הבועה

Συνεχίζοντας το παραλήρημα με τον Ισραηλινό κινηματογράφο και χθες, και κατόπιν προτροπής του ανιψώλη μου g for george αποφασίσουμε να γαμήσουμε ολωσδιόλου την ήδη ρημαγμένη ψυχολογία μας, και είδαμε το The Bubble του ιδίου σκηνοθέτη με τον ίδιο κούκλο πρωταγωνιστή Ohad Knoller.

Με τον οποίο παρεμπίπτοντος έχω πάθει τον επάρατο ντουβρουτζά.

Η ταινία είναι Gay Περιεχομένου χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν την βλέπουν άνετα και οι str8 Μιας και είναι εξαιρετικά πολιτικοποιημένη.[το οποίο το λες και καλό]

Διαδραματίζεται στο Ισραήλ, δοσμένη μέσα από μια φρέσκια και κατανοητή ματιά και οπτική γωνία.

Γενικά όμως για να μην νιώθω ότι πάω να φάω και τη δουλειά του Leviathan με την κριτική ταινιών, αλλά και επειδή δεν είμαι ούτε ο Τιμογιαννάκης θα στα πω από τη δική μου οπτική γωνία.

Είδα μια ταινία στην οποία οι άνθρωποι ήτανε φυσιολογικοί, ανθρώπινοι καθημερινοί χαρακτήρες που δεν το τραβάγανε το θέμα από τα μαλλιά. Οι gay φερόντουσαν σαν άντρες με διαφορετική σεξουαλικότητα και όχι σαν κακομαθημένα κοριτσάκια. Οι γκόμενες δεν έχουν πλαστικά βυζιά και δεν φοράνε High Heels.

Στα συν η μουσική της ταινίας και οι σκηνές του σεσκσάκοι που δεν ήτανε χυδαίες καθόλου μα καθόλου απλά ήτανε από τις σκηνές που λες «οχιρεπουστημουγαμωτοθελωκαιγω!»

Στα πλην το εξαιρετικά τραγικότατο τέλος της ταινίας που σε κάνει να κλάψεις, και η αίσθηση που μου άφησε ότι μάλλον [εδώ μπορεί να κάνω και λάθος] ψιλόχάιδευε τα γένια των Ισραηλινών τελικά,αφήνοντας σε να πιστεύεις ότι οι Παλαιστίνιοι είναι οι κακοί της υπόθεσης.

Όμως αυτό μάλλον μόνο στην επιφάνεια, γιατί αν το δεις αναλυτικά όλοι είμαστε άνθρωποι φτιαγμένοι από σάρκα και αίμα, ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό, κάτω από τον ίδιο ήλιο και βλέπουμε τα ίδια αστέρια το βράδυ, απλά από διαφορετική γωνία.

Πληροφορίες για την ταινία θα βρεις εδώ

και το τορεντάκι εδώ.

Υγ

Συμβαίνουν διάφορα στον κόσμο γενικά και ειδικά, αλλά τη βρίσκω να βλέπω ταινίες με τον κολλητό μου.

Τουλάχιστον μπορώ να κλαίω μπροστά του άφοβα.

Παραμύθια είναι όλα μαλάκα μου.

Σαν θέμα το λες και κοινότυπο. Μια «απαγορευμένη» αγάπη, ανάμεσα σε δύο άντρες του Ισραηλινού στρατού.
Την ταινία φυσικά και την ξέρετε οι περισσότεροι.
Και γω την ήξερα. Αλλά δεν την είχα δει, παρόλο που χρονολογείται από το 2002
Yossi & Jagger ο τίτλος της.
Μου βαλε δύσκολα. Η αγάπη που πρέπει να μείνει κρυφή γιατί είναι απαγορευμένη.
και είναι απαγορευμένη γιατί μέσα σε όλα τα άλλα είναι στρατός.Και το χειρότερο είναι ότι έχουν πόλεμο. Η ανάγκη μας όμως να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε είναι τεράστια. Είδα τον εαυτό μου να καθρεφτίζετε στα καρέ της ταινίας σαν σε ντίσκομπαλα και να σπάει στον τοίχο σε χιλιάδες είδωλα.
Ο «μικρός» της υπόθεσης. Κάνει όνειρα σαν σε Αμερικάνικη ταινία. Ποιο τσαχπίνης, ποιο αγαπησιάρης, ποιο γλύκας, ποιο αυθόρμητος, ζητάει επιβεβαίωση για την αγάπη του συντρόφου του.
Ο «μεγάλος» της υπόθεσης. Κρατάει τα λόγια του λίγα. Είναι σκληρός. Ποιο Βαρύς, ποιο μετρημένος, αρκείται στα λίγα και καλά.
Κάποιος φεύγει. Κάποιος μένει.
Ένα σ'αγαπώ που λέει κάποιος την τελευταία στιγμή αλλά το τουλάχιστον κάποιος το λέει.
Η Κοπέλα που είναι ερωτευμένη με ένα από τους δυο και κάνει όνειρα για γάμο, οικογένεια.
Ο Αντίζηλος που τυφλωμένος από τη ζήλια του δεν ξέρει τι του γίνεται.
Και τέλος η μάνα που όπως η ίδια παραδέχεται:
«Δεν γνωρίζω ποιος είναι ο χαρακτήρας του παιδιού μου»
Περάσανε όλα μπροστά από τα μάτια μου μέσα σε μία ώρα.
Και συνειδητοποίησα. Ότι δεν έχω ερωτευτεί εδώ και χρόνια. Δεν έχω κάνει έρωτα εδώ και χρόνια. Προσπάθησα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που φίλησα κάποιον τρυφερά και πήγα τόσο πίσω που ξέχασα γιατί έκανα αυτή την αναδρομή στη σκέψη μου.
Και όλα αυτά γιατί απογοητεύτηκα κάποτε από ανθρώπους. Δεν είναι ψέματα. Απογοητεύτηκα πολύ. Και έτσι στην προσπάθεια μου να γίνω εγώ καλύτερος και να αρέσω ποιο πολύ. Πλακώθηκα στη δουλειά και στα γυμναστήρια αναζητώντας το φάρμακο εκεί που τελικά δεν υπάρχει.
Παραμύθια είναι όλα μαλάκα μου.
Η δουλειά είναι για να σου δίνει να ζεις και τίποτα παραπάνω.
Το γυμναστήριο είναι για να μπορείς να έχεις μια καλή φυσική κατάσταση και τίποτα παραπάνω.
Το σ'αγαπώ πρέπει να λέγεται γιατί είναι φτιαγμένο για να λέγεται.
Η αγάπη πρέπει να δείχνεται και να μην κρατιέται κρυφή για άσσος στο μανίκι από φόβο μην τυχών και πληγωθούμε.
Και το χειρότερο όλων είναι ότι τα έργα είναι βγαλμένα από τη ζωή.
Θα καταλάβεις...




