Nicole Scherzinger: Killer Love

  Η Nicole Scherzinger πάντοτε, μάλλον, ήθελε να κάνει σόλο καριέρα. Έχοντας αρχίσει την καριέρα της σαν αρχηγός των πορνιδίων Pussycat Dolls, στην ουσία αυτή ήταν που τραγουδούσε ενώ οι άλλες απλώς κουνιούνταν πέρα δώθε καθώς τα μέλη έφευγαν ένα ένα με αποτέλεσμα να διαλυθεί το group. Πριν, όμως, την διάλυση του group, το 2007, η Nicole είχε βγάλει αρκετά singles που flopαραν μέχρι που ήρθε η σειρά του Poison που βρέθηκε στο top10 του UK και να που δεν άργησε να βγάλει album.

          Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το Poison, όπως έχω γράψει παλιότερα, είναι ένα μέτριο κομμάτι και δεν καταλαβαίνω γιατί το Popjustice εκστασιάστηκε και γιατί πήγε τόσο ψηλά στα charts. Μετά συνεχίζουμε με το Killer Love που είναι το Poison με αλλαγμένους στίχους και το dance κλίμα συνεχίζεται με το Don't Hold Your Breath που είχε βγει παλιότερα σε demo με τον Timbaland και την Keri Hilson. Αν και το demo ήταν ελαφρώς καλύτερο, καλή είναι κι η version της Nicole. Κι επειδή στο ίδιο στυλ κινήται και το Right There, στο νούμερο 5 μπαίνει το You Will Be Loved, ένα filler rnb midtempo που θα αναδείξει και καλά τις ανύπαρκτες φωνητικές ικανότητες της Nicole.Τα κλισέ Wet και Club Banger Nation προορίζονται σίγουρα για singles επειδή προέρχονται κι από mainstream παραγωγούς (Stargate και RedOne) και θα μπορούσαν να βγουν από την κάθε Rihanna/Lady Gaga κτλ για να κάτσουν στο top 10 του UK μαζί με τόσα και τόσα παρόμοια

      Κι από και πέρα αρχίζουν οι μπαλάντες και τα midtempos. Ενώ τα dance κομμάτια τ' άκουγες με ένα ενδιαφέρον, εδώ καταλαβαίνει κανείς πως έχουμε να κάνουμε με below average fillers που συνοδεύονται με πιάνο και σε ένα από αυτά έχουμε κιόλας την συμμετοχή του Sting, στο Power's Out. Έχουμε, φυσικά, κι ένα διάλλειμα από την κλάψα, το μετριότατο remix του Heartbeat του φλώρου Enrique Inglesias στο οποίο συμμετείχε κι εκείνη. Άρα το μισό cd είναι αυτό που λέμε boring and lame.

     Για να συνοψίσουμε, το Killer Love αποτελείται από τρια είδη τραγουδιών: τα αβανταδόρικα dance που φιλοδοξούν να σκαρφαλώσουν ψηλά στα charts, τα rnb midtempos και τις πιανιστικές μπαλάντες. Το σύνολο: ένα ανέμπνευστο album κατασκευασμένο για να πουλήσει και που έχουν κάνει τόσες και τόσες σταρλέτες τύπου RiRi και καλύτερα. Στην ουσία, μόνο το Don't Hold Your Breath αξίζει που είναι κι η "ζύμη" όλου των υπόλοιπων dance τραγουδιών. Οι μπαλάντες και τα midtempos δεν μπορούν να χαρακτηριστούν κάτι παραπάνω από skipable. Φυσικά και θα πουλήσει, αν κι όχι τρελά, κι από κάποιους θα εγκωμιαστεί, αλλά, ας λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, δεν έχει κάτι να προσφέρει. 4/10
   
 

