Showing posts with label Νεάπολη. Show all posts
Showing posts with label Νεάπολη. Show all posts

Δεν τελείωσα μαζί σου είπε...

και έφυγε .. Αλκοολικός - χρήστης ουσιών πελάτης εμφανίστηκε στο μαγαζί και επέμενε να του δώσω ρέστα από 20 ευρώ για μία ρετσίνα που πλήρωσε με 5 ευρώ. Φυσικά και εγώ αρνήθηκα να του δώσω ρέστα αφού στο ταμείο μου δεν είχα παραπάνω χαρτονομίσματα των 20 ευρώ πέρα από τα δύο που έχω πάντα.

Αλλά ποιος βρήκε το δίκιο του σε αυτό τον κόσμο για να το βρω εγώ; Εφόσον δεν άκουγε τις εξηγήσεις μου άρχισα να φωνάζω. Στη τελική εγώ πάντα φωνάζω και ποτέ δεν μιλάω, η αλήθεια να λέγεται. Τσαντίστηκε και αυτός και άρχισε τα παραληρήματα του ενώ είχα απόλυτα άδικο. Κατά τη διάρκεια λοιπόν του καυγά εμφανίζεται και ένας ηλικιωμένος κύριο πελάτης του καταστήματος και παίρνει το μέρος μου καθώς την προηγούμενη φορά ξέχασε 700 ευρώ μέσα στο μαγαζί και εμείς του τα επιστρέψαμε.

Ο πρεζοναράς - αλκοολικός πελάτης λοιπόν συνέχιζε να φωνάζει καθώς το μαγαζί γέμισε κόσμο, πελάτες, περαστικούς και συγγενείς και φεύγοντας πετάει την απειλή πως "Δεν τελείωσα μαζί σου ". Φυσικά εγώ τον ευχαρίστησα καθώς με απείλησε μπροστά σε δύο συγγενείς μου, την κουμπάρα μου, μία γειτόνισσα και έναν πωλητή. Του είπα ευχαριστώ που με απειλείς γιατί τώρα ότι και αν πάθω εσύ θα κατηγορηθείς και συμπλήρωσα πως τώρα καλύτερα να παρακαλάει να μη πάθω τίποτα γιατί αυτός θα έχει την ευθύνη και τελείωσε εκεί το θέμα.

Not...το ίδιο απόγευμα συνάντησε τον κύριο που με υπερασπίστηκε και του είπε πως δεν θα έπρεπε να ανακατευθεί και φυσικά τον έβρισε. Ο ηλικιωμένος κύριος του απάντησε την προσβολή και φυσικά ο πρώτος βρήκε πολύ λογικό το να τον ορμίσει και να τον χτυπήσει. Εκείνο το βράδυ ο ηλικιωμένος πελάτης μας το πέρασε στο νοσοκομείο. Φυσικά ανέφερε το περιστατικό στην αστυνομία της Νεάπολης. Η αστυνομία λοιπόν είπε στον χτυπημένο κύριο πως θα πρέπει να μάθει εκείνος πως τον λένε και να του κάνει μήνυση.

(ηχητικό εφέ απο τζιτζίκια και πουλί που περνάει λέγοντας Aboo <βλάκας στα Ιαπωνικά/Κορεάτικα>)

Απάντηση που είχα λάβει παλιότερα όταν πείρα τηλέφωνο στην Αστυνομία για έναν νεαρό που ανέβηκε να ληστέψει ένα σπίτι στους Αμπελόκηπους και όταν τους πείρα τηλέφωνο για να ενημερώσω πως βρήκα αυτούς που μου έκλεψαν το πορτοφόλι. Βλέπεις στην πρώτη περίπτωση ήταν πολύ δύσκολο για τους αστυνόμους των Αμπελοκήπων να στείλουν έναν αστυνομικό 5 τετράγωνα πιο κάτω από το τμήμα (έστω και με τα πόδια) και στη δεύτερη περίπτωση ήταν πολύ δύσκολο να μπει αστυνόμος στο 25 λεωφορείο ένα πρωί για να δει τους ληστές που ήταν κάθε μέρα εκεί μέσα και για μήνες έκλεβαν τους επιβάτες.

