντιζένιο.


Και τέλος το ωραιότερο, στο πρωινό φως το εφεδάκι που κάνει στον τοίχο η αντανάκλαση των μπουκαλιών (ναι μάμμυ, θα τα καθαρίσω πλακάκια!)



• MrPrice: Πατησίων 209- Κολιάτσου, Αχαρνών 56 - Βικτώρια-Μουσείο, Ζήνωνος 17 - Ομόνοια

Μην το ράψεις στο Tailor

“Ωραίο μαγαζί” σκέψη που σίγουρα έχει κάνει οποιοσδήποτε περνά απ’ τις αρχές καλοκαιριού απ’ την Πλατεία Αγ. Ειρήνης. Tailor Made το όνομά του, τιμή μάλλον στα ραφτάδικα του εμπορικού τριγώνου. Η επένδυση φανερή κι ακριβή, η διακόσμησηκινείται στις γραμμές του ονόματος με μοτίβα ραπτικής παντού ακόμα και στα σχέδια στους τοίχους, βαρύ γυαλιστερό ξύλο τα τραπέζια, παλιές καρέκλες συνδυασμένες με γυμνούς ξύλινους πάγκους, ατμοσφαιρικότατη εναλλαγή σκοτεινών και φωτεινών σημείων που αναδεικνύουν τα βιντάζ αντικείμενα τριγύρω και ενοποιούν το όλο. Στον τοίχο δε σκαλισμένη η μορφή του Τσίλερ (έγινε με χρήση προτζέκτορα) δίνει ακόμα περισσότερο χαρακτήρα.
Δεν είναι όμως μόνο το ντεκό, είναι κι ο καφές: απ’ τις πολλές επισκέψεις και ρωτώντας τον ιδιοκτήτη μάθαμε ότι οι κόκκοι καφέ έρχονται εδώ πράσινοι και το καβούρδισμά τους γίνεται καθημερινά στο πατάρι. Έξι διαφορετικές ποικιλίες, άλλες κάθε μέρα, που οι σερβιτόροι/baristas που γνωρίζουν βαθιά το αντικείμενο μπορούν και εξηγούν παραστατικότατα τις αποχρώσεις στην γεύση τους “τελείωμα φουντούκι”, “οσμή από πορτοκαλεώνες της Βραζιλίας” και άλλα που ψαρώνουν. Άλλη ειδίκευση και τα τσάγια, άπειρα στον κατάλογο με πολύ ωραία fruity fusions. Tο επίσης καλό οι τιμές, χαμηλές για κέντρο και τριγύρω: πήραμε τσάι 3€, freddo με 3.20€. Τέλος, στο βάθος, εκεί στα καφάσια πωλούνται προιόντα του microroastery και σύνεργα για την σωστή παρασκευή.
Το καλοκαίρι με τα τραπεζάκια ήταν χαρά θεού, τώρα που χειμωνιάζει είναι το στοίχημα για το tailor να δώσει κι αυτή την κουλ ατμόσφαιρα στο εσωτερικό του. Θα το πετύχει; Γιατί όχι, κι αλλά στυλάτα μαγαζιά έχουμε, αλλά με ειδίκευση ελάχιστα.
•Tailor made, Πλ. Αγ. Ειρήνης, web

Mικρό Mουσείο στο Μεταξουργείο

Ήταν δύο μήνες πριν όταν περνώντας πολύ βράδυ από την Μεγάλου Αλεξάνδρου μου απορρόφησε την ματιά μια φωτεινή γωνιά, το πιο ωραία έντονο χρωματιστό σημείο της γειτονιάς. Μέρες μετά, μέρα μεσημέρι και έκανα πρώτη μου επίσκεψη εντός και επιβέβαιωσα την πρώτη εντύπωση: ένα μαγαζάκι που πουλά μεταχειρισμένα άπαντα αλλά με μια πιο ποπ και χαρούμενη αισθητική χωρίς την σνομπαρία της κλασσικής αντικερί, ή την εγκατάλειψη ένος παλιατζίδικου του κέντρου. Τα κομμάτια δε, διαλεγμένα ένα-ένα, πραγματικά επαναχρησιμοποιήσιμα, μικρά διαμαντάκια που μπορείς να συνταιριάξεις στο σπίτι σου και να το διαφοροποιήσουν αισθητά απ' την μίνιμαλ λαίλαπα.