*το τορεντάκι θα το βρείτε κάνοντας κλικ πάνω στον τίτλο της ταινίας
Υπότιτλους Ελληνικούς δεν βρήκα οπότε θα τη δείτε με Αγγλικούς για να κάνετε απόσβεση τα λεφτά που δίνατε τόσα χρόνια στο Στρατηγάκη

Και που λες

Νομίζω ήταν Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα έξι όταν τον γνώρισα.
Δεν θυμάμαι ακριβώς ημερομηνίες αλλά σίγουρα δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμη τα ντιβιντιά ούτε τα τσεντέ
Δημοτικό είμασταν.
Ο ίδιος ένα βράδυ που είμασταν κόκκαλο μου είπε ότι θυμάται την μέρα που γνωριστήκαμε ότι φόραγα ένα γαλάζιο μπλουζάκι και με πήγε ο πατέρας μου σχολείο. Εγώ δεν θυμάμαι ούτε το μπλουζάκι και ειδικότερα ούτε τον πατέρα μου.
Είναι αυτός που εκμυστηρεύτηκα εκεί κάπου στην Πρώτη Λυκείου για τον πρώτο μεγάλο μου έρωτα. Απόγευμα σε ένα δρόμο και θυμάμαι ότι στα δέντρα υπήρχαν ελιές άρα θα τανε Νοέμβριος περίπου.
Είναι αυτός που με πήρε τηλέφωνο για να μου πει ότι πέρασε στη σχολή που ήθελε και όταν νοίκιασε το πρώτο του σπίτι, την πρώτη μέρα με πήρε τηλέφωνο και ένιωθε μόνος εκεί στην ξένη μεγάλη πόλη.
Είναι αυτός με τον οποίο μοιράστηκα την πρώτη μου μαγειρική εμπειρία στο πρώτο του πάρτι που φτιάξαμε τον μπουφέ. Είναι αυτός με τον οποίο διάβασα το πρώτο μου ΚΛΙΚ
Είναι αυτός με τον οποίο μοιράστηκα ρούχα, τσιγάρα, λεφτά, ποτά, φαγητό, εμπειρίες, εχθρούς, φίλους γνωστούς. Είναι αυτός τον οποίο θα φροντίσω να γνωρίσω σε κάθε καινούριο μου φίλο ή γνωστό. Είναι αυτός που του έχω σπάσει τόσες φορές τα νεύρα και τόσες φορές έχουμε βριστεί και κάθε φορά είναι απλά σαν να μην έγινε.
Είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που μου θυμίζει τις ανεκδιήγητες τούμπες που έχω φάει κατά καιρούς και με κάνει να γελάω αντί να παίρνω αυτό το ανησυχητικό βυσσινί χρώμα. Είναι αυτός που όταν παχύνω μου λέει «Πάχυνες» και το εννοεί. Είναι αυτός που μπορεί να με κάνει σύσκατο από πάνω μέχρι κάτω και να μην πω κουβέντα. Είναι αυτός που πηγαίνω άνετα το βράδυ στο σπίτι του με τις πυτζάμες και τις παντούφλες για να δούμε ταινία. Είναι αυτός με τον οποίο έχω ζήσει τις ποιο κουλές ηλίθιες και συναρπαστικές καταστάσεις, από το να βλέπεις τον ήλιο να δύει από την ταράτσα ενός εργοστασίου μέχρι να βλέπεις ένα ζευγαράκια να γαμιέται μπροστά σου στα 5 μέτρα.
Θα μπορούσα να γεμίσω όλο το φύλλο εργασίας του Word με φράσεις που να αρχίζουν «Είναι Αυτός» αλλά δεν έχει σημασία γιατί εγώ το ξέρω καλά, το θέμα είναι ότι ζητάω και οφείλω να παραδεχτώ πως εγώ κάποια στιγμή πνιγμένος από τα προβλήματα μου έπνιξα και αυτόν και από τότε αιωρείται μια συγνώμη η οποία μισό λέχθηκε, μισό ειπώθηκε, μισό αποσιωπήθηκε μισό εννοείται.
Είναι ο καλύτερος μου φίλος.
Συγνώμη.
Κάποια στιγμή σου φέρθηκα σκάρτα και ελπίζω να μπορέσω να επανορθώσω. Σε ξέρω σχεδόν 25 χρόνια και δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει στιγμή ή θα υπάρχει στιγμή χωρίς εσένα στη ζωή μου.
Να ξέρεις ότι σε αγαπάω και προσπαθώ να στο δείξω με πράξεις και όχι με λόγια, δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα είμαι πάντα δίπλα σου γιατί η ζωή είναι πουτάνα. Αλλά όσο έχω το μυαλό μου στο κεφάλι μου και τα ποδάρια μου όρθια θα είμαι δίπλα σου.
Αυτά
:-)

Ας είναι και έτσι.