Με λίγα λόγια ο νεαρός πρεζοναράς κυκλοφορεί ελεύθερος στην Νεάπολη, (και δεν είναι ο μόνος έχουμε ήδη έναν άλλο τρελό που μπαινοβγαίνει στο μαγαζί και απειλεί την ιδιοκτήτρια κάθε τρεις και λίγο, ο ίδιος παλιότερα επιτέθηκε και σε περαστικό μπροστά από το κατάστημα) και εγώ τώρα θα πρέπει να φοβάμαι που με απείλησε. Εγώ πάλι εννοείται δεν φοβάμαι καθώς το γονίδιο του φόβου λείπει από την οικογένεια μας γενικότερα αλλά να που φοβήθηκε όλη η γειτονιά, η ιδιοκτήτρια και οι γονείς μου. Έτσι μου ζήτησαν να φύγω από τη Νεάπολη και τη γειτονιά ΜΟΥ για να κάνει ελεύθερα αυτός τις βόλτες του χωρίς να τύχει να με συναντήσει.

Οπότε αγαπητοί μου συμπολίτες της Νεάπολης μην ανησυχείτε. Ειδικά αν στέλνετε τα παιδιά σας στο Κέντρο Νεότητας, στον βρεφονηπιακό σταθμό, στο νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό σχολείο της Αναγέννησης μη φοβάστε εγώ θα λείπω. Λυπάμαι που δεν μπορώ να σας πω, πως θα λείπει ο τύπος που επιτέθηκε στον γείτονα και ο τρελός που τρομοκρατεί τη γειτόνισσα σας κάθε τρεις και λίγο. Επίσης μη ξεχνάτε χάρη στη ληστεία στο κέντρο Νεότητας η αστυνομία μια φορά τον μήνα περνάει πιο τακτικά.

Επίσης με χαρά σας ανακοινώνω πως στην ίδια γειτονιά δεν σημειώθηκε ληστεία αυτές τις ημέρες. Έτσι μετά από την ληστεία των 3 διαμερισμάτων στο ίδιο τετράγωνο που σημειώθηκαν τις προηγούμενες ημέρες δεν παρατηρήθηκε άλλη. {Μύνημα αισιοδοξίας}

Ενώ η αστυνομία πιστή πάντα στο καθήκον της έγραψε κλίση σε γείτονα για το παρκάρισμα του. Το παράξενο είναι πως σε εκείνο το σημείο έχουν παρκάρει χιλιάδες περαστικοί, ενώ χιλιάδες φορές έχουν περάσει και οι αστυνόμοι οι οποίοι καμία φορά δεν έχουν γράψει κλίση. Τώρα όμως που πάρκαρε κάτοικος της γειτονιάς επειδή το ξημέρωμα που γύρισε από τη δουλειά του δεν βρήκε πουθενά αλλού να παρκάρει του έγραψαν.

Τέλος για μια πλήρη αναφορά στο ευρύτερο τετράγωνο της Αναγεννήσεως σας ενημερώνω πως ήδη έχει νοικιαστεί ένα διαμέρισμα επί της Μαδύτου σε ρακοσυλέκτες μάλλον βουλγάρογυφτικης καταγωγής και ένα υπόγειο διαμέρισμα κάτω από το σπίτι μου.


Αν ανήκετε στην κατηγορία αυτών που θέλουν να υποβαθμίσουν μια γειτονιά για να πουληθούν φθηνά τα κτήρια της μη κουράζεστε ελάτε στη Νεάπολη. Η γη των ευκαιριών.

Τελικά μήπως θα βρεθεί σύντομα η απάντηση στις ερωτήσεις που έκανα την άλλη φορά;
Κρίμα ρε γαμώτο και ήλπιζα πως η απάντηση θα ήταν να με απαγάγουν εξωγήινοι.

