Why so serious

Χαίρετε και καλόν μήνα. Έτσι όπως το πάω δηλαδή, κάθε πρώτη θα γράφω.
Δεν ξέρω για εσάς, η ψυχολογική μου κατάσταση τον τελευταίο καιρό έχει αλλάξει. Ενώ, ας πούμε, πριν ήμουν σταθερός, εδώ και λίγες εβδομάδες με όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα έχω καταλήξει να είμαι λίγο κουνιστός στο εσωτερικό μου.

Κοιμάμαι και ξυπνάω με μια συνεχή φοβία πάνω από το κεφάλι μου: κι αν μείνω άνεργος; κι αν πατήσει το πόδι μου μια χοντρή κυρία και δεν μπορώ να πάω στην δουλειά; ποιος θα πληρώνει τα έξοδα; κι αν ο αφεντικός μου αποφασίσει να μου μειώσει τον μισθό; κι αν φέτος τα Χριστούγεννα δεν πάρω το δώρο (σετάκι με τον μειωμένο μισθό αυτό).

Τέτοια πράματα περνούν από το μυαλό μου που πλέον πηγαίνει πέρα-δώθε σαν τους γοφούς της Mάρθας Kαραγιάvvη. Η ανεργία ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς αρχίζει να αυξάνεται, κι εγώ να έχω φτάσει στο σημείο να θέλω να πάρω καφέ καθ' οδόν για την δουλειά και να αισθάνομαι τύψεις για το δίευρο. Το οποίο μπορεί να μου χρειαστεί, ξέρω, 'γω.. για κάτι άλλο στο μέλλον;

Εν μέσω όλων αυτών, ήρθε και το φασιστικό χαράτσι με την ΔEH. Δεν θέλετε να ξέρετε πόσα. Κάπως έτσι μετατρέπουν σε φοροφυγάδες και εκείνους τους πολίτες που πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους. Διότι με κάποιον τρόπο θα πρέπει να βγάλεις την χασούρα σου, έχοντας πληρώσει (με την φασιστική απειλή της διακοπής του ρεύματος) έναν φόρο που δεν χρωστάς. Σωστά; κάπου θα πας να ψωνίσεις κάτι και για να το πάρεις φθηνότερα, δεν θα πάρεις απόδειξη. Και πάει λέγοντας. Οπότε πίσω στο σημείο μηδέν.

Αν ξέρεις κάτι που μου διαφεύγει, μην το κρατάς για τον εαυτό σου. 

Ευχαριστήριο

Θα ήθελα από καρδιάς, να ευχαριστήσω τον Τζέφρι Παπανδρέου, πρωθυπουργό της χώρας -τουλάχιστον αυτήν την ώρα που γράφω το ποστ, είναι ακόμα- για το ανέξοδο και γενικό τσεκ απ, που μου παρείχε.

Με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών συνειδητοποίησα πως είμαι μακρυά ακόμα από το έμφραγμα, δεν έχει σπάσει κάποιο εγκεφαλικό αγγείο και όλες οι αρτηρίες μου δουλεύουν κανονικά και στο φουλ -καμμία βουλωμένη.

Τα ίδια εύχομαι από καρδίας και δι' αυτόν.

Φωτιά στα Σαββατόβραδα

Το Σαββατοκύριακο είναι εδώ. Μπορεί να ρίχνει καρέκλες από ώρα σε ώρα, μπορεί κανένα υπόστεγο να μην σε γλυτώσει από την σταγόνα που θα πέσει στον σβέρκο σου, όμως για όσο έχουμε ακόμα θετική διάθεση (και δουλειά), ας το ρίξουμε λίγο έξω. Ναι, για.

ΥΓ: (αφιερωμένο)

Η Πολυάννα παντρεύεται. Η Πολυάννα μητέρα.

Χωρίς οικογένεια. Με οικογένεια. 