Θα μπορούσα να αρχίσω να σου λέω για τις πολιτικές εξελίξεις αλλά ειλικρινά δεν έχω ιδέα τι γίνεται, και αυτό από επιλογή, γιατί αλλιώς θα κρεμαστώ στο μπαξέ αλήθεια σου λέω!
Μου κουράζει το μυαλό όλη η χαβούζα και το γεγονός ότι προσπαθούμε όλοι στην Ελλάδα να “αλλάξουμε” τα πράγματα πάντα με πουτανιές και λαδιές και τον ποιο ανώδυνο τρόπο.
Ανασχηματισμός και τα αρχίδια μου τα δύο! Εδώ που φτάσαμε και τόσο μπουρδέλο που τα κάναμε δεν έχει καμία σωτηρία το πράγμα και άσε να χτυπιόμαστε και στις πλατείες και στα πάρκα και στους δρόμους. Βασικά στην επαρχία δεν είδα κανένα να κοπανιέται.
Στην αρχή κάναμε όλοι μας κάνα δυο κινήσεις στην πλατεία και μετά το θέμα έμεινε “μισό” και “μετέωρο”. Ευτυχώς έχουμε μερικές δικλείδες ασφαλείας ακόμη οι επαρχιώτες που μας σώζουν, αλλά δεν ξέρω ως πότε. Γιατί κακά τα ψέμματα αν δεν έχω να φάω θα πάω στον κήπο μου θα βγάλω δυο πατάτες θα με δώσει και η γειτόνισσα δυο κρεμμύδια και ούτω καθεξής και θα τη βρούμε την άκρη όσο σκατά και να είναι τα πράγματα.
Κυριολεκτικά το άγχος του νεοέλληνα για μένα και όπως το βλέπω εγώ δηλαδή, δεν είναι το: “δεν έχω να φάω”
Να φάμε έχουμε όλοι μας [ακόμη, αλλά δεν ξέρω για πόσο] το άγχος του αρχίδα του νεοέλληνα είναι το: “δεν έχω να πίνω κάθε μέρα δέκα μπύρες στο κυριλέ καφε μπαρ να ανοίξω δέκα μπουκάλια στα μπουζούκια και να αγοράσω Armani” αυτά μας φάγανε. Τα γούστα και τα εφετζιλίκια. Και τα σκηνικά “μαζί τα φάγαμε” είναι παραριόλες και αρχιδιλίκια.
Γιατί μπορεί να λέει ο Βούβαλος ότι θέλει, αλλά και απο την άλλη πλευρά του νομίσματος, εγώ προσωπικά πιστεύω ότι όλοι μας την βάλαμε της αρίδα μας στο βάζο με το μέλι, κατά καιρούς και με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.
Με τις αποδείξεις που δεν κόψαμε, με τις αποδείξεις που δεν ζητήσαμε, με τις οφειλές που “ωχ μωρέ δεν γαμιέται θα τα πληρώσω τον άλλο μήνα” με τα “Έλα βρε Βρασίδα πάρε το θείο που έχει μπάρμπα στο υπουργείο να κάνουμε κάτι για τη μετάθεση του παιδιού” [όπου παιδί βάλε μαντράχαλο που μέχρι τα 30 σπούδαζε στα κωλόμπαρα τρώγοντας τα λεφτά από τα καπνά που βάζανε οι δικοί του το καλοκαίρι στο χωριό και ξαφνικά θυμήθηκε να πάει να καταταγεί, αφού με τις σπουδές θα πάρει σύνταξη] με τα “έλα ρε μαλάκα έχεις κάνα γνωστό να βρούμε καμιά δουλειά?” γιατί εγώ σαν θεία τα έκανα όλα αυτά, δεν ντρέπομαι να βγάλω την ουρά μου από έξω, και να σου πω ξέρεις, πάντα είμαι της γνώμης, ότι: “Αφού μπορώ εγώ, μπορούνε και οι άλλοι” οπότε όλοι λίγο πολύ φταίμε..... και έτσι ξαφνικά γίναμε ΣΚΑΤΑ αδερφές μου!
Τώρα ο θείος ΓΑΠ [λέγε με και Τζέφρυ] όσο και να χτυπιέται το πλοίο έπεσε πάνω στο παγόβουνο και βουλιάζει με ταχύτατους ρυθμούς, αυτός αντί να κατεβάσει σωσίβιες λέμβους, κοιτάει να φτιάξει τη βλάβη με τα αμπάρια να μπάζουν νερά.
Τέλος με τα πολιτικά [είναι που δεν θα έγραφα κιόλας η γαμιόλια...]
Πάμε στα δικά μας και εκεί που λέει “Θεία γουστάρει πιτσιρικά βλ. Προηγούμενο ποστ”
Δεν θα σου πω ότι η εβδομάδα που πέρασε ήταν κόλαση και ότι κάθε μέρα τριγυρνούσα στα μπαρ με το ρίμελ να τρέχει μέχρι το πηγούνι από το κλάμα, αλλά ένα ζοριλίκι το έφαγα. Και για να μην σε αφήνω σε απορία, αφού του ζήτησα το κινητό του, το προηγούμενο ΣΚ σε μια στιγμή “ή όλα η τίποτε” και με πολύ ευγενικό τρόπο ομολογουμένως: “Ποίον πρέπει να γαμήσω για να μου δώσεις το νούμερο σου μωρό μου?”
Την επόμενη μέρα μπήκε ο εγκέφαλος στη θέση του και κατόπιν ολοήμερου τηλεφωνικού οικογενειακού συμβουλίου με τις πνευματικές αδερφές μου και θείες σας, αποφάσισα να εστιάσω στο ότι ή που θα κόψω το αλκοόλ ή που θα σβήσω το νούμερο, γιατί και τα δύο μαζί κάνουνε ΜΠΑΜ! Και έτσι έσβησα το νούμερο.Γιατί για να κόψω το αλκοόλ δεν ακούω κουβέντα! Φυσικά αυτός δεν πήρε εγώ δεν πήρα, και αυτό το λες και πολύ καλό γιατί έτσι όλη η εβδομάδα κύλησε με πολύ γυμναστική με διάβασμα, και πολύ δουλειά [λέγε με και εργασιοθεραπεία]
στο δια ταύτα κόρες μου
Εχθές λοιπόν που ειδωθήκαμε με τον εν λόγω νεανία, είπαμε τα τυπικά. Σαν τριτοξαδέρφες σε γάμο συμπεθέρας. Ξέρεις σαν και αυτές που κατά βάθος δεν πολύ γουστάρουν που βλέπει η μία τη μούρη της άλλης, αλλά τι να κάνουν, που τις βλέπει η συμπεθέρα από απέναντι.
Τα πολλά πολλά μαζί μου κόπηκαν. Δεν ξέρω το λόγο αλλά Δεν είχαμε πειράγματα, χάδια και αγκαλιές.
Μακριά και [καθόλου] αγαπημένοι. Μπορεί να την πήρε γραμμή ότι θέλω να το σκίσω, μπορεί και ότι να ναι..
Δε γαμιέται δεν σπάω τα αρχίδια μου και πολύ, για το τι σκέφτεται ο κάθε ένας που γουστάρω ή που με γουστάρει ή και πάλι όχι.
Και φυσικά δεν θα το παίξω κυρία να σου πω ότι και “Και καλά εγώ τώρα είμαι θεότητα και υπέρτατου και ανωτέρου” γιατί με ξέρεις καλά τι παρτάλι είμαι και γίνομαι άμα γουστάρω γκόμενο!
Με έτσουξε σαν το αλάτι στην πληγή! Ένοιωσα ηλιθιωδώς βλάκας. Και για πολύ ώρα, δεν σου κυβω ότι αμφιταλαντευόμουν πάρα πολύ ανάμεσα στο “να φύγω ή όχι”.
Φυσικά ήπια πάλι τον κώλο μου. αλλά όχι ρε πούστη.
Το έχω δηλώσει. Μπορεί να χτυπηθώ σαν λιαστό χταπόδι [ να το κάνεις με ντομάτα νοστιμότατο σου λέω!] αλλά μωρό μου.....
Ο άντρας που θα με ρίξει στα γόνατα για κάποιον άλλον λόγο πέρα από τους ευνόητους λόγους, δεν υπάρχει!
Καλό ΣΚ αγάπες!
Η Θειά

Σαν λιοντάρι στο κλουβί

Νομίζω είναι η τρίτη φορά που σβήνω το κείμενο για να γράψω άλλο. Ίσως και η τέταρτη.

Θα τα πάρω πάλι από την αρχή.

Λοιπόν:

Μου αρέσει ένα παιδί.

Πολύ.

Το χουμε μέχρι εδώ?

Αλλά δεν ξέρω τι παίζει με την πάρτη του. Εννοώ τι σεξουαλική ταυτότητα έχει, και επιπλέον [και αυτό είναι ακόμη ποιο χειρότερο] φρικάρω με την οικειότητα και τη διαχυτικότητα που έχει μαζί μου, η οποία δεν φανερώνει κανένα υπονοούμενο στα λόγια του, απεναντίας...

.....Αλλά στα μάτια....

Για να στο αναλύσω διεξοδικά το ζήτημα να σου πώ το εξής: Υποτίθεται ότι σαν σκορπιός [για να το πάρω πολύ ανάλαφρα το θέμα] θα έπρεπε εγώ να μην έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με το να με κοιτάει ο άλλος στα μάτια. Ίσα ίσα να είμαι εγώ αυτός με το βλέμμα ακτινογραφία. Φευ!

Μαλάκα κομπλάρω. Παίζει και να χω κοκκινίσει που το γράφω αυτό. Έχει ένα από το ποιο όμορφα γλυκά, ζεστά και ειλικρινή βλέμματα που έχω συναντήσει ποτέ μου. Σκεπτόμενος αυτό τον άνθρωπο μου έρχονται λέξεις στο μυαλό όπως: στοργή και ζεστασιά. Και φρικάρω. Δεν θέλω να ερωτευτώ. Ειλικρινά το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να μου συμβεί είναι ένας ακόμη λάθος έρωτας [και ναι καλά... “σιγά μη σε ρωτήσει η ζωή μαλάκα” θα μου πεις] και επιπλέον στο ορκίζομαι ότι το ελέγχω το θέμα [ακόμη]

Αλλά φρικάρω. Δεν μπορώ την υπερβολική οικειότητα και την υπερβολική [για τα δικά μου δεδομένα πάντα] διαχυτικότητα που έχει αναπτύξει εκ του μη όντος αυτός ο άνθρωπος. Τι γράφω θεέ μου η μαλάκω.

Λοιπόν να το θέσω σε απλά Ελληνικά.

Δεν είναι δυνατών ρε παιδάκι μου ενώ δεν με ξέρεις καθόλου, και δεν είμαστε καν φίλοι να με βλέπεις και να κάνεις κάθε φορά σαν το κουτάβι, να με αγκαλιάζεις κάθε πέντε λεπτά και μάλιστα με τέτοια τρυφερότητα και στοργή που να με κάνεις να θέλω να κλείσω τα μάτια και να κοιμηθώ στο στήθος σου. Δεν γίνεται όλες σου οι κινήσεις να φωνάζουν “Πρόσεξε με!” “Ασχολήσου τώρα με μένα” και γω φυσικά ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να ασχοληθώ με σένα γιατί φοβάμαι να ασχοληθώ με σένα και φοβάμαι ακόμη και να σε κοιτάξω λίγο παραπάνω από το επιτρεπόμενο όριο των κοινωνικών σχέσεων, στα μάτια. Τι γράφω πάλι η ηλίθια... 
Ρε πουλάκι μου αν σε κοιτάξω στα μάτια με τον τρόπο που με κοιτάς και μου χαμογελάς. Όλο στοργή και ζεστασιά, θα τα χάσω! Και θα χάσω τον έλεγχο! Και θα καρφωθώ! Και γω φυσικά ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να χάσω τον έλεγχο γιατί εγώ έχω τη μύγα [ξου φλαη γιου μπαδερ μη] και εγώ έχω το πρόβλημα. Και εσύ μπορεί να μην τρέχει τίποτα εσύ. Να είσαι στρέητ και απλά να είσαι κουκουρουκου και να νομίζεις ότι ο κόσμος είναι ένα μεγάλο Playground.