Δεν μπορώ να καταλάβω πως μέσα σε λίγο χρόνια επιστρέψαμε στην Ναρκομανή Νεάπολη του Μπινιώρη και πως μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα βρώμισε ό,τι καθάρισε ο Χατζησάββας.

Την επόμενη φορά θα σας γράψω τις ιστορίες απο τις γειτονιές της Νεάπολης της δεκαετίας του 1980. Οι κακοί των ταινιών του ασπρόμαυρου Ελληνικού κινηματογράφου φαντάζουν προβατάκια μπροστά στην ημιμάθεια, την εγκληματικότητα και την κακία μερικών ατόμων που μεγάλωσαν στη γειτονιά του πατέρα μου.

I feel Safe in Neapoli City...

Αν νιώθετε και εσείς ασφαλής στη Νεάπολη όπως εγώ τότε να σας ενημερώσω
πως το Dojo, Shinobi no Yama (ή Yama no Shinobi ?) παραδίδει μαθήματα αυτοάμυνας κάθε Δευτέρα και Παρασκευή απέναντι απο τα Δημοτικά Σχολεία Αναγεννήσεως, εκεί μπορείτε επίσης να παρακολουθήσετε μαθήματα Kyokushinkai Karate, Ninjutsu και εκεί στεγάζεται και η ελληνική ομοσπονδία μιας πολεμικής τέχνης που το όνομα της το μπερδεύω με την ιαπωνική λέξη για το μουσείο...

Η ήρεμη ζωή στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης

Περπατάω αμέριμνη και μιλώντας με τη μάνα μου σε ένα σημείο που δεν περνάνε αμάξια. Ακούω τον ήχο μηχανής πίσω μου και σκέφτομαι "Αυτός θα μου κλέψει την τσάντα" έτσι κατεβάζω την τσάντα μου και ενώ προσπαθώ να τη μετακινήσω στο δεξί μου χέρι...πέρασε το ζευγάρι με το παπάκι και μου την άρπαξε...λίγα μέτρα πιο κάτω η Αστυνομία είχε σταματήσει δύο Ελληνοπόντιους επειδή δεν φορούσαν κράνος ωστόσο το μηχανάκι με την κλεμμένη τσάντα ούτε το πρόσεξαν.....

Τι είχα στη τσάντα μου; Τρία amigurumi, τα γυαλιά μου και το κινητό μου. Κοινώς πήραν τα αρχίδια μου.Μια φορά στη ζωή μου πήρα και εγώ μια ωραία τσάντα να φανώ λίγο γυναίκα και όχι φοιτήτρια...και να το αποτέλεσμα...Πραγματικά πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος για να κλέψεις τη τσάντα ενός ατόμου από την Νεάπολη.

Πρώτα από όλα οι Μισοί Νεαπολίτες ζουν με το ταμείο της πρόνοιας και οι άλλοι μισοί είναι άνεργοι... Ήδη μας έχουν κλέψει τα πορτοφόλια στο λεωφορείο 25 (παρόλο που ήξερα τους κλέφτες ο αστυνόμος μου είπε ότι μόνο αν τους πιάσουμε εκείνη τη στιγμή μπορεί να γίνει η σύλληψη), έτσι είναι γνωστό πως οι Νεαπολίτες κρύβουν τα λεφτά στον κώλο τους και μόνο με κωλονόσκοπηση μπορεί κανείς να τους κλέψει....

Έτσι που λέτε είναι η ζωή στη Νεάπολη από το 2006, μέχρι τώρα μου έκλεψαν το πορτοφόλι πριν μερικά χρόνια, πέρσι τέτοιο καιρό ένας ληστής με όπλο μας λήστεψε στον Μασούτη (ο οποίος δεν κάνει τίποτα για την προστασία των πελατών και τον υπαλλήλων του κανονικά θα έπρεπε να τους κάνω μήνυση και να πάρω τρελά λεφτά) και το Σαββάτο έγινε και αυτό. Για να μη πως τις μικροκλοπές στο ψιλικατζίδικο. Το μόνο καλό είναι ότι στη μεγάλη ληστεία του Ιανουαρίου στις δημοπρασίες στο κέντρο νεότητας, ο ηλίθιος ο ληστής έπεσε πάνω στην ομάδα ΔΙΑΣ και τον συνέλαβαν και αυτόν και το συνεργό του και το τεράστιο ποσό επιστράφηκε. Λες και δεν νιώθω αρκετά άχρηστη ...