Στην Ελλάδα, σήμερα

Σκεφτόμουν που λες, το προεκλογικό σποτάκι της NΔ επί Kαραμαvλή, που έλεγε κάποια στιγμή και εκεί που δεν το περίμενες (σε έπιανε απροετοίμαστο), "με την βοήθεια του Θεού θα τα καταφέρουμε" ή κάτι τέτοιο. Μου είχε φανεί τόσο φτηνό και οργανωμένο. Απίστευτα ελεεινό το να χρησιμοποιείς το όνομα του Θεού για να μαζέψεις ψήφους από ανθρώπους που θα "έπρεπε" να είναι πρώτα από όλα ψηφοφόροι και μετά πιστοί.

Το πώς εξελίχθηκε η ιστορία με όλους αυτούς που πιστεύουν τόσο πολύ στον Θεό, το γνωρίζουμε πολύ καλά. Θα πρέπει να είσαι πολύ "πιστός" για να μην το βλέπεις (να με συμπαθάτε, άλλη λέξη ήθελα να χρησιμοποιήσω αλλά είναι ακατάλληλη). 

Κι εκεί που νομίζεις πως τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να γίνουν χειρότερα, πετυχαίνεις το παραπάνω βίντεο. Αυτό που μου ήρθε στο μυαλό είναι πως, αν η αμέσως επόμενη επιλογή για την χώρα είναι ο παραπάνω τύπος, τότε πραγματικά την έχουμε κάνει από χέρι. Ως χώρα διότι δεν πιστεύω να άκουσες την ομιλία του στην ΔΕΘ και να πίστεψες λέξη αλλά και ως LGBT κοινότητα διότι όπως όλοι πολύ καλά γνωρίζουν, Gοd Ηates Fags.


Αμήν.

Ο πόκο, ένας γκέι κόκκορας κι εγώ

Πριν λίγο καιρό -πέρυσι για να είμαι ακριβής- ένα παπαγαλάκι που είχαμε, μας άφησε χρόνους εντελώς αναπάντεχα. Εκεί που το είχαμε έξω στην βεράντα να παίρνει τον αέρα του, τα τίναξε. Σύμφωνα με ειδικούς (aka οι γείτονες) μάλλον φοβήθηκε τα άλλα -μεγαλύτερα- πουλιά και πήγε από καρδιά. Για δες που και αυτά έχουν καρδιά. Ποιος να το περίμενε.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά που έκανε τρέλλες με την κούνια του. Καθόταν συνεχώς επάνω της και πήγαινε σαν παλαβό, πέρα-δώθε. Κάποιες φορές κρεμόταν και ανάποδα -τέτοια αγάπη της είχε. Λίγες μέρες αφότου μας άφησε για τον παράδεισο (υποθέτω πως υπάρχει ξεχωριστό παράρτημα για τα πτηνά) αντικαταστάθηκε από άλλο, σχεδόν ολόιδιο -τέτοια αγάπη του είχαμε. Το νέο παπαγαλάκι, λοιπόν, ονόματι Πόκο, πήρε το όνομά του από το προηγούμενο που όχι μόνο την θέση του έφαγε αλλά και το όνομα. Και οι ομοιότητες σταματούν εδώ.

Ο Πόκο ΙΙ είναι εντελώς διαφορετικός χαρακτήρας. Άλλος άνθρωπος. Κάθεται μετά από τόσους μήνες φοβισμένος ακόμα, τον πλησιάζουμε και πηγαίνει στο πίσω μέρος του κλουβιού λες και θα τον κάνουμε στον φούρνο (η αλήθεια είναι ότι τον έχω απειλήσει) και την κούνια ούτε που να την χέσει. Όχι μόνο δεν έχει ανέβει ούτε μια φορά, αλλά την τσιμπάει και της φωνάζει. Δεν ξέρω τι ακριβώς έχει να χωρίσει με την κούνια -πιθανώς του πιάνει χώρο και είναι και μες στην μέση. Δεν μπορεί να μετακινείται με άνεση στο τεχνητό κλαράκι του. Οπότε της φωνάζει συνεχώς. Κι εμείς από την άλλη, ακόμα να την βγάλουμε. Σαν να του λέμε -που λέει ο λόγος, του λέμε- ο προκάτοχός σου έκανε κούνια-μπέλλα και το ευχαριστιόταν, θα κάνεις κι εσύ θες δεν θες. Αλλά μεταξύ μας, όπως και την κούνια του κι εμάς χεσμένους μας έχει.