Britney Spears: Femme Fatale

             Δεν είναι μυστικό ότι δεν πολυσυμπαθώ την Britney Spears. Η εικόνα της ξανθιάς μαστούρως που έχει βγάλει προς τα έξω αρχίζει και να με κάνει να εκτιμώ την εικόνα που βγάζει η Kesha. Κι επίσης έχω τραυματικές εμπειρίες, back to 2007, όταν κάποιοι μαλάκες με ρωτούσαν αν πιστεύω πως είμαι πιο όμορφη απ' αυτήν με ξυρισμένο μαλλί  κι εγώ τους απαντούσα "ναι" και μετά μ' έβγαζαν ψωνάρα γιατί και καλά εννοούσαν την Brit πριν την παρακμή της. Αλλά επειδή εγώ έχω παρεξηγήσει πολλούς στην ζωή μου, είπα να δώσω μια ευκαιρία στο Femme Fatale. Ας το πάρουμε track by track λοιπόν.
          01.Till The World Ends:
 Με τα πρώτα ακούσματα δεν το βρήκα τίποτα ιδιαίτερο, αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι είναι true banger. Τι κι αν γράφτηκε από την Kesha;
       02.Hold It Against Me:
Το πρώτο single που έσπασε ρεκόρ για ρεκόρ στα iTunes. Έχει ωραία μουσική, γαμάτο ρεφρέν κι ένα καταπληκτικό dubstep breakdown στο middle 8.
        03. Inside Out:
 Στο πρώτο άκουσμα το βρήκα αδιάφορο, αλλά είναι αρκετά grower τελικά.
      04. I Wanna Go:
Οι fans σκίζουν τα σουτιέν τους γι' αυτό, αλλά, ok, δεν είναι πως είναι άσχημο, απλώς δεν νομίζω πως είναι δα και τόσο αριστουργηματικό.
      05.  How I Roll:
   Πολύ autotune ρε παιδί μου....
    06 . (Drop Dead) Beautiful (ft. Sabi): 
   Καταρχήν, μπράβο στην Brit που προωθεί νέα ονόματα (η Sabi είναι μια νεαρή ράπερ από το Los Angeles) και δεύτερον, το συγκεκριμένο δεν θα μπορούσε να μην γίνει hit γιατί είναι ακριβώς στο στυλ της. Κάτι σαν Gimme More περίπου και καλύτερο ίσως.
    07. Seal It With A Kiss
     Ένα απλό filler....
   08. Big Fat Bass (ft Wiil.i.am)
Όταν ο Wiil.i.am είναι παραγωγός σ' ένα κομμάτι, αυτό σημαίνει πως θα το καταστρέψει στάνταρ. Έτσι, εδώ έχουμε ένα γεμάτο autotune έκτρωμα που μοιάζει πολύ μ' αυτά των Black Eyed Peas. Α, και το Bass = Cock όπως πολύ σωστά λέει το Popjustice.
    09. Trouble For Me
Συμπαθητικούλι και χορευτικούλι... Χλωμό το βλέπω να γίνει single. αλλά υγεία παν' απ' όλα...
   10. Trip To Your Heart
Πιο χαμηλών τόνων από τα προηγούμενα, δεν αγαπιέται με την πρώτη ακρόαση, αλλά είναι κι αυτό grower , είναι χαριτωμένο και ζαχαρένιο.
   11. Gasoline
Ορκίζομαι πως έχω ακούσει το ίδιο τραγούδι 5000000000000 φορές τα τελευταία χρόνια με άλλους στίχους.
   12. Criminal
 Ποιανού ιδέα ήταν να μπει αυτό στην βασική tracklist; Γιατί είναι ακόμα ζωντανός; Κι ας απαγορεύσει κάποιος στην Britney να τραγουδάει μπαλάντες για το καλό της ανθρωπότητας!
      Bonus Tracks: Ok, παλεύονται. Το Up N Down και το He About To Lose Me θα μπορούσαν να αντικαστήσουν τα Criminal και Gasoline. Τα άλλα δυο, Selfish και Don't Keep Me Waiting, δεν λένε και πολλά, ok.
        Το Femme Fatale έχει και τις καλές του στιγμές , αλλά μερικά τραγούδια δεν έχουν λόγο ύπαρξης (Criminal, Gasoline, Big Fat Bass). Μερικές φορές ακούγεται λίγο overproduced (αλλά πιο overporoduced από το Backout δεν γίνεται, sorry her loyal fans, μόνο το Break The Ice μου άρεσε),αλλά είναι σε γενικές γραμμές ευχάριστο .Κι ιδού ο βαθμός: 6,5/10
 
 

So Lady Gaga Was Born This Way

                                                 

        Και πάμε κατευθείαν στο επίμαχο θέμα της εβδομάδας: την κυκλοφορία του new single της Gaga που όλοι (και καλά) περιμέναμε. Ο Perez Hilton έκανε κωλοτούμπες γιατί η κολλητούλα του έγραψε το hit της δεκαετίς και του αιώνα και της χιλιετίας. Η ίδια δήλωσε "this will be the anthem of our generation!"  που το έγραψε σε δέκα λεπτά μετά από Θεία Έμπνευση .Άρα υποτήθεται πως οι προσδοκίες μας πρέπει να είναι μεγάλες και πως πρέπει να περιμένουμε το Υπέρτατο Τραγούδι Που Όμοιο Του Δεν Υπάρχει.
  Το Born This Way είναι ένα pop/dance κομμάτι με disco επιρροές και την απαραίτητη ηλεκτρονικούρα που την καθιέρωσε. Με την πρώτη άκροαση μαθαίνεται το ρεφρέν και με την δεύτερη μάλλον όλο. Οι στίχοι του είναι καλοί, αλλά όχι και τέλειοι. Η μουσική, νομίζω, είναι το καλύτερο χαρακτηριστικό του Born This Way.
  Οι τεμενάδες που της έκαναν δεν άξιζαν όμως. Είναι ένα από τα τραγούδια που θα μπορούσε να κάνει επιτυχία η Madonna στα late '90s. Εντάξει, είναι gay anthem κι όλοι οι καταπιεσμένοι θα χαμογελούν μόλις το ακούν. Δεν άξιζε, όμως, το hype του.6/10

Selena Gomez & The Scene: A Year Without Rain

              Ένας χρόνος ακριβώς πέρασε από την κυκλοφορία του Kiss &Tell, του πρώτου album της τρίτης μπεμπέκας της βιομηχανίας της Disney (η πρώτη είναι η Miley και δεύτερη η Demi Lovato) κι η Selena δεν άλλαξε καθόλου εμφανισιακά. Για να διαπιστώσουμε αν το ίδιο ισχύει για την μουσική της, η κοπελιά είπε να μας βοηθήσει βγάζοντας δεύτερο album, το A Year Without Rain.