Ελπίζω την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να πάω σε αστυνομικό τμήμα να είναι επειδή πυροβόλησα κάποιον που προσπάθησε να με ληστέψει και όχι επειδή με λήστεψε. Κουράστηκα πραγματικά να ζω στη Νεάπολη της δεκαετίας του 1980 το 2011. Το μόνο που λείπει από την Νεάπολη για να γίνει πάλι όπως όταν ήμουν παιδί είναι οι ναρκομανείς στο Στρεμπενιώτη και στο πάρκο των Συμμαχικών. Ωστόσο δεν ανησυχώ είμαι σίγουρη ότι όλοι αυτοί δεν θα ξαναέρθουν στην Νεάπολη καθώς μπορούν να πηγαίνουν στο παλιό στρατόπεδο του Παύλου Μελά που πλέον αποτελεί Μητροπολιτκό πάρκο αστέγων και ναρκομανών.

Αλλά εκεί δεν είναι Νεάπολη μας χωρίζει ένας τεράστιος δρόμος, δεν μπορούν να τον περάσουν και να κάνουν εγκλήματα εδώ...Σωστά; Συγχαρητήρια καταφέρατε να γυρίσετε τις Δυτικές Συνοικίες στην υποβαθμισμένη γειτονιά που ήταν τη δεκαετία του 1980.

Αλλά δεν βαριέσαι ας δούμε όμως την θετική πλευρά της ζωής...μπορεί να φοβόμαστε να ζούμε στη Νεάπολη αλλά τουλάχιστον η Νεάπολη υπάρχει ακόμη. Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι όπως στο Miyagi..να μην υπάρχει καθόλου...

Δηλαδή δεν μου έφτανε που σχεδόν εξαφανίστηκε η χώρα στην οποία θα ήθελα να ζω, πρέπει να φοβάμαι και στη χώρα που ζω. Δεν θα σας κάνω τη χάρη, εγώ ρατσίστρια και βίαιη δεν γίνομαι...από εδώ και πέρα θα κουβαλάω μαζί μου όπλο. Γιατί όπως λέει και ο MC Vagina Guns don't kill people, I kill people with guns. Δεν γίνεσαι βίαιος όταν σκοτώσεις αυτόν που σε πείραξε, είναι αυτοάμυνα σωστά;

Τώρα όμως σκέφτομαι τι όπλο να αγοράσω... μήπως το μπαζούκα είναι λίγο μεγάλο; Μήπως ένα Glock Θα ταίριαζε καλύτερη με τα μάτια μου; Ένα magnum (αυτό πιστόλι είναι ή παγωτό;) Τι ; Ναι ναι σωστά δεν χρειάζομαι όπλο, ψυχολόγο χρειάζομαι γιατί αυτές τις ημέρες είμαι αρκετά σκατά. Ο σεισμός στην Ιαπωνία με έχει ταράξει απίστευτα και όχι τόσο επειδή είναι στην Ιαπωνία αλλά λόγο του μεγέθους της καταστροφής και των νεκρών. Οι σκηνές που συμβαίνουν καθημερινά στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά είναι τραυματικές από μόνες τους. Η οικονομική εξαθλίωση της αγοράς της Νεάπολης και η καθημερινή αντιμετώπιση των μικρό κλεφτών στο μαγαζί είναι αρκετά ψυχοφθόρα. Άσε που ακόμη δουλειά δεν έχω, δουλειές δεν υπάρχουν και έβαλα και τα κιλά που έχασα.