Συνεχίζοντας επί των πτηνών, πριν λίγες εβδομάδες η μαμά αγόρασε έναν κόκκορα για να έχει το κοτέτσι επιβήτορα (παιδιά της Αθήνας, δεν θέλω σχόλια -για το κοτέτσι, όχι για τον επιβήτορα). Ο κόκκορας όμως, όχι μόνο δεν ασχολείται με τα καθήκοντά του αλλά κάθεται στην άκρη και δεν τις παίζει. Ή αυτές δεν τον παίζουν, ποιος ξέρει πώς λειτουργούν αυτά. Οπότε τις προάλλες που γύρισα από την δουλειά να ρημαδοφάω, μου λέει η μάνα, "δεν σου είπα τα νέα, ο κόκκορας που πήρα είναι γκέι. Ούτε που πλησιάζει τις κότες". Όπως καταλαβαίνετε, έμεινα με το πιρούνι μετέωρο. Τι να απαντήσεις τώρα σε αυτό, όταν μιλούν τα στοιχεία; Είναι γκέι, τελεία.

Αρχίζω να συμπαθώ σφόδρα αυτόν τον κόκκορα. Αισθάνομαι πως έχω κάπου κοντά -κυριολεκτικά κοντά, μιας και το κοτέτσι είναι στη αυλή- έναν συνοδοιπόρο. Μια ακόμα ψυχή που τραβάει τον δρόμο τον δύσκολο (αν και σύμφωνα με την εκκλησία τα ζώα δεν έχουν ψυχή. Αλλά κι εμείς οι γκέι για την εκκλησία είμαστε ζώα, οπότε ούτε και εμείς έχουμε ψυχή). Και άντε, είσαι άνθρωπος, σου λένε απλώς "παντρέψου". Και εννοούν μία από όλες τις γυναίκες εκεί έξω. Όταν όμως είσαι ο κόκκορας, έχεις πλήρες πρόγραμμα. Αν είσαι στρέητ πετεινός το φχαριστιέσαι. Αν δεν είσαι όμως;

Αυτές είναι απορίες που ούτε εγώ, ούτε και ο κόκκορας θα μπορέσουμε να απαντήσουμε. Εγώ, διότι αυτή η μια γυνή που μου αναλογεί έχει το ελεύθερο να βρει κάποιον άλλον -άσε που είναι κρίμα να περιμένει- και ο κόκκορας, διότι σύντομα και εφόσον συνεχίσει να αμελεί επιμελώς τα καθήκοντά του, θα γίνει με πατάτες στον φούρνο.

Μέρες Καλοκαιριού

Και μόνο που γράφω πως ο Ιούλιος μετρά ήδη την τέταρτη μέρα, ακούγεται παράξενο. Ο Ιούνιος ήρθε και έφυγε τόσο βιαστικά, σαν να χάθηκε ένας μήνας στο μέτρημα. Αυτό το καλοκαίρι ως στιγμής έχει υπερπλήρες μενού: ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα, οικογενειακές απώλειες, νοσοκομεία και πολλή δουλειά.
Αυτή την περίοδο αν και αρκετά κουρασμένος, αισθάνομαι ευγνώμων που μπορώ να λέω πως έχω δουλειά (και μάλιστα μια που πληρώνει κανονικά) και με ελεύθερο Σαββατοκύριακο. Δεν το λες και λίγο. Το θέμα είναι, όταν τα προς το ζην είναι καλυμμένα, τι πραγματικά χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει.

Ιούνιος

Ξέρεις πως είσαι κουρασμένος όταν η εβδομάδα έχει μόλις ξεκινήσει μα στο μυαλό σου ξημερώνει Σάββατο.