Το αξιοσημείωτο όμως στο "Μικρό Μουσείο στο Μεταξουργείο" είναι οι εξαιρετικές τιμές. Πήρα έναν ωραίο 70s δίσκο σερβιρίσματος M&S, και ένα τέλεια φθαρμένο πανάρχαιο σουρωτήρι μόνο 4€ έκαστο, οι τιμές θα 'τανε τουλάχιστον τετραπλάσιες στο Μοναστηράκι. Αριστουργηματικές καρέκλες με καθαρό ξύλο από 20€, τραπεζάκι με 5€, καναπές με καταπληκτική επένδυση μόνο 80€, ρούχα με το κιλό 5€, ποτήρια-πιάτα από 0,50€, κοσμήματα, τσάντες, αξεσουάρ από 2-3€, διαμαντάκια του παρελθόντος σε τιμές τζάμπα. Άλλωστε όπως μου εξήγησαν, η Κατερίνα και Χριστίνα, τα κορίτσια που 'χουν το μαγαζί, δεν έχουν σκοπό το κέρδος, απλώς το διασκεδάζουν και χαίρονται να σώζουν μικρά αριστουργηματάκια. Τα αντικείμενα συλλέγονται είτε από σπίτια που αδειάζουν και ειδοποιούνται, είτε τα φέρνουν γείτονες και το fanbase φίλων απ' όλη την Αθήνα.
Τελεία. Όσοι αγαπάνε το βιντάζ, εδώ είναι το σημείο!
• "Μικρό Μουσείο στο Μεταξουργείο", Μεγ. Αλεξάνδρου & Θερμοπυλών, τ. 213-0221036. Συχνότατη ενημέρωση για νέα κομμάτια από blog και facebook

Ο καινούριος Eλευθερουδάκης

Οκ, ήταν η ώρα για επίσκεψη, πέρασαν 2 βδομάδες και έκατσε το σούσουρο απ' τους ιντελλεκτουαλς της πόλης οι οποία διθυραμβικά υποδέχτηκαν τον νέο Ελευθερουδάκη, που παράτησε το πληρέστατο αλλά παρωχημένο παλιό βιβλιοπωλείο, και κάθισε την γωνία με Αμερικής, ακόμα πιο κοντά στα Άττικα.
Άττικα, αυτή είναι η λέξη κλειδί για να χαρακτηρίσεις το νέο, αφού είναι σαν να ανήκει σ' αυτά. Απευθύνεται στον συγκεκριμένο κόσμο που θα το επισκεφθεί, με τα συγκεκριμένα βαλάντια και σοφιστικέ επιλογές, που δεν μεταφράζονται κατά βάση σε βιβλιολατρεία, αλλά πολύ περισσότερο σε μια ανάγκη για εσάνς τεχνης στο σαλόνι (μα τόσο ντεκό μαστ η βιβλιοθήκη, που όλα τα καφέ έχουν και μια έτσι για φόντο).
Έτσι ο νέος Ελευθερουδάκης, λιγότερο θυμίζει βιβλιοπωλείο και περισσότερο πωλητήριο Μουσείου Τέχνης αφού η ζεστασιά που απαιτεί ένας τέτοιος χώρος πήγε περίπατο, και έδωσε την κύρια θέση στην εικόνα. Καλώς/κακώς αυτό ζητά η τρέχουσα αγορά κι εμπορικά δώσανε την σωστή κατεύθυνση, αλλά ήθελα να ενθουσιαστώ και κρίμα δεν συνέβη, δες γιατί σε μια βαθειά ανάλυση για τα καλά και κακά:


Μ' άρεσαν αρχικά πολύ τα παχιά ράφια και το κενό πάνω απ' τα βιβλία, ωραίος οπτικός αέρας.