Ούτως η άλλως είμαι τόσο γκαντέμο που ακόμη και όπλο να είχα μαζί μου θα πάθαινε εμπλοκή και θα ανατιναζόμουν.

Πάντως βίωσα το κλέψιμο πορτοφολιού, ένοπλη ληστεία, shop lifting, αρπαγή τσάντας...τι έμεινε τώρα; Ακούω προτάσεις στα σχόλια σας, εσείς τι θα θέλατε να βιώσω στα επόμενα χρόνια που θα ζω στη Νεάπολη;

1. Απαγωγή
2. Βιασμό
3. Φόνο
4. Ομηρία
5. Αφαίρεση ζωτικού οργάνου.
6. Αρπαγή απο εξωγήινους
7. Οτιδήποτε άλλο... (αν θέλετε αυτή την επιλογή παρακαλώ δώστε μου προτάσεις).

Α ναι και το σπίτι μας το έχουν ληστέψει ήδη οπότε μη το προτείνετε been there done that.

ουφ...μήπως να φύγω εθελόντρια στην Ιαπωνία; Πως γίνεται αυτό;

Πρώτη φορά σε μπαρ.

Μια φορά και ένα καιρό αποφάσισα ότι θέλω νεροπίστολο. Φυσικά η Νίκη a.k.a μάνα μου, είπε ΟΧΙ, σαν άλλος Μεταξάς. Έτσι άρχισα να κλαίω και να το ζητάω κάτι που δεν το συνήθιζα (πριν την εφηβεία). Γυρνώντας ο πατέρας μου από το βόλτα του έκανε κάτι που δεν συνήθιζε, με πήγε να πάρουμε νεροπίστολο (βοήθησε και το ότι με βρήκε στο δρόμο πρησμένη από το κλάμα).
Πήγαμε στο περίπτερο και φυσικά δεν είχε (τι περιμένεις χειμώνα καιρό;), πήγαμε μετά στον Φέκια (πως λέμε ΕΒΓΑ) τζίφος, οπότε προχωρήσαμε προς στον Αι Γιώργη για να πάμε στο επόμενο περίπτερο. Στο δρόμο περάσαμε από ένα μπαρ και ο πατέρας μου κοίταξε με΄σα για να χαιρετίσει. Τότε το υπέροχο, πανέμορφο (μετριοφροσύνη), αγγελικό και αθώο παιδί του, του είπε "Μην κοιτάς μέσα δεν κάνει. Η Ελενίτσα είπε (φυσικά όλο μαλακίες μου έλεγε) ότι σ' αυτό το μαγαζί έχουν πίσω δωμάτια και εκεί πηγαίνουν οι άντρες και κάνουν ξέρεις τι". Σοκ ο πατέρας μου ... "τι κάνουν;" ρώτησε. "Ξέρεις τι του απάντησα". Χαμογέλασε προβληματισμένος και προχώρησε προς το περίπτερο.



Όπου εκεί πείρα τον πούλο καθώς ούτε εκεί δεν είχε νεροπίστολο (Τι σκατά το ήθελα δεν ξέρω, μοναχοπαίδι ήμουν και είμαι δεν είναι να πεις ότι είχα κάποιον να βρέξω μέσα στο σπίτι). Επιστρέφοντας ο πατέρας μου με πήγε στο προαναφερόμενο μπαρ. Εκεί ήταν τρεις κοπέλες που πέσαν με τα μούτρα πάνω μου. Μου κέρασαν πορτοκαλάδα να πιω και με σήκωσαν για να κάτσω στην τεράστια καρέκλα που την έλεγαν σκαμπό για να φτάνω με άνεση το ποτήρι μου στο μπαρ.


