Μέρες Καλοκαιριού

Και μόνο που γράφω πως ο Ιούλιος μετρά ήδη την τέταρτη μέρα, ακούγεται παράξενο. Ο Ιούνιος ήρθε και έφυγε τόσο βιαστικά, σαν να χάθηκε ένας μήνας στο μέτρημα. Αυτό το καλοκαίρι ως στιγμής έχει υπερπλήρες μενού: ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα, οικογενειακές απώλειες, νοσοκομεία και πολλή δουλειά.
Αυτή την περίοδο αν και αρκετά κουρασμένος, αισθάνομαι ευγνώμων που μπορώ να λέω πως έχω δουλειά (και μάλιστα μια που πληρώνει κανονικά) και με ελεύθερο Σαββατοκύριακο. Δεν το λες και λίγο. Το θέμα είναι, όταν τα προς το ζην είναι καλυμμένα, τι πραγματικά χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει.

BFFs

Τελευταία αισθάνομαι όλο και περισσότερο κουρασμένος. Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και βλέπω όλο σακούλες. Τόσες σακούλες ούτε από τον Bερόπoυλo. Τις προάλλες ετοιμαζόμουν για δουλειά το πρωί και καθώς φορούσα τα παπούτσια, έδεσα το δεξί κορδόνι μαζί με το καλώδιο του φορητού. Μάντεψε πώς το ανακάλυψα. Προχθές πήγα στην δουλειά με την μπλούζα φορεμένη ανάποδα και το συνειδητοποίησα μόνο όταν μου το είπε η κολλητή. Ευτυχώς που τέτοια t-shirt με τις ραφές απ' έξω είναι της μοδός. Υποθέτω γι' αυτό δεν είπαν και τίποτα στην δουλειά. Τελευταία πριν φύγω από το σπίτι τσεκάρω αν έχω φορέσει παντελόνι ή έχω φύγει με τις πιζάμες. Ο καφές είναι ο καλύτερός μου φίλος.

In frame

Το 1996 βρέθηκα να δουλεύω ως σερβιτόρος, μακρυά από το σπίτι για αρκετούς μήνες. Εκεί γνώρισα πολύ κόσμο, συναναστράφηκα με ενδιαφέροντες ανθρώπους και, αν και δεν είναι στον χαρακτήρα μου, μάλλον είχα γίνει αρκετά κοινωνικός. Αγαπούσα την συγκεκριμένη δουλειά. Εκείνο το καλοκαίρι γνώρισα ένα νεαρό ζευγάρι από την Ελβετία, ένα αγόρι και μια κοπέλα στην ηλικία μου. Καθώς οι διακοπές τους τελείωσαν, αποχωριστήκαμε με μιαν αγκαλιά και ένα φιλί. Ίσως και να ανταλλάξαμε διευθύνσεις, δεν θυμάμαι. Χρόνια μετά συνειδητοποιώ πως στο μυαλό μου είναι ακόμα μαζί. Έτσι όπως τους άφησα.