Κουλ, ωραία, διαφορετικά τα διαχωριστικά των κατηγοριών.


Ατυχής όμως η φευγάτη ταξιθεσία των βιβλίων, καλό το σπίτισιο touch, αλλά αυτό το ανάκατω πραγματικά μπερδεύει.


Συν τα ξύλινα stands, που έσπαγαν την μονότονη επανάληψη των ραφιών. Στις προθήκες τα κλασσικά coffee table books, η ντεκο προσέγγιση που λέγαμε.

Η γραμματοσειρά που έντυσε όλες τις σημάνσεις του καταστήματος παίρνει το βραβείο. Φρέσκια, καλοσχεδιασμένη, στυλάτη.


Αρχιτεκτονικά

Ωραία η χρήση φουλ τζαμαρίας, η πόλη έμπαινε μέσα στο κατάστημα από παντού.





Αλλά πολλή πολλή άπλα! Γύρω-γύρω βιβλιοθήκες, στη μέση τα σταντς μοιάζαν σαν απομακρυσμένα νησιά, οι διάδρομοι τεράστιοι και έτσι ανοιχτόχρωμοι, ενοχλητικά κενοί. Που ναι η στενάδα, η ζεστασιά που χρειάζεται ένα βιβλιοπωλείο;



Κυρίαρχο στοιχείο η σκάλα, το μοναδικό σημείο που είχε χρώμα για να κατευθύνεται αμέσως ο επισκέπτης, τραβηχτικό το κοντραστ βαθύ μαύρου/απολαυστικού κίτρινου και παρούσες οι μη ψαρωτικές πια γνωστές γυμνές λάμπες φουαγιέ Β' σκηνής θεάτρου με αλτέρνατιβ ρεπερτόριο.

Σαν πίνακας του Hopper, σαν αναγνωστήριο γυναικείων φυλακών. Τέλειο αισθητικά, όχι τόσο αισθηματικά.


Επίσης η επιλογή του μπετόν στο ταβάνι ήταν συνεπής με την αρχιτεκτονική ματιά, αλλά το όλο industrial ύφος, τσίγκλαγε σ΄έναν δρόμο κλασσικής αρχοντιάς όπως η Πανεπιστημίου.

bigfail: Η ΠΟΛΥ κυρίαρχη ντηζαϊνιά

Ιδιαίτερα στο ισόγειο και στον δεύτερο όροφο νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε gift shop. Tα πέρα των βιβλίων αντικείμενα παραείναι πανταχού παρόντα, στα βιβλιοπωλεία καλό να τοποθετούνται ελάχιστα παράταιρα σαν έξτρα οπτική νοστιμάδα. Εδώ, ήταν σαν πάρε κι αυτό, συμπληρώνει την στυλάτη εμπειρία του βιβλίου. Και άπειροι τσιμπάνε.


Τόσο ασορτί δε, που τα βιβλία ταξινομούνται μαζί με τα αντικείμενα ανά χρώμα. Το περιεχόμενο σε κάποια σετς, όχι και τόσο σχετικό.



Βιβλία τέχνης, πάρε και σετ ομπρέλα, τσάντα, μπρελοκάκι etc.


Στον πάγκο μαγειρικής πανηγύρι, μαρμελάδες, σουρωτήρια, ανοιχτήρια κλπ


Σμαρτ χαρτοπετσέτα, θα κάνει θραύση στο Νέο Ψυχικό.


Το Μουσείο feeling συνεχίζεται.


Και πιάνο παρόν, όχι δεν μου κανε καμία έκπληξη.


Τες πα, ας κλείσω με την προσωπική αδυναμία για τα παλιά βιβλία με τις καταπληκτικές εικονογραφήσεις με πενάκι και μελάνι, τόσο πιο εκφραστικές απ' τα χιλιάδες χρώματα των τωρινών φώτο. Το συγκεκριμένο με ενδιαφέρον περιεχόμενο δε, μια άλλη, καταφανώς πιο τρυφερή Ελλάδα.