      Δεν ξέρω πως το έφεραν οι καιροί, αλλά οι κοπελούδες της Disney όσο πάνε κι απομακρύνονται από τον pop / rock ήχο. Έτσι, όπως η Miley Cyrus έκανε στροφή προς τον πιο pop ήχο κι η Demi Lovato δήλωσε πως θα το γυρίσει στο rnb, η Selena πρόσθεσε στην μουσική της λίγες δόσεις από teckno και dancehall τα οποία αντικαθιστούν τα pop / punk και pop/rock στοιχεία του Kiss &Tell καθώς συνεργάστηκε με πιο αβανταδόρικα ονόματα στον κόσμο της mainstream pop (Kevin Rudolf, RedOne, Toby Gad).

           Το Round And Round είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο Kiss &Tell και στο A Year Without Rain επειδή έχει κάποιες pop rock νότες μα είναι πιο dance από ότι τα κομμάτια του πρώτου της album. Συνδετικό κρίκο αποτελεί και το Off The Chain που φέρνει σε Naturally σε βελτιωμένη έκδοση και θα μπορούσε ν' αλωνίζει στα charts του UK άνετα. Το Spotlight μπορεί να μην είναι ο ορισμός του hit, αλλά είναι ένα ωραίο dancehall κομμάτι το οποίο θα μπορούσε να παίζεταιστις παραλίες αντί των Μυκονιάτικων καθώς και μια ευχάριστη αλλαγή έπειτα από τόσα dance κομμάτια. Ευχάριστη έκπληξη είναι κι η μπαλάντα Ghost Of You επειδή δύσκολα σταρλέτες της Disney τραγουδούν μπαλάντες της προκοπής. Αξίζει να σημειωθεί και το αισιόδοξο και relatable Sick Of You με τον έξυπνο στίχο  "I'll wave goodbye when you say hello".

    Στον αντίποδα υπάρχουν και μερικά κομμάτια που δεν είναι και τόσο καλά όσο αυτά που αναφέρθηκαν πιο πριν. Το ομότιτλο κομμάτι είναι σχετικά κλισέ και δεν ταιριάζει στην φωνή της Selena. Το Rock God, πάλι, δεν ταιριάζει στο attitude της, αλλά στης Katy Perry από την οποία γράφτηκε. Το Summer's Not Hot δεν είναι κι από τις καλύτερες δουλειές του RedOne αν και στην αρχή έχει κάποιο ενδιαφέρον. Το Intuition δεν λέει τίποτα ενώ το Live Like There's No Tommorow είναι η κλισέ μπαλάντα των τίτλων τέλους μιας κλισέ ταινίας που όλοι έχουμε ακούσει και δεν χρειάζεται να ξανακούσουμε.
            Ok, ποτέ των ποτών η Selena Gomez δεν θ' αλλάξει την μουσική, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να μας δώσει μερικά καλά τραγούδια. Έτσι, αν και το A Year Without Rain δεν είναι το απόλυτο pop album της χρονιάς, είναι ευχάριστο και danceable στο μεγαλύτερο μέρος του, δηλαδή ότι πρέπει να περιμένεις από Disney artist. Συνεπώς βρισκόμαστε σε καλό δρόμο... 7/10
     PS: Sorry for not writing so long μα το Internet έχει αποκτήσει τάσεις αυτοκτονίας τον τελευταίο καιρό.

Robyn: Body Talk

             Πριν το review, θέλω να πω πως την σήμερον ημέραν έχω γενέθλια. Γερνάω η ρουφιάνα! Πάμε στο review τώρα.

        Γιατί να ξαναπώ για την Robyn; Θα καταντήσω γραφική στο τέλος. Πολλοί θα μπορούσαν να την κατηγορήσουν ότι θέλει να μας φάει τα λεφτά βγάζοντας τρια mini albums αντί για ένα, αλλά δεν βαριέσαι, αυτό μειώνει την αναμονή.

   Η σειρά Body Talk από άλλους αγαπήθηκε, αλλά από άλλους μισήθηκε. Εγώ βρίσκομαι κάπου στην μέση, δηλαδή πως αν και δεν είναι η καλύτερη της δουλειά, έχει πολλά δυνατά σημεία που αποδεικνύουν την pop perfection της ασχημούλας Σουηδέζας. Just take a ride για να δούμε τι θα δούμε.

  Fembot: Τι σημαίνει Fembot; Οτιδήποτε κι αν σημαίνει, έχει catchy στίχους και μια δυναμική ερμηνεία από την Robyn, αλλά, ok, νομίζω πως παρακάτω υπάρχουν καλύτερα κομμάτια. Don't skip it, anyway.