Αφού με ρώτησαν ποιον αγαπάω πιο πολύ τη μαμά ή τον μπαμπά και αφού παραξενεύτηκαν όταν έμαθαν ότι τα μαθηματικά ήταν το αγαπημένο μου μάθημα άρχισαν να "ζαλίζουν" τον πατέρα μου. Τότε κοίταξα γύρω μου και βρήκα την πόρτα που οδηγούσε στα πίσω δωμάτια. "Α ha!! να τη. Μπαμπά είδες; Είχε δίκιο η Ελενίτσα να η πόρτα!" φώναξα. Τότε ο πατέρας μου, μου εξήγησε ότι εκείνη η πόρτα είναι για την τουαλέτα και πως τα κορίτσια στο μπαρ είναι καλά κορίτσια και πως σε αυτό το μαγαζί δεν έρχονται άντρες. "Ε τότε εσύ πως μπήκες" τον ρώτησα. Ο πάντα ετοιμόλογος πατέρας είπε πως τον αφήνουν να μπαίνει επειδή ξέρει τα κορίτσια και επανέλαβε πως σε αυτό το μαγαζί δεν έρχονται άλλοι άντρες.


"Κατάλαβα. Δεν έρχονται άλλοι άντρες" συμφώνησα "και μπαμπά αυτοί εκεί τι είναι;" είπα και του έδειξα την παρέα που μόλις μπήκε. Παραλίγο να πνιγεί με τον καφέ του στο άκουσμα της ερώτησης μου. Αλλά δεν πτοήθηκε είχε έτοιμη την απάντηση. "Αυτός είναι ο ιδιοκτήτης". (Όχι που δεν θα έβρισκε κάτι να πει). Πείρα τη πορτοκαλάδα στα χέρια μου, ρούφηξα μια γουλιά και του είπα "ώστε σ' αυτό το μπαρ οι μόνοι άνδρες που έρχονται εδώ είσαι εσύ και αυτός." Μου φαινόταν αρκετά λογική εξήγηση στα 7 μου χρόνια (πάντα ήμουν λίγο ευκολόπιστη).

Ωστόσο στη μάνα μου δεν φάνηκε και τόσο λογικό το ότι χαιρέτησα τα κορίτσια από το μπαρ την επόμενη φορά που περάσαμε από εκεί. Εγώ όμως την καθησύχασα λέγοντας της πως σε εκείνο το μαγαζί μόνο τον μπαμπά και τον ιδιοκτήτη αφήνουν να μπει και δεν έχει δωμάτια που κάνουν ξέρεις τι. Τότε η μάνα ου έκανε κάτι που δεν συνηθίζει ποτέ... έχασε τα λόγια της, με κοίταξε και δεν μίλησε σε όλη τη διαδρομή. Μέχρι που γύρισε σπίτι ο μπαμπάς και άρχισε να του φωνάζει. Τότε έβγαλα το συμπέρασμα ότι της μαμάς δεν της αρέσει η πορτοκαλάδα.

Αυτή ήταν η πρώτη μου φορά σε μπαρ πριν 23 χρόνια. Τις επόμενες φορές ο μπαμπάς μου δεν ήρθε ποτέ ξανά μαζί και εγώ ακόμη ψάχνω τα δωμάτια πίσω από τα μαγαζιά που πηγαίνουν οι άντρες και κάνουν ... ξέρετε τι....

Δεν χωράς πουθενά

Δεν είναι αστείο που το τραγούδι που σε εκφράζει περισσότερο το έχουν τραγουδήσει άτομα από τη γειτονιά σου;






Ή μήπως όσοι είναι από την Νεάπολη νιώθουν έτσι;

"Αν δε χωράς μέσα σε μια άθλια πατρίδα
Αν δε σου φτάνει μια ελπίδα τυφλή
Αν δε χώρας μέσα σε μια ονειροπαγίδα
Αν δε χώρας σε μια αγκαλιά φυλακή

Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς
Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
δεν χώρας πουθενά δεν χώρας πουθενά

Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς
Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
δεν χώρας πουθενά πουθενά πουθενά

Αν δε χώρας μέσα σ' εν' άνοστο αστείο
Αν δε σου φτάνει μια σκληρή προσευχή
Αν δε χώρας μέσα σ' ένα ψυχοπορνείο
Αν δε χώρας σ' ένα σπασμένο κορμί"