Εγώ έχω το κόμπλεξ και την ανασφάλεια να μην καταλάβει κανείς τι παίζει. Και από την άλλη σκέφτομαι ότι ίσως να το έχουν καταλάβει ΟΛΟΙ και γω να προσποιούμαι ότι δεν τρέχει τίποτα

και η μαλακία σε αυτές τις περιπτώσεις αδερφούλη μου είναι ότι όσο ποιο cool προσπαθείς να το παίξεις τόσο ποιο τσιμπούκι γίνεσαι ...και ειδικά αυτό το τελευταίο το φοβάμαι όσο η πουτάνα το αφροδίσιο... Δεν μπορώ ρε άνθρωπε όταν σκύβεις από πάνω μου και με ρωτάς όλο τρυφερότητα “γιατί δεν κάθεσαι λίγο ακόμη?” γιατί μου αρέσει όταν με χαϊδεύεις, και μου αρέσει όταν με αγκαλιάζεις, και όταν μου μιλάς στο αυτί. Γιατί μου αρέσει που γίνεσαι αδέξιος όταν περπατάς και κάνεις σαν τη σβούρα. Και όλα αυτά είναι όλα πολύ όμορφα αλλά δεν είμαστε φίλοι και δεν θέλω να γίνουμε φίλοι γιατί δεν ξέρω που θα εξελιχθεί όλο αυτό, και φοβάμαι να ανοιχτώ και να μιλήσω γιατί δεν σε ξέρω και δεν με ξέρεις.

Και θέλω,

Αλλά δεν γίνεται.

Τελευταία Κυριακή της Αποκριάς. Ας πέσει και καμιά μάσκα τότε...

Στην Αθηνοκεντρική Ετ1 έχουν πάθει ένα μετεωρολογικό Κοζλοντούϊ γιατί θα χιονίσει στην Αθήνα.
Εντάξει παλικάρια δεν θέλω να σας σοκάρω αλλά έχει ξανά χιονίσει στην Αθήνα, μην φοβάστε δεν θα πάθετε τίποτα!!!!....
Στο Mega ένα κύριος Βρασίδας/Παναγιώτης/Χαράλαμπος ένας κύριος κάτι... προσπαθεί να μας πείσει ότι τα όστρακα που έχουνε 18 Γιούρος το κιλό δεν είναι ακριβά και ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ μας να βάλουμε στο Σαρακοστιανό [στο ποιο?] τραπέζι λίγα από αυτά! Δε γαμιέσαι ρε φίλε!
H ώρα είναι 7 το πρωί και εγώ ΠΑΛΙ ξύπνησα από ένα αφόρητο πόνο στο στήθος σαν να με πιέζει ταφόπλακα, μετά από 5 ολόκληρες ώρες ύπνου, και μιας και με πήρε ο ύπνος στις 2 το βράδυ, και κάθομαι και βρικολακιάζω. Έχω πιει ήδη μία [1] κανάτα καφέ, και σκέφτομαι ότι θα πρέπει να πάω ΚΑΙ στη δουλειά, αλλά φυσικά θα σέρνομαι λες και όλη νύχτα γύρναγα στα κωλάδικα.
Πράγμα που άλλες χρονιές ήταν δεδομένο και αναμενόμενο. Φέτος όμως “ούτε τηλέφωνα, ούτε φίλοι ούτε βόλτα!” και το κυριότερο ΟΥΤΕ ΛΕΦΤΑ! μιας και ζω το χειρότερο εργασιακό Γολγοθά των τελευταίων ετών. Έχω να πληρωθώ σχεδόν 3 μήνες, δεν μου κολάνε ασφάλεια, δεν καταφέρνω να διεκδικήσω τα χρήματα μου γιατί απλά έχω μπλέξει με γραφειοκρατεία,και φυσικά εάν κάνω οποιαδήποτε κίνηση απλά θα βρεθώ χωρίς δουλειά.
Και φυσικά θα πάρω τα αρχίδια μου.
Αυτό στις μέρες μας, είναι ένα ΔΙΟΛΟΥ κολακευτικό σενάριο, αλλά τι να κάνω η πουτάνα που η δουλειά μου δεν είναι απλά ένα μέρος της ζωής μου, αυτή τη στιγμή είναι το εναρκτήριο λάκτισμα [Kick Off που έλεγε και η γιαγιά μου] για να κάνω μία νέα ζωή, οπότε απλά νιώθω να πνίγομαι. Νιώθω μια τεράστια μέγγενη να μου σφίγγει το κεφάλι, σκέφτομαι ότι εάν είχα [που δεν τα χω] τα κότσια, η αυτοκτονία θα ήτανε μια εξαιρετικά καλή λύση για να ξεμπερδεύω μια και καλή με όλα αυτά. “Μα καλά είσαι χαζό?” θα μου πεις, όχι χαζό δεν είμαι. Απελπισμένος είμαι, και αυτό γιατί ξέρω πολύ καλά ότι: “Εάν δεν σπάσεις αβγά δεν κάνεις ομελέτα” και εγώ αυτή τη στιγμή προσπαθώ να μην σπάσω τα οποιαδήποτε εργασιακά αβγά μου, για λόγους που θα αναλύσω παρακάτω....
Τα νεύρα μου όμως είναι σε άθλια κατάσταση, και βλέπω το νευρικό κλονισμό να μου γνέφει με νόημα απο τη γωνία...τις τελευταίες μέρες [μετά τη δουλειά ή πριν τη δουλειά δεν έχει σημασία] κλείνομαι μέσα στο σπίτι γιατί απλά δεν έχω χρήματα να πάω πουθενά, και φυσικά όταν όλοι μου οι φίλοι έχουνε κανονίσει για τριήμερο και γώ πρέπει να πάω σε μία δουλειά που πλέων ΔΕΝ με αμείβει, ΔΕΝ με ασφαλίζει, ΔΕΝ μου δίνει υπερωρίες, αυτό με κάνει να γίνομαι ΑΚΟΜΗ ποιο σκατά. Θέλω απλά να ξεμπλέξω από όλο αυτό και δεν μπορώ να καταλάβω, τελικά είναι μια ακόμη δική μου προσωπική αδυναμία να αντεπεξέλθω των καταστάσεων, να χτυπήσω το χέρι στο τραπέζι και να πω “ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΘΗΤΕ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΣΚΑΤΟΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ!” ή μήπως πρυτανεύει η λογική που λέει ότι πρέπει να κάνω υπομονή, για να δω τι θα γίνει και να κινηθώ πάντα σε χαμηλούς τόνους για να μην χαλάσω το [έτσι και αλλιώς] εύθραυστο προφίλ του καλού επαγγελματία???????????????
Αυτά και αυτά σκέφτομαι και σαλτάρω φίλε. Χαζεύω. Ίσως για κάποιους είναι υπερβολικό, ή εγωιστικό αλλά νιώθω όλο και ποιο πολύ βουτηγμένος μέσα στα σκατά. Σε ένα βούρκο που απεγνωσμένα προσπαθώ να βγω, και όλο μπαίνω ακόμη ποιο μέσα.
Και όλα είναι τόσο αλληλένδετα που με πιάνει γέλιο.
Όχι από ευχαρίστηση φυσικά ε!
Άκου!: Είσαι σε μία δουλειά που δεν σε αμείβει ή δεν σε αμείβει στην ώρα της και όταν τελικά γίνει αυτό τα λεφτά είναι πάντα “δαγκωμένα” ή απλά σε έχει δεδομένο γιατί “τι θα κάνει μας έχει ανάγκη και θα κάτσει να δουλέψει, και αν κάνει μαγκιές θα πάρει ΚΑΙ τον μπούλο” και έτσι αναγκάζεσαι να μένεις σε αυτή τη δουλειά γιατί δουλειές δεν υπάρχουν [ή δεν υπάρχουν εύκολα ευκαιρίες για εργασία] με αποτέλεσμα όλων αυτών......
.......στα 33 σου να μένεις ακόμη με τους δικούς σου με αποτέλεσμα να μην έχεις “χώρο” να μην έχεις “δικό σου”, να πρέπει να μένεις μέσα στο σπίτι φυσικά [γιατί όσο και να σε αγαπάνε, να σε προστατεύουν ή να σε λυπούνται] πόσο θα πας στα σπίτια των φίλων σου? Και πόσο θα κάτσεις στο γυμναστήριο και πόσο θα πας βόλτα στο δρόμο εάν δεν έχεις χρήματα? Αλλά σε ένα σπίτι με ένα αδερφό που το μυαλό του είναι βασισμένο στις λέξεις εκμετάλλευση και παρτακισμός, μια καταθλιπτική μάνα που δεν είχε ποτέ δική της ζωή με αποτέλεσμα να ζει τις ζωές των άλλων, να θέλεις χώρο και χρόνο να αποσυμφορήσεις το κεφάλι σου από τη δουλειά αλλά αυτό απλά να μην υπάρχει....
Αυτό συνεπάγεται ότι φυσικά δεν έχεις ζωή και δεν έχεις προσωπική ζωή και φυσικά δεν μπορείς να καλέσεις φίλους για ένα ποτό στο σπίτι, δεν έχεις το χώρο έστω να γαμήσεις ρε φίλε. Να πεις ότι θα κάνεις μια ξεπέτα έτσι να ξεκαυλώσεις και να σταματήσεις να σκέφτεσαι.
Για αυτό λοιπόν κοιμάσαι δουλεύεις και περιμένεις.
Έστω να χιονίσει στην Αθήνα.
Το γελοίο είναι ότι έξω έβγαλε ήλιο.