Don't Fucking Tell Me What To Do: Προσοχή: παραπλανητικός τίτλος! Γιατί όσο γαμάτος είναι, το τραγούδι δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του. Δεν είναι παρά μια λίστα πραγμάτων που την σκοτώνουν (ξέχασε να προσθέσει την φάτσα της) με συνοδεία ηλεκτρονικών μπλιμπλικιών.

Dancing On My Own: Pop anthem! Σηκώνει κανείς αντίρηση;

Indestructable: Ένα από τα πιο ιδανικά κομμάτια για να χορεύεις αγκαλιά με το γκομενάκι. Η pop perfection συνεχίζεται!

Time Machine: Το Time Machine, από τον Max Martin με αγάπη, εκφράζει αυτήν την επιθυμία για πισωγυρίσματα στο παρελθόν. Like it!

Love Kills: Τα beats είναι κάπως βαριά μα το Love Kills είναι η απεικόνηση του μάταιου τούτου κόσμου (If you're looking for love, get a heart made of steel /Cuz you know that love kills/ Don't go messing with love, it'll hurt you for real /Don't you know that love kills?). Απαισιόδοξο ως στίχος, αλλά ως αποτέλεσμα, αρκετά γοητευτικό. 

Hang With Me: Λίγο κατώτερο από το Dancing On My Own, λίγο καλύτερο από το Imdestructuble, αλλά κι αυτό ένα pop anthem.

Call Your Girlfriend: Συμβουλές περί σχέσεων. Not bad...

None Of Dem (ft Royksopp): Ωραία εισαγωγή, το ρεφρέν με χαλάει.

We Dance To The Beat: Σπαστικό. Αντικαταστήστε το με το Include Me Out από το Body Talk pt. 2 ή με το Cry When You Get Older από το pt. 1 .

U Should Know Better (ft Snoop Dog): Κάτι σαν το None Of Dem, μόνο που η ευτυχία κρατάει μέχρι να συνειδητοποιήσεις πως δεν υπάρχει ρεφρέν.

Dancehall Queen: Robyn goes Carribean! Λίγο άσχετο με το υπόλοιπο album, αλλά ένα διάλλειμα μας χρειάζεται που και που.

Get Myself Together: Σε version μπαλάντας θα ήταν καλύτερο.

In My Eyes: Νομίζω ότι έχει βρεθεί σε λάθος μέρος στην tracklist ή να μην συμπεριληφθεί καθόλου.

Stars 4 - Ever: Βαδίζει στα χνάρια του Indestructable μα χάνεται στην διαδρομή.

                                 Overall:

Αν κρατήσουμε από το Body Talk τα καλά του σημεία κι αλλάξουμε κανά - δυο τραγουδάκια, βγαίνει ένα καλό pop album. Το album έτσι όπως είναι δεν είναι κι άσχημο, αλλά με τις αλλαγές αυτές θα έπαιρνε έναν μεγαλύτερο βαθμό. 7/10

Singles Club! Dance Dance !

                                            1) Roll Deep ft Alesha Dixon - Take Control

     Οk, δεν περίμενα ποτέ να εκστασιαστώ με τραγούδι που θα έχει την πανέμορφη, αλλά άφωνη Alesha Dixon, αλλά αυτή η electro/hip hop αληταρία από την Μεγάλη Βρετανία έκανε το αδύνατο δυνατό! Όταν το άκουσα για πρώτη φορά, κάτι μου τράβηξε την προσοχή κι αναρωτιόμουν τι ήταν αυτό που μου άρεσε. Μέχρι στιγμής δεν το έχω βρει, αλλά δεν πειράζει, θα το βρείτε εσείς που είστε καλά κορόιδα. 10/10
                                            2) Wynter Gordon ft The Freemansons - Believer

          Μετά απ' αυτό αρχίζω και πιστεύω ότι η Wynter Gordon θα γίνει η κολλητή των DJs μαζί με την Lady Gaga (truth hurts, τι να κάνουμε, κι εμείς οι haters πρέπει να συμβιβαστούμε με την αλήθεια). Το Believer είναι αυτό που λέμε club - friendly . Έχει αυτό το trance feeling. Με την πρώτη ακρόαση ίσως να μην πειστεί κανείς, αλλά με μια - δυο ακροάσεις, μπορεί να μπει στο κλίμα. 9/10
                                                          3) Eva - Not My Daddy

     Ντροπή σου Kesha που κλωνοποιείς το πρώτο σου super hit και το δίνεις σε αθώα πρωτοεμφανιζόμενα κοριτσάκια για ν' αρχίσουν την καριέρα τους και μάλιστα μοιάζουν κάπως φατσικά στην  Ashley Tisdale! Δεν θα πας στον Παράδεισο! 3/10
                                                  4) Kesha - We Are Who We Are

      Ενώ εσύ, σιγανοπαπαδίτσα, γράφεις καλύτερα τραγούδια για τον εαυτούλη σου! Το We Are Who We Are δεν είναι ο ορισμός του τέλειου τραγουδιού, αλλά οι Dr. Luke/ Max Martin πάλι έκαναν πολύ καλή δουλειά με την παραγωγή. 6/10
                                                          5) Rosanna - Waterfall