Αντίο

1926 - 2011

Να τις βλέπεις όταν έρχονται

Χαμένες ευκαιρίες. Πιθανές ευκαιρίες. Ξανά από την αρχή. Χρόνος που χάθηκε. Χρόνος που υπάρχει. Πρέπει να ευτυχήσουμε. Το Σύμπαν μου χρωστά κάτι.
Το σύμπαν δεν χρωστά τίποτα σε κανέναν. Τις ευκαιρίες τις φτιάχνεις μόνος.
Τις χάνεις μόνος. Να τις βλέπεις όταν έρχονται.  

-Αυτό είναι κάρμα. 

-Αυτό δεν είναι τίποτα.  

-Νομίζω πως κάνεις λάθος. 

-Μπορεί.

-Είναι καλό που μπορείς να αρκείσαι στα λίγα. 

-Μάλλον, μπορώ να είμαι ευτυχισμένος με λίγα.  

-Σωστά. Όμως υπάρχουν τόσα εκεί έξω, να δει κανείς, να ζήσει. 

-Σωστά. Όμως θα ήθελα να ζήσω εδώ και να πεθάνω εδώ. 

Κι αν μπορέσω να δω κάτι παραπάνω από το "εδώ" θα είμαι χαρούμενος.

-Αν μπορούσες να άλλαζες κάτι στην ζωή σου, τι θα ήταν αυτό;

-Ένα δικό μου σπίτι, μια καλύτερη δουλειά.  

-Όχι έναν σύντροφο; κάποιον να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου;  

(Σκέφτομαι την σειρά με την οποία έθεσα τις προτεραιότητες)

-Πιθανώς.

Χρόνια τώρα, μαθαίνω τους ανθρώπους. Δεν μαθαίνω τους ανθρώπους. Αποδέχομαι. Προχωράω μπροστά. Κάνω βήματα πίσω. Φεύγω. Επιστρέφω. Νομίζω πως ξέρω. Μάλλον δεν ξέρω. Όλα μια σφαίρα. Πέφτω στο κρεββάτι ζαλισμένος, ακριβώς όπως μετά από μια καλοκαιρινή βραδιά μέθης. Το ταβάνι γυρνά, η ζωή είναι ωραία, θέλω να συνεχίσει να γυρνά, η ζάλη αυτή φέρνει πίσω αυτό που ήσουν. Έστω για απόψε, άσε τα υπόλοιπα γι' αύριο.

Πρέπει να ευτυχήσουμε

Είναι παράξενο το τι μπορεί να σκεφτεί κανείς σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής του. Μια από αυτές τις στιγμές ήταν και η Τετάρτη που έφυγε και άλλη τέτοια να μην ξανάρθει. Δυστυχώς όμως, είναι προδιαγεγραμμένο πως θα επαναληφθεί. Σε αυτή την στιγμή στην ζωή μου και, πέρα από τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, αυτό που δυνατά ακουγόταν στο μυαλό μου ήταν μια και μόνο φράση.

Κάπως έτσι

(Σάββατο, 28 Ιουλίου 2007)

Όποια πλευρά της κι αν εξετάσεις, θα δεις ότι εκεί που υπάρχει το ένα, συνυπάρχει αναγκαστικά και το άλλο. Αναφέρομαι στην ζωή, την παράξενη, την όμορφη, την άσχημη, την αναπάντεχη.

Όπως ας πούμε, εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις «καταφέρει», ότι έχεις βρει αυτό που ψάχνεις. Εκεί ακριβώς κάτι θα συμβεί που θα φέρει τα πάνω-κάτω. Κάποιες φορές δραματικά, ενώ κάποιες άλλες εξισορροπητικά. Και ανάλογα το ψυχικό σθένος που έχει ο καθένας.

Πριν λίγες μέρες είχαμε πάει εκτάκτως στο νοσοκομείο για τον αδελφό μου.

Στον διάδρομο που καθόμουν με έναν φίλο, ακούμε μια βοή, κάτι παράξενο να έρχεται από την είσοδο. Σε λίγο βλέπουμε μια εγκυμονούσα να μπαίνει, ξαπλωμένη –ή μάλλον, διπλωμένη από τον πόνο- σε φορείο. Ευχηθήκαμε να πάνε όλα καλά και η ιστορία της να έχει αίσιο τέλος. Ήταν το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε.