Παραδοχή?

Το θέμα είναι ότι άρχισα να το παραδέχομαι.

Ούτως η άλλος δεν υπήρχε άλλη λύση, μιας και όλα έδειχναν ότι ο πιτσιρικάς ή κάτι κατάλαβε ή απλά ξενέρωσε, και έτσι λοιπόν στις αρχές του καλοκαιριού αποφάσισα να αλλάξω γυμναστήριο μιας και ήταν ο μοναδικός τρόπος να σταματήσω να τον βλέπω.

Βλέπεις πήγα να το παίξω “Μέγα Αλέξανδρος” η ηλίθια!!!

Τρομάρα μου.... “Ότι δεν λύνεται κόβεται” αποφάσισα, και έσβησα το νούμερο του από το κινητό μου. Καλού κακού έκανα και ένα φορμάτ στην κάρτα.

Άδειασα και την SIM αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις με τη θεία Ντόνα πως μπορεί να σου κάτσει και άλλαξα και συσκευή.

Από τότε μέχρι τώρα περάσανε σχεδόν οχτώ μήνες από την τελευταία φορά που τον είδα.

Φυσικά η ζωή μου συνέχισε να κυλάει κανονικότατα. Ούτε πέθανα ούτε και κλείστηκα στο μοναστήρι. Απλά προσαρμόστηκα στο νέο γυμναστήριο, έδωσα βάση στους φίλους μου και στη δουλειά μου

Αλλά ρε πούστη μου όσο και να προσπαθείς κάτι λείπει και όπως λέει και η Ελευθερία “Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη”... για να μη σου πω για το άλλο που λέει “πάντα πάντα θα ναι αργά. Δεύτερη ζωή δεν έχει...”

Νάσου λοιπόν κάτι Σαββατόβραδα να ψάχνω στον κόσμο μπας και τον πετύχω... ειδικά μετά από ξίδια... και ειδικά κάτι απογεύματα που γυρίζω σπίτι μετά τη δουλειά και σκέφτομαι στο δρόμο.. Και να σιγά σιγά που γνώριζα κάποιον αλλά έλεγα “μπα δεν είναι σαν το μικρό” και να που σταμάτησα να ψάχνομαι όλο και λιγότερο να βρω σύντροφο ή ξεπέτα.

Άντε καλά σε αυτό το τελευταία γράψε ΑΚΥΡΟ γιατί δεν κάνω ξεπέτες

Το θέμα όμως εν κατακλείδι είναι ότι κάποια στιγμή έπιασα να κοροϊδεύω τον εαυτό μου και όλους τους φίλους μου προσπαθώντας να το παίξω Miss Independent και επιμένοντας ότι δεν είναι τίποτα και όλα είναι μέσα στο μυαλό μου, φυσικά περιμένοντας να μου περάσει λες και είναι γρίπη.

“Κάνα αίσθημα θειούλα?”

Σφίγγα η θεία. Να κοιτάει τα ταβάνια!

Μούγκοθόδωρος!

Μέσα σε όλο αυτό βάλε δυο βασικότατα πράγματα!

Μια τεράστια απορία. Σαν μια τελεία σε μια παράγραφο που δεν έκλεισε - “μα που σκατά είναι εξαφανισμένος αναρωτιέμαι εδώ και τόσους μήνες και μου φαίνεται τόσο μα τόσο παράξενο που δεν τον έχω πετύχει ΠΟΥΘΕΝΑ έστω και για μία φορά” - και μια εξαιρετικά άβολη αίσθηση απουσίας - “Μου λείπει το μαλακισμένο”

Μετά πέρασε το καλοκαίρι και με τα πρώτα φύλλα ήρθανε και κάτι όνειρα μερικά βράδια που ξέρεις ε?

Είναι αυτά τα όνειρα που όλη την υπόλοιπη μέρα είσαι λες και ήπιες καφέ φτιαγμένο με ηρεμιστικά, που κυκλοφορείς με μια μαλακισμένη απορία ζωγραφισμένη στη μούρη αλλά με νεύρα - “γαμημένο υποσυνείδητο άντε μου και στο διάολο τώρα!”- και που τελικά συνήθως θα πιεις το Βόσπορο για να ξεχάσεις, πράγμα το οποίο φυσικά θα έχει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα

αυτό στο υπογράφω

Σκέφτηκα να τη στήσω έξω από την προπόνηση μόνο για να τον δω. Σκέφτηκα να πάω από εκεί που δουλεύει να κάνω τάχα μια δουλειά. Σκέφτηκα να τηλεφωνήσω στο σπίτι του. Σκέφτηκα χίλια δυο τελικά δεν έκανα τίποτα! Μα τίποτα απολύτως από όλα αυτά. Απλά δεν γίνεται.

Κατά βάθος ξέρω και ας μην το παραδέχομαι ότι δεν θα ήθελα κάποιος να μου τα κάνει όλα αυτά και φυσικά σκέφτομαι ότι για να έχεις ξεκόψει με κάποιο άνθρωπο, ή μάλλον για να έχει ξεκόψει κάποιος έτσι απότομα μαζί σου, τις ποιο πολλές φορές είναι γιατί έγινε κάτι, και όχι γιατί δεν είχε καλό Feng Sui η ήταν ανάδρομος ο πλανήτης τάδε...