         Μεγάλη μου παράλειψη που δεν παρουσίασα το single της πολλά υποσχόμενης  Rosanna, πρώην μέλους ενός από τα αγαπημένα μου  girlgroups, τις Play. Το άδικα flopαρισμένο single από την δισκογραφική εταιρία του Popjustice έπρεπε να πάει πιο ψηλά, don't you angree? 10/10
                                                         6)  Pink - Raise Your Glass

            Μετριότις.... Αχ, που πήγαν οι καλές εποχές του U + Ur Hand και του So What; 6/10
                                                     7) Jessica Sutta - I Wanna Be Bad

                                              Omfg, is this Blair Waldolf singing?  2/10     
                                                   8) Luciana ft Static Revenger - I Like That    

      Δεν μπορώ να καταλάβω τι δεν μου γυαλίζει σε αυτό το τραγούδι. Δεν είναι κι εντελώς χάλια, οι Static Revenger έκαναν καλή δουλειά, αλλά ίσως η Luciana είναι πολύ βλάχα και trashy για τα γούστα μου. Κρίμα που τα solo tracks της δεν είναι τόσο καλά όσο οι συνεργασίες της (μιλάω για το Cupid Boy της Kylie Minogue και το For The Record της Lolene) 6/10
                                                     9) Nicole  Schrerzinger - Poison

        Ο RedOne έκανε θαύματα, αλλά η Nicole με την εκπληκτική παραφωνία της σκότωσε το τραγούδι. Καλό flop τους εύχομαι.5/10
                                                 10) Nelly Furtado - Night Is Young

          Αχ, αυτός ο Timbaland έχει κάνει κακό σε πολύ κόσμο. Δεν εξηγήται αλλιώς γιατί το Night Is Young είναι τόσο χλιαρό ώστε να αρχίζω να εκτιμώ το Say It Right. 6/10                                         
                                                                          
                                                                                                                               

Kaci Battaglia: Bring It On

           Ήταν 2001. Η Britney Spears βασίλευε στα charts, τότε, στις δόξες της, ενώ η bubblegum pop φορούσε το στέμα της βασίλισσας των μουσικών ειδών. Τότε η βιομηχανία έριξε στην μάχη την 13χρονη Kaci με το Paradise για να της κόψει την φόρα αλλά δεν πέτυχε και πολλά, πήγε ένα #11 στο UK μα αμφιβάλω αν θα το θυμάται κανένας τώρα, εκτός από το MAD που συμπεριέλαβε το video του σ' ένα αφιέρωμα για τα καλύτερα teen videos .Οπότε ήταν η τέλεια εποχή για hiatus για την Kaci επειδή ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

      Έτσι, αθόρυβα, τo 2009 έβγαλε το single I Can't Help Myself που και πάλι πέρασε απαρατήρητο μέχρι που το Crazy Possessive, το επόμενο, προκαλέσε προσοχή, αλλά για λάθος λόγους: έμοιαζε εκπληκτικά με το Womanizer της "αντιπάλου" της! Το στοίχημα του Bring It On, όμως, ποιο πραγματικά είναι; Να προκαλέσει την προσοχή επειδή μοιάζει στο Circus ή στο Blackout της - ο Θεός να την κάνει πριγκίπισσας της pop ή να κάνει μια ήσυχη πορεία ως ένα ευχάριστο dance album;
         Δυστυχώς, η απάντηση είναι το πρώτο. Αρχίζοντας από το Crazy Possessive που μπορεί να κάνει και τον πιο φανατικό hater της Brit να αρχίσει να εκτιμάει την αξία του Womanizer, περιέχει μερικές listenable dance/electro/rnb λούπες σαν το Bionic - Atomic που, εντάξει, το λες συμπαθητικό, το Remedy (καμία σχέση με το μικρό αριστουργηματάκι της Little Boots) με την μοναδική, ίσως, προσεγμένη ενορχήστρωση ή το Go - Go Dancer που αν όλο το τραγούδι ήταν σαν την εισαγωγή του, ίσως ν' ανέβαινε στην εκτίμηση μου, αλλά και κάποιες δυσάρεστες εκπλήξεις όπως το υπερβολικά άγευστο κι αδιάφορο Tool ή η τραγική απομίμηση μπαλάντας που ακούει στο όνομα Seeing You Tonight. Πάντως το καλύτερο κομμάτι  (το λέω λες κι είναι πολλά τα καλά στο Bring It On, lol) είναι το Body Shots που κερδίζει βαθμούς σε sex appeal και κάνει ό,τι η Brit Brit προσπαθεί να κάνει απεγνωσμένα τα τελευταία χρόνια μουσικώς: το soundtrack των γλωσσόφυλων υπό την επίρρεια mohito και των φάσεων στο club.