Λεπτά μετά, σε ένα άδειο σχετικά από περιστατικά νοσοκομείο, ένας νοσηλευτής πηγαίνει «κάτι» πάνω σε φορείο. Μια προσεκτικότερη ματιά αποκαλύπτει έναν άνδρα σε περίεργη στάση, καλυμμένο με λευκό σεντόνι και με μια καρτέλα κρεμασμένη στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού του.

Λίγα λεπτά μετά, δύο νοσηλεύτριες συζητούν..

-Η κοπέλα που έφεραν, που την έβαλαν; Πώς είναι;

-Μια χαρά είναι, όλα πήγαν κατ’ ευχή.

-Πότε γεννάει;

-Πότε; Γέννησε ήδη.

-Τόσο γρήγορα;

-Ναι, ευτυχώς γι’ αυτήν…

Στιγμές μετά, ένας όμορφος νεαρός, με ένα τεράστιο σακίδιο στον ώμο και μ’ ένα ακόμα μεγαλύτερο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του, κατευθύνεται στον διάδρομο από όπου είχε περάσει η εγκυμονούσα κοπέλα. Δεν χρειαζόταν καν να πει ότι ήταν ο χαζομπαμπάς της υπόθεσης. Ήταν γραμμένο στο πρόσωπο, στις κινήσεις και στον ταχύτατο βηματισμό του.

Κάτι χάνεται και κάτι κερδίζεται, λοιπόν.

Κάποιου το ταξίδι τελειώνει ενώ κάποιου άλλου μόλις ξεκινά. Κάπως έτσι.

The same old story

Αναρωτιέμαι μερικές φορές για το τι συμβαίνει στον κόσμο. Βασικά αναρωτιέμαι για πολλά από όσα συμβαίνουν, άσχετα αν ηθελημένα δεν αναφέρομαι σε αυτά. Δεν θα έλεγα πως είμαι εντελώς καλά με ό,τι συμβαίνει. Αντιθέτως. Και όσον αφορά την δική μου μικρή περίπτωση, βλ. προηγούμενο ποστ, σχετικά με γάμους, το να τα βρει κανείς με τον εαυτό του, πιστεύω πως είμαι σε αρκετά καλό δρόμο. Πιστεύω πως δεν χρειάζομαι και δεν ζητάω πλέον την αποδοχή κανενός γιατί κανένας δεν ζήτησε από εμένα αποδοχή. Δεν είναι εγωιστικό. Απλώς είναι.

Και έτσι κάπου τα έχεις βολέψει μέσα σου, είσαι πάνω από τριάντα (καλά, λίγο πριν τα σαράντα) και λες ότι μπορεί να μην έχεις όλες τις απαντήσεις, όμως είσαι εντάξει με αυτό. Είσαι αυτός που είσαι και είσαι απόλυτα φυσιολογικός, όσο κι αν επί χρόνια στο μυαλό σου έπαιζε σε επανάληψη μια διαφορετική ταινία. Ειδικά μια που επέλεξαν άλλοι να βλέπεις. Τυχερός θεωρείσαι αν στην πορεία καταλάβεις πως υπάρχουν και άλλα κανάλια.

Έτσι νομίζεις πως προχωρά ο κόσμος, στον πλανήτη, στην χώρα σου. Δεν είσαι απόλυτα αποδεκτός ως γκέι πολίτης, όμως δεν είσαι και όπως ήσουν πριν τριάντα χρόνια. Σωστά; έχουν καλυτερεύσει τα πράγματα. Κι ενώ σκέφτεσαι τα παραπάνω, ακούς κάτι τόσο τραγικό, που απλώς μουδιάζει το μυαλό σου, τα όποια επιχειρήματά σου παίρνουν πόδι και η γλώσσα δεν μπορεί να συγχρονιστεί με την σκέψη. Απλώς μένεις να ακούς σαν ανήμπορος άