Πρέπει να ευτυχήσουμε

Είναι παράξενο το τι μπορεί να σκεφτεί κανείς σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής του. Μια από αυτές τις στιγμές ήταν και η Τετάρτη που έφυγε και άλλη τέτοια να μην ξανάρθει. Δυστυχώς όμως, είναι προδιαγεγραμμένο πως θα επαναληφθεί. Σε αυτή την στιγμή στην ζωή μου και, πέρα από τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, αυτό που δυνατά ακουγόταν στο μυαλό μου ήταν μια και μόνο φράση.

Ανεπάρκεια

Πριν αρκετά χρόνια, γνώρισα ως πελάτες ένα ζευγάρι σε μια από τις δουλειές που έχω κάνει. Βασικά τους γνώρισα πριν παντρευτούν, όντας απλώς "μαζί". Από τότε έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια. Δεν εργάζομαι πλέον στο ίδιο κατάστημα όμως, αυτά τα δεκαπέντε χρόνια που τυχαίνει να τους πετυχαίνω στον δρόμο -είτε με βλέπουν, είτε όχι- είναι πάντα (πάντα) πιασμένοι χέρι-χέρι.

Προσπαθώ να θυμηθώ, όμως δεν νομίζω να έχω δει ποτέ τον έναν χωρίς τον άλλον. Δεν ξέρω ποια είναι η ζωή τους, όντας κοντά στα πενήντα και οι δύο, ούτε πόσο καλή είναι η μεταξύ τους σχέση. Δεν ξέρω καν τα ονόματά τους. Το μόνο που ξέρω είναι αυτό που γράφω. Δεν θα πω πως δεν έχω νοιώσει έστω λίγη ζήλεια. Όχι τόσο γι' αυτό που έχουν αλλά για την δύναμη που είχαν να το αποκτήσουν και να το κάνουν να κρατήσει.

IΚEΑ mοments

via Σπιτόσκυλο

ΥΓ:  Συμβαίνουν πολλά που θέλουν αρχειοθέτηση. Προς το παρόν βλέπω την στοίβα, όπως τις αποδείξεις που μαζέψαμε (;) για την φορολογική δήλωση και με έχει πιάσει μια απελπισία. Όπως ακριβώς με την φορολογική δήλωση.