         Πάντως τίποτα δεν το σώζει από το flop. Η παραγωγή παραείναι φθηνή και ριχή (στοιχηματίζω ότι η δισκογραφική εταιρία δεν ξόδεψε πάνω από πέντε ευρώ για συντελεστές, εκτός κι αν πλήρωσαν τους παραγωγούς της Απόλυτης), η Kaci δεν παρουσιάζει καμία προσωπικότητα και κάπως έτσι το Bring It On ξεχνιέται γρήγορα, με την λέξη φθηνό να είναι η πρώτη που σου έρχεται στο μυαλό όταν ετοιμάζεσαι να το περιγράψεις.
         Το μόνο που το σώζει είναι πως η Kaci έχει μια φωνή της προκοπής, δεν μιλάμε, βέβαια, για επίπεδα Aretha Franklin, αλλά είναι υποφερτή, όχι σαν της Brit που ακούγεται μόνο μετά τις 5 μπίρες! Αλλά, συγνώμη, δεν θα πάρω. No club anthems here!  4/10

                            
                                                1. Bionic-Atomic
                                                2. Crazy Possessive
                                                3. Body Shots (feat. Ludacris)
                                                4. Tool
                                                5. Go-Go Dancer
                                                6. Captain Save A Ho
                                                7. Remedy
                                                8. PartyAHolic
                                                9. Seeing You Tonight
                                                10. Watch Me
                                               11. Bring It On
                                               12. Crazy Possessive (Seamus Haji Extended Mix)     
    

KT Tunstall: Tiger Suit

        Δεν νομίζω ότι η KT Tunstall είναι άγνωστη στο ελληνικό κοινό. Το τραγούδι της, Suddenly I See έχει χρησιμοποιηθεί στην διαφήμηση του Ice Tea, καθώς και στην πασίγνωστη κι όχι άδικα πετυχημένη ταινία, The Devil Wears Prada. Έτσι, αν και δεν την γνωρίζει η Ψωροκώσταινα ως όνομα, την φωνή της θα την έχει ακούσει.

   Ωραία λοιπόν, τώρα βρισκόμαστε δυο χρόνια πριν το 2012 (σημείωση: Δεν πιστεύω τις μαλακίες περί καταστροφής του κόσμου. Δηλαδή θα βγάλουν ανακοίνωση για το τι ώρα θα καταστραφεί ο κόσμος; Αν είναι, να ξέρω γιατί θέλω να κανονίσω να πάω καμία βόλτα με τις φίλες μου προτού γίνουμε στάχτη και μπούρμπερη) καθώς και τρια χρόνια μετά το καταπληκτικό Drastic Fantastic. Για το Tiger Suit ακολούθησε έναν ήχο πιο ηλεκτρονικό, τον οποίο εκείνη ονόμασε nature teckno που συνδυάζει την electronica με τους ήχους της φύσης, γνωρίζοντας ότι θα χάσει θαυμαστές, αλλά κι ότι θα κερδίσει άλλους. Κοινώς, η 35χρονη κοπελιά πήρε ένα ρίσκο. Για να δούμε

    Από που αρχίζουμε; Από το Uunmmannaq Song, το οποίο δίνει μια γενική εικόνα για το album, αλλά she can do better. Το αμέσως επόμενο, το Glamour Puss, είναι το πιο ηλεκτρονικό, νεαρότερο αδελφάκι του Suddenly I See, όπως και το τραγουδάκι στο νούμερο οχτώ, το Come On, Get In, έχει φανερή συγγένεια με το Hold On από το Drastic Fantastic, αλλά κι οι δυο περιπτώσεις είναι συγχωρεμένες γιατί πρόκειται για το τρίτο καλύτερο και το καλύτερο κομμάτι του album αντίστοιχα. Το δεύτερο καλύτερο τραγουδάκι ονομάζεται Fade Like A Shadow και μιλάει για κάποιον που την "στοίχειωνε" (μυστήριο το τι θέλει να πει ο ποιητής).  Το έβγαλε και για παρθενικό single, αλλά δεν τα πήγε και τόσο καλά (#11 στην Ιαπωνία, μάλλον καμιά Ayumi Hamasaki κατσικώθηκε στο #1) σε αντίθεση με το κατώτερο (Still A) Weirdo που κάτι κατάφερε ( # 88 Ultratop Wallonia Belgium και #39 UK Charts).

   Μουσικά, η KT έχει βρει τον τρόπο να ισσοροπήσει τον παλιό της ήχο με τον καινούριο δημιουργώντας ένα κράμα ήχων που πετυχαίνει τον σκοπό του, ειδικά στο Difficulty και στην εισαγωγή του Push That Knot Away. Δεν χάθηκε στα ηλεκτρονικά beats, ούτε πλάσαρε το Tiger Suit για κάτι που δεν είναι. Έχει μερικά όχι ιδιαίτερα έκδηλα disco στοιχεία, ίσως ελαφρώς Golfrappικά. Δεν γίνεται κουραστικό ως ήχος, αλλά κάποια κομμάτια είναι σχετικά αδύναμα. Ο λόγος για τα Golden Flames παρά το γεγονός ότι περιέχει τους καλύτερους στίχους στο album, Uunmannaq Song που αναφέρθηκε πιο πάνω και Madame Trudeaux που...εχμ..απλά δεν λέει τίποτα.
  Παρόλα αυτά (Pourtant ή Cependant όπως το λέμε εμείς οι γαλλόφωνοι), αν και το Tiger Suit δεν είναι σίγουρα το καλύτερο της album και δεν ξεπερνάει τις προηγούμενες δουλειές της, παραμένει ένα ευχάριστο, ιδίως μουσικά, σύνολο που δεν απογοητεύει. Όποιος πιστεύει το αντίθετο, να σηκώσει το χέρι του!  7,5/10

Singles Parade! The Very Pop Edition!