έτσι λοιπόν εδώ και τόσο καιρό μένω με τα ερωτηματικά μου να αναρωτιέμαι. Ειδικά τώρα, αυτή την εποχή που σκάει όλη αυτή η παραμύθα τύπου: “Ω τι καλά έρχονται Χριστούγεννα και όλοι ΠΡΕΠΕΙ να έχουμε ένα γκομενάκι να περάσουμε αγκαλιά” αρχίζω και φρικάρω γιατί τον ψάχνω τον καριόλη και καταπώς φαίνεται και αυτός ο Μέγας Αλέξανδρος μαλακίες έλεγε.

Ότι δεν λύνεται και κόβεται αφήνει ερωτηματικά, αφήνει σημάδια, και τελειώνει δύσκολα.

Η μήπως όχι?

Το παράπονο μου.

Δεν έχω φίλους.

Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη σήμερα με το που άνοιξα τα μάτια μου.
Τον τελευταίο καιρό νιώθω να απομακρύνομαι όλο και περισσότερο από τα πάντα και από όλους ή ότι απομακρύνονται όλοι απο εμένα και δεν μπορω ακόμη να το μανιπουλάρω.
Νιώθω ότι είμαι ολομόναχος στον κόσμο και δεν μαγαπέι κανείς ή μάλλον ότι κανείς δνε θέλει να μου κάνει παρέα.
Και με στεναχωρεί πολύ άσχημα αυτό...
Κάποια στιγμή ξόδευα πολλά λεφτά σε δώρα, πολλά λεφτά σε τηλεφώνα, πολλά λεφτά στη διαχείριση δημοσίων σχέσεων και φίλιας.
Μετά από καιρό είπα να τα σταματήσω για να δω τι θα μείνει.
Δεν έμεινε τίποτα!
Έμεινε κάτι λιγότερο από το λιγότερο, και είπα ότι αυτό αξίζει και σε αυτό να επενδύω από εδώ και πέρα, άλλα τελικά και αυτό δείχνει να φθείρεται και να είναι μονόπλευρο.
Με κουράζουν οι μονόπλευρες σχέσεις.
Υπάρχουν άνθρωποι που ξέκοψα ηθελημένα γιατί παντρεύτηκαν και ένιωσα ότι δεν έχω χώρο πλέων στη ζωή τους, γιατί “Οκ αυτούς τους αποκαταστήσαμε τώρα”.
Άνθρωποι που ερωτεύτηκαν και τα γράψανε όλα στα αρχίδια τους, αλλά ξεχνάνε ότι οι γκόμενες επέρχονται και παρέρχονται και κάποια στιγμή ρόδα είναι και τον πίνεις.
Τον έχω πιει πολλές φορές!
Τα έκανα και γω κάποτε. Άλλα προσπάθησα να επανορθώσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τουλάχιστον για τη δική μου καρδιά και τη δική μου αξιοπρέπεια.
Υπάρχουν άνθρωποι που ξέκοψα γιατί δεν ήθελα να μάθουν ποιος είμαι και τι ρόλο βαράω, γιατί από μια στιγμή και μετά όταν όλοι βγαίνουν με τις γκόμενες και εσύ είσαι το μπακούρι δεν μπορείς πάντα να μην απαντάς στην ερώτηση “εσύ καμιά κοπέλα?”
Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπώ αλλά είναι ζευγάρια και είτε είναι στρέητ είτε είναι γκέι δεν μπορείς να είσαι με τα ζευγάρια συνέχεια. Νιώθεις αμήχανα από ένα σημείο και μετά. Ούτε στους Δύο χωρεί Τρίτος, ούτε στους Τέσσερις Πέμπτος, και πάει λέγοντας...Εκεί ειδικά είναι απαίσιο το συναίσθημα της μοναξιάς.
Το κινητό χτυπάει όλο και λιγότερο και όταν χτυπήσει θα είναι για “Θα μου κάνεις μια χάρη?”
βρίσκω ανθρώπους που συναντιόμαστε στο δρόμο, που κάποτε κάναμε παρέα και απλά χαθήκαμε, και ακούω αυτό το τετριμμένο “Καλά εσύ που χάθηκες? Ένα τηλέφωνο δεν παίρνεις!!”
και θέλω να απαντήσω “Ναι βρε αρχίδι εγώ δεν παίρνω, εσύ σκέφτηκες ποτέ να σηκώσεις το γαμημένο σου να με πάρεις να δεις τι κάνω?”
Αλλά απλά χαμογελάω και λέω “Ε χαθήκαμε..δουλειές..”
Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους πραγματικά χαίρομαι να βρίσκομαι και τους γνωρίζω πολλά χρόνια αλλά κάθε φορά που θα συναντηθουμε, μου δίνουν την εντύπωση ότι μάλλον εγώ χαίρομαι περισσότερο από αυτούς όταν βρισκόμαστε, παρά αυτοί για μένα...και μιλάμε για ανθρώπους που ξέρω σε γνωριμίες άνω τον Δέκα ετών...
Σίγουρα από κάποιους ανθρώπους μετά από τόσα χρόνια γνωριμίας, μερικά πράγματα τα ξεπερνάς και είσαι πιο χαλαρός, αλλά ένα γαμημένο τηλέφωνο όσο πολυάσχολος και να είναι κάποιος το αξίζεις. Είναι αυτό που λέμε “Σε νοιάζομαι” δεν απαιτώ από κανένα να κάνει πράγματα που δεν μπορώ να κάνω και γω ο ίδιος αλλά θα ήθελα να μου δείχνουν που και που ότι με νοιάζονται..
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμηχανία και ντροπή από να πηγαίνεις τυχαία σε ένα μαγαζί και είναι όλοι σου οι φίλοι μαζεμένοι και δεν να μην σε έχει πάρει κανείς τηλέφωνο για να πας, και συ να σκας μύτη τυχαία και σε βλέπουν όλοι, και θέλουν να ανοίξει η γη να τους καταπιεί ή μάλλον να καταπιεί εσένα.
Είναι εξαιρετικά τραγικό. Το έζησα κάνα δυο φορές και δεν θέλω να το σκέφτομαι καν.
“Α Κάτσε γιατί δεν κάθεσαι?”
Χαμόγελο [Γιατί αν θέλατε να κάτσω πραγματικά θα με είχατε πάρει τηλέφωνο να έρθω και γω..]
“Α ναι μωρέ, και μεις τυχαία ήρθαμε ήθελε να βγει ο τάδε και ή τάδε/δείνα....”
Χαμόγελο [Θεέ μου περίμενα μια έστω καλύτερη δικαιολογία?]
Καληνύχτα σας!
Και έτσι πηγαίνεις κάπου αλλού.
Δεν έχει σημασία που.
Απλά κάπου αλλού.
Σπίτι.

Μόνος.