                                                   Και φυσικά μπαίνουμε κατευθείαν εις το ψητόν!                                
                                                       1) Sky Ferreira - Obsession

        Το Obsession είναι αυτό που λέει τ' όνομα του. Με μεγάλο repeat value, νομίζω ότι δίνει τις καλύτερες εντυπώσεις όσον αφορά την φωνή 17χρονης Sky Ferreira και δείχνει ότι ο Ryan Tender αρχίζει να εξελίσσεται ως παραγωγός και να καταλαβαίνει ότι υπάρχουν κι άλλα είδη μουσικής εκτός από τις δακρύβρεχτες μπαλάντες που πουλάνε. Καλό αυτό...10/10
                                                         2) Wynter Gordon - Dirty Talk

                                                  
                   Ήθελα να γράψω από τον Ιούλιο για το Dirty Talk, αλλά δεν είχα την κατάλληλη έμπνευση για να το σχολιάσω. Λοιπόν, η πρώτη μου σκέψη όταν το πρωτάκουσα ήταν η εξής: "Θα γίνει hit και θα μας το τρίβουν στην μούρη τα ελληνικά ραδιόφωνα οπότε beware!" , αλλά εφόσον έχω flopάρει, δεν υπάρχουν τέτοιες πιθανότητες. Παρόλα αυτά έχει υψηλό hit potentional και ουρλιάζει club anthem από μακριά. 8/10
                                                           3) Jojo - In The Dark

Κι εκεί που λέγαμε ότι η Jojo μας ξέχασε  κι ότι αυτή η δισκογραφική δεν θα βγάλει ποτέ αυτό το δύσμοιρο All I Want Is Everything, έβγαλε ένα mixtape που ήταν διόλου απογοητευτικό κι ένα single διαφορετικό απ' όσα είχε κάνει, με την 18χρονη σταρλέτα ν' αποδεικνύει γι' άλλη μια φορά ότι έχει φωνάρα. 9/10
                                                          4) The Saturdays - Higher

             The Saturdays και παιχνιδιάρικο είναι λέξεις που πάνε μαζί κι αυτό έρχονται ν' αποδείξουν οι μανταμίτσες μας. Αν και το video είναι lame όσο δεν πάει (αν αυτό γινόταν στην πραγματικότητα, θα τις είχαν μπουζουριάσει στο Δαφνί), το κομματάκι είναι τσαχπινούλικο και τσαμπουκαλίδικο. 9/10                    
                                             5) The Naked And The Famous - Young Blood

        Από που ν' αρχίσω για τούτο εδώ το κουκλί; Την άψογη ενορχήστρωση του; Το πόσο εύκολα θα μπορούσε να γίνει το soundtrack της κουλαμάρας μας, εμάς, των άμυαλων νεανίων; Any ideas? 10/10
                                                   6) Kaci Battaglia ft Ludacris - Body Shots

           Britney, κοίτα εδώ να μαθαίνεις πως γίνεται ένα σωστό slutty song! 8/10
                                                           7) Robyn - Hang With Me

          Στα χνάρια του Be Mine, η κυρία από 'δω δεν λέει να μας απογοητεύσει, όχι τουλάχιστον εντελώς. Έτσι το γλυκό Hang With Me δείχνει γι' άλλη μια φορά  ότι η ασχημούλα Σουηδέζα ξέρει να κάνει καλή pop. 9/10
       PS: Sorry που δεν έγραφα για μια εβδομάδα και βάλε, αλλά:
   α) Είχα τόσες ιδέες που δεν ήξερα τι να πρωτογράψω.
   β) Σε κάποια φάση ήμουν κάπως breakdownιασμένη επειδή μου την είχαν σπάσει κάτι άτομα και μ' έπιασαν τα υπαρξιακά μου. Καλή ανάγνωσις!


                   
                         
                          

Katy Perry: Teenage Dream

         Βρισκόμαστε στο 2010, δυο χρόνια έπειτα από το One Of The Boys και τις σαρωτικές επιτυχίες  I Kissed A Girl και Hot N Cold, με το τελευταίο να το έχει . Σύμφωνα με τα δεδομένα του mainstream και τα δικά μου, ήταν η ώρα για την Katy Perry να βγάλει δεύτερο album. Και τελικά μας ήρθε το California Girls, το οποίο έκανε την ανεμενόμενη επιτυχία στο Billboard. Ανακοινώθηκαν όσα ήταν ν' ανακοινωθούν για το album κι έτσι όλοι μας περιμέναμε μέχρι να leakάρει. για να δούμε τι αξίζει. Ήρθε η ώρα του λοιπόν!

     Το Teenage Dream είναι πιο ηλεκτρονικό από το One Of The Boys, αλλά το μουσικό στυλ της Katy  Perry δεν έχει αλλάξει εντελώς, ούτε έχει υποταγεί ολοκληρωτικά στις electro/dance φόρμουλες που υποτήθεται πως χαρίζουν την επιτυχία στα charts και την (μην ξεράσω!) εκτίμηση του μουσικού κοινού. Αν κι υπάρχουν πολλά synths στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών, το album δεν είναι γεμάτο κομμάτια που φωνάζουν "Θέλω απεγνωσμένα να γίνω club anthem και ν' ανέβω ψηλά στα charts ο κόσμος να χαλάσει!"

     Το album στο οποίο θα μπορούσαν ν' ανήκουν τα 5 πρώτα κομμάτια είναι το Animal της Kesha. Έτσι το πρώτο κομμάτι είναι το Your Love Is My Drug του Teenage Dream, το Last Friday Night το Take It Off, το California Girls το Tik Tok, το Firework το Kiss N Tell  κατά κάποιον τρόπο και το Peacock το Blah Blah. Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να πούμε πως η Katy Perry αντιγράφει την Kesha γιατί α) δεν είναι σκλάβα του autotune, β) δεν πλασάρει την ίδια λιγδιάρικη εικόνα, αντίθετα μάλιστα και γ) έχουν τους ίδους παραγωγούς aka Dr. Luke και Max Martin οπότε είναι φυσικό να βγει παρόμοιος ήχος. Για τα υπόλοιπα, τα οποία είναι λιγότερο εμπορικά και περισσότερο προσωπικά, δεν ισχύει το ίδιο.

      Όπως και να 'χει το πράγμα, το album στιχουργικά καταπιάνεται με πολλά θέματα, από τον πρώτο εφηβικό έρωτα (The One Who Got Away) και το μεθύσι της Παρασκευής (Last Friday Night) ως την ιστορία μιας κοπέλας που είχε τα πάντα μα φοβήθηκε την ίδια της την λάμψη και κλείστηκε στο σκοτάδι (Pearl), τον πρεζάκια γκόμενο της (Circle The Drain) και ... τα παγώνια (Peacock), όχι στην κυριολεξία δηλαδή, αλλά για το cock. Αυτό το τραγούδι  θεωρούταν kinda shocking από την δισκογραφική εταιρία κι έτσι παραλίγο να μην μπει στο album, αν και δεν καταλαβαίνω το γιατί εφόσον υπάρχει μια Kesha που γράφει πολύ χειρότερους στίχους απ' αυτούς του Peacock. Έχω να παρατηρήσω μια έμφαση στο θέμα των σχέσεων που περνάνε δύσκολες στιγμές (ET, Circle The Drain, Who Am I Living For, Not Like The Movies). Καλά όλα αυτά στιχουργικώς. Τι γίνεται, όμως, στο μουσικό μέρος του album;
     Όταν leakαρε το Teenage Drem (το single εννοώ), ο κόσμος έλεγε πόσο μοιάζει αυτό με το California Girls. Βασικά αυτό ισχύει ως ένα σημείο. Στο ρεφρέν μοιάζουν, ναι, αυτό είναι αλήθεια, αλλά ως ενορχηστρώσεις δεν  έχουν καμία σχέση. Το Teenage Dream είναι περισσότερο κιθαριστικό και  καψούρικο ενώ το California Girls πιο ηλεκτρονικό και dancy, αλλά το πρώτο είναι καλύτερο. Ok, το λύσαμε κι αυτό το ζήτημα.

   Αν και το album εμπεριέχει κάποιες πολύ καλές μουσικές στιγμές όπως την ηλεκτρονική "έκρηξη" στο Firework ή τις τρομπέτες στο middle 8 του Last Friday Night, από το Circle The Drain και πέρα κουράζει κάπως η τόσο ηλεκτρονική παραγωγή, ειδικά όταν  φτάνουμε στο E.T. με το πολύ hardcore και κάπως ενοχλητικό beat κι έτσι περιμένεις καμία κιθαριστική ή πιανιστική μπαλάντα για να αλλάξει το κλίμα. Τo Not Like The Movies, η μοναδική μπαλάντα του album, όμως, δεν ικανοποιεί ιδιαίτερα, όχι τουλάχιστον αν το βάλεις μπροστά σ' ένα Thinking Of You.
  Κατά  τ' άλλα, το Teenage Dream δεν είναι το απόλυτο trash, όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν να είναι για να έχουν να θάβουν. Είναι, όπως είπα και πριν, κουραστικό σε κάποια σημεία μα εμπεριέχει μερικά καλά, συγκεκριμένα τέσσερα κομμάτια (Teenage Dream, Last Friday Night, Firework, Pearl), άντε και κανά δυο άλλα, εξαρτάται πως το βλέπει ο καθένας.Εγώ το βλέπω έτσι, πως αν και δεν είναι η απόλυτη albumάρα, έχει μερικά ευχάριστα σημεία. You? 6,5/10