“Θα σου τηλεφωνήσω όταν έρθω”
Αφού δεν θα μου τηλεφωνήσεις ποτέ γιατί θα είναι κάποιος στην παρέα που δεν θα θέλεις να με δει, ή δεν θα θέλει να με δει, ή δεν θα θέλω να δω, και τελικά δεν θα βρεθούμε.
Τουλάχιστον μην με κοροϊδεύεις.
Προτιμώ ένα “δεν θα σου τηλεφωνήσω” θα είναι ποιο ειλικρινές και ποιο ανθρώπινο.
Αφού ξέρω ότι θα έρθεις και θα ξέρεις ότι θα το μάθω και ουσιαστικά δεν σε νοιάζει, γιατί το κάνεις αυτό και το κρατάς μισοτελειωμένο? Παραδέχξου ότι με κάποιους άλλους που σου βγάζουνε καλύτερα γούστα γιατί είναι ποιό μοδάτοι και ποιό μοντέρνοι και ποιό ψαγμένοι και Οκ δεν θα παρεξηγηθεί κανείς απλά θα είμαστε πολύ ποιό ειλικρινείς όλοι μας. Δεν έχω αμάξι δνεν έχω λεφτά, δνε μπορώ να κάνω αμέτρητα ταξίδια και να βγάλω γούστα αλλά μπορώ να είμαι δίπλα σου με κάθε δυνατό τρόπο όταν με ζητήσεις και αυτο προσπαθώ να σου δείξω. Γιατί γαμας τη φιλία μας απλά για την είκόνα?
Ναι δεν ξέρω να φέρομαι και να φοράω μοντέρνα ρούχα. Δεν εχω μοδάτο κινητό και ίσως και να κλαψουρίζω πολύ περισότερο για τις σχέσεις μου. Με αποκαλείς Dramma Queen αλλα ξέρεις πολύ καλά πόσα σκατά έχω φαέι στη ζωή μου. γιατι το κάνεις αυτό? Δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα απλά με πιάνει το παράπονο. παράπονο είναι. Δεν είναι ούτε γκρίνια ούτε μιζέρια.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν μια μέρα εξαφανιστώ θα με ψάξει κανείς?

Και το χειρότερο είναι ότι αυτοί που θα σου πούνε ότι το κάνανε για το καλό σου είναι οι χειρότεροι ψεύτες.

Καλό ταξίδι

Θα θυμάμαι πάντα την τελευταία φορά που σε είδα.

Ήτανε πριν είκοσι μέρες περίπου.

Κυριακή μεσημέρι ήτανε και έκανε πολύ ζέστη.

Εγώ στο πεζοδρόμιο αρματωμένος με το σάκο στον ώμο,τα γυαλιά στη μούρη και τα ακουστικά στα αυτιά.... πήγαινα για δουλειά..

ήτανε εκεί στο μεγάλο πεζοδρόμιο κοντά στο πάρκο...

Ανέβηκες με το αμάξι επάνω στο πεζοδρόμιο και ήρθες και πάρκαρες δίπλα μου...

τρόμαξα και γύρισα και σου είπα χωρίς να δω ποιος είναι:

“Τι έγινε ρε μεγάλε? Μήπως θέλεις να κατέβω στο δρόμο για να παρκάρεις?”

Και τότε έβγαλα τα γυαλιά και σε είδα να λύνεσαι στα γέλια

Άντε ρε μαλάκα!!!! Σου φώναξα! "Eσύ είσαι?? και ετοιμάστηκα να κάνω φασαρία?"

και γελούσες..

Αυτό θέλω να θυμάμαι από σένα φίλε..να γελάς..

“Θα πάω για μπάνιο με τον αδερφό σου. Για δουλειά πας?” με ρώτησες..

“Ναι γάμησε τα”

“Καλό κουράγιο και καλή δύναμη”

Σε στραβοκοίταξα με το στυλάκι του μεγάλου αδερφού και σου είπα “Φρόνιμα ε?”

γέλασες...

Πάντα φώναζα...

Βάλτε Ζώνη!!! Μην τρέχετε με το αμάξι!!!! Μην πίνεται ξίδια και οδηγάτε...

Δεν με άκουσες μαλάκα

Δεν με άκουσες..

Έμαθα για το ατύχημα σου τυχαία αλλά πίστευα ότι θα πάνε όλα καλά και θα είμαστε πάλι όλοι οκ

τελικά ο θεός μάλλον σε ήθελε εκεί πάνω και όχι εδώ με εμάς.

Καλό ταξίδι μικρέ μου φίλε! Καλό ταξίδι και εκεί πάνω που θα είσαι να μας προσέχεις.

Όταν θα σε θυμάμαι θα ανάβω ένα πρινσάκι και θα πίνω ένα σφηνάκι στη υγειά σου!

Έχω στεναχωρηθεί τόσο πολύ που ούτε να κλάψω δεν μπορώ.

Καλό ταξίδι φίλε...

Is Business or Not?

Άντε πάλι πρόβλημα με τις σχέσεις.

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τον τρόπο με τον οποίο λειτουργώ σε αυτό το θέμα.

Έτσι λοιπόν τη μία στιγμή, μπορούσα να είμαι ,και να φέρομαι

ποιο ψυχρά και από τον Tom Cruse στο Collateral όπου προχθές για παράδειγμα,

πήρα βίζιτα έναν Σουρωμένο Πιτσιρικά. [όσοι σοκάρονται ας σταματήσουν να διαβάζουν]

Είχα ξεκαθαρίσει από χρόνια στον εαυτό μου ότι ένας κομματιασμένος άντρας και δη! Πιτσιρικάς, επιδρά στην ψυχολογία μου όπως το φρέσκο κρέας για τα Βαμπίρια. Φυσικά αν δεν σε τρώει ο κώλος σου δεν πας να μπλέξεις...

Με διαδικασίες λοιπόν τύπου: “Λέγε αν και πόσα θέλεις γιατί έχουμε και δουλειές” έκλεισα τη μπίσνα και πήγαμε να κάνουμε ότι κάναμε...

Εγώ με το που τελείωσα άρχισα να ξενερώνω με αποτέλεσμα να ντυθώ και να σηκωθώ να φύγω.

“Εγώ δεν θα τελειώσω?” μου λέει...?

“Στα αρχίδια μου τι θα κάνεις εσύ, δεν φτάνει που πλήρωσα έχεις και απαιτήσεις? Καληνύχτα.Δεν σε ξέρω δεν με ξέρεις” του λέω...

“Γιατί παντρεμένος είσαι?” συνεχίζει...

“Κουβέντα θα ανοίξουμε τώρα?”... απαντάω

“Μήπως είσαι μπάτσος?”... ξαναρωτάει

“ΓΕΙΑ!”...και έφυγα.

Business is Business?

Στον αντίποδα, δεν γίνεται και δεν είναι λογικό, Να φέρομαι σαν τη Χριστίνα Λουκά on acid, να κατακρίνω, και να θεωρώ πουτάνες όλους αυτούς που ψωνίζονται καθημερινά και με διαφορετικό γκόμενο, από το εκάστοτε gayromeo, gaydar, και τα λοιπά site.. Και έτσι να καταλήγω μέσα σε όλη αυτή την παράνοια να μην απαντάω ποτέ στα μηνύματα που μου στέλνουν ή όταν απαντώ να είμαι αφοπλιστικά αγενείς και ψυχρόςκαι γενικά να κρατάω μία τόσο αρνητική στάση σε αυτό το σκηνικό γιατί το θεωρώ εξευτελιστικό.

Είναι ότι δεν υπάρχει η άμεση επαφή, όπως στο άμεσο καμάκι? Είναι γιατί ξέρεις παρα πολύ καλά, ότι θα σου πουλήσει ένα κάρο μαλακίες απλά για να σε πείσει ότι δεν είσαι ένα ακόμη κομμάτι κρέας και έτσι να πειστεί και ο εκάστοτε τύπος ότι δεν είναι και αυτός μια ακόμη αρσενική πόρνη?

Ατάκες του στυλ: “Ξέρεις δεν κάνω ξεπέτες, είναι η πρώτη μου φορά - Θέλω να μείνουμε δυο καλοί φίλοι - Είμαι κολλημένος με τον πρώην μου - Βρες κάτι που να σου αξίζει” και όλα αυτά, απλά δεν μετράνε. Και μέσα σε όλα αυτά, να τυχαίνουν στιγμές που μου κάνουνε καμάκι άντρες η γυναίκες [ειδικά αυτό το τελευταίο είναι μεγάλο πρόβλημα] και γω να αντιδράω μαλακιοδώς, να κοκκινίζω ή να φέρομαι υπεροπτικά και εγωιστικά.

Is Business?

Μπέρδεμα.

Και μέσα σε όλα αυτά, τις μέρες που έχω ρεπό νιώθω μια απερίγραπτη νοχελικότητα που φτάνει λίγο πριν από την αρχή της βαρεμάρας.

Νιώθω μια περίεργη κούραση που μπορεί να προέρχεται από τη δουλειά ή την υπερβολική γυμναστική σε συνδυασμό με την όλο και αυξανόμενη ζέστη και το μόνο που θέλω να κάνω είναι να είμαι ξάπλα στο κρεββάτι μπρούμυτα και να ακούω Zen Lounge και να πίνω τόνους από δροσερό νερό.

Μπερδεμένος και κουρασμένος

Άντε να δω ως πότε?

Αχ Μοναξία μου....

Ναι..δηλαδή όχι..οκ

Τα πράγματα δεν τα λες και σκατά αλλά δεν τα λες και υπέροχα.

Γενικά υπάρχει κατά καιρούς [δηλαδή τις 22 από τις 24 ώρες της ημέρας] ένα μαύρο σύννεφο κατσικομένο επάνω στην κεφάλα μου, το ποίο μεταφράζεται σε μοναξιά.

Προσφάτως ανακάλυψα ότι έχω πολλά κενά σαν άνθρωπος τα οποία δεν μπορώ να συμμαζέψω και τώρα που τα βλέπω “απ' έξω μεριά” νομίζω ότι είναι σαν αλυσιδωτές εκρήξεις..

Γενικά τα τελευταία 3 χρόνια προσπαθώ να βάλω τη ζωή μου σε μία τάξη. Από πολλές απόψεις. Βασικά το πρώτο και κύριο μέλημα μου ήτανε πάντα το εργασιακό και κατ επέκταση το οικονομικό. Μην κοιτάς που τα ρίχνω όλα στον έρωτα..στην προσπάθεια μου όμως να κάνω καριέρα κάπου “το έχασα” το θέμα στην πορεία και έχασα φίλους και παρέες...όταν έγιναν όπως έγιναν τα εργασιακά μου και τα οικονομικά μου, και καταστράφηκα, γιατί ναι είναι αλήθεια ότι καταστράφηκα και θα με κλείνανε μέσα οι τράπεζες.. προσπαθούσα για πολύ καιρό να ορθοποδήσω και να τα ξαναφτιάξω από την αρχή...στην φάση αυτή έχασα εμένα...κλείστηκα στο σπίτι έτρωγα συνέχεια, δεν έβλεπα κανέναν και πάλι “χάθηκα” αποτέλεσμα να γίνω ένα ζώων από πολλές απόψεις και κυρίως από εξωτερικής εμφάνισης. Και ξέρεις όταν είσαι Gay και δεν έχεις καλό σώμα δεν γυρνάει να σε δει ΚΑΝΕΝΑΣ! Πόσο μάλλον αν έχεις γίνει 130 κιλά! Εκεί κάπου πήρα ανάποδες μια μέρα και είπα “ Όχι μαλάκα! Θα το ξεπεράσεις!” και ξεκίνησα δίαιτα...

Παιδεύτηκα πολύ! Αλήθεια σου λέω. Ζορίστηκα και ας είχα τρομερή υποστήριξη από την διαιτολόγο μου την αγαπάω τρομερά για όλα όσα έκανε σε επίπεδο φιλία να με βοηθήσει. Τελικά μετά από κόπο έφτασα απ' τα 130 κιλά στα 95 σε περίπου ένα χρόνο..συνέχιζα όμως να είμαι μόνος μου...εκεί κάπου γνώρισα το θείο σας το γαμόσπιτο..

Ξέρεις όταν είσαι ένας απλά συμπαθητικός χοντρούλης και είσαι μόνος για καιρό, και γνωρίσεις κάποιον ο οποίος κακά τα ψέμματα είναι πολύ κοντά σε αυτό που ονειρεύεσαι, λογικά πέφτεις με τα μούτρα..φυσικά τη συνέχεια τη ξέρουμε όλοι μας, και γω να χω πέσει σε χειρότερα σκατά από κάθε άλλη φορά. Μετά από πολύ κλάμα και πολύ στεναχώρια. [Ειλικρινά υπήρξαν κάποιες στιγμές που ήθελα να κρεμαστώ στο υπόγειο του σπιτιού και αυτό το λέω τώρα έχοντας πλήρη γνώση του τι λέω!] ξανά πήρα την απόφαση να υποτακτώ στο ζώδιο μου και σαν το Πουλί Φοίνικα να ξανά γεννηθώ από τις στάχτες μου. Έτσι λοιπόν ένα ωραίο μεσημέρι βρέθηκα στο γυμναστήριο, μάλλον ποιο ψαρωμένος και από την πρώτη μου μέρα στο Ναυτικό, και άρχισα στην αρχή πολύ δειλά αλλά στη συνέχεια με πολύ πείσμα να πηγαίνω κάθε μέρα! Κάθε μέρα! Δύω ώρες! Τρεις ώρες! Μέχρι να αισθανθώ εγώ καλά με μένα και να με πείσω ότι κάνω δουλειά με όλο αυτό.Πέρασε ένας χρόνος απο τότε και τα κιλά απο 100 που είχανε ξανανέβει γίνανε 87 και..πάλι δεν το βάζω κάτω! Μερικές φορές απογοητευόμουν, και απογοητεύομαι ακόμη και τώρα πολλές φορές από μένα, δεν θέλω να πω ψέμματα. Αλλά συνεχίζω και μου αρέσει. Αλλά στην όλη προσπάθεια μου πάλι έμεινα μόνος μου! Γιατί το χρόνο που εγώ ψάχνω να βρω μια καλή δουλειά που θα με κάνει να μπορέσω επιτέλους να μείνω σε ένα σπίτι χωρίς τους δικούς μου, γιατί το χρόνο που εγώ τρέχω στο διάδρομο για να κάνω ένα καλό σώμα για να μπορέσω να σταματήσω να αισθάνομαι “ο χοντρός της παρέας”, και για να μπορέσω να βρω κάποιον που ίσως θα με αγαπήσει, γιατί το χρόνο που εγώ κάνω δίαιτα για να μπορώ να είμαι Οκ με μένα.. αυτό το χρόνο οι φίλοι μου βγαίνουν έξω, ερωτεύονται κάνουν καινούριες φιλίες και κάνουν πράγματα ενώ εγώ προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια της ζωής μου και να τη φτιάξω πάλι και πάλι και πάλι...και τελικά μένω μόνος!

Πίσω!

Θα μου πεις τώρα γιατί τα λέω όλα αυτά? Μάλλον δεν έχω να σου δώσω σαφή απάντηση..μάλλον

γιατί στην όλη αυτή πορεία είδα φίλους να παντρεύονται να χωρίζουν να έχουν συντρόφους να φτιάχνουν ζωές και γω είμαι ακόμη μόνος.

Γιατί είναι δύσκολο να καταφέρεις να κάνεις κουμάντο στα κενά της ζωής σου και να τα φέρεις σε μία εν δυνάμει τάξη τα πράγματα χωρίς να έχεις παράπλευρες απώλειες και χωρίς να χαθείς και συ ο ίδιος κάπου στη μετάφραση.

Αυτή η μοναξιά αρχίζει και μου τη δίνει στα νεύρα, με ενοχλεί άσχημα. Κάνω προσπάθειες να την καταπολεμήσω και να τη διώξω αλλά αυτή εκεί επιμένει να είναι δίπλα μου

Γιατί ίσως να είχα υπερβολικές ελπίδες από κάποιους ή ίσως ακόμη καλύτερα ...

και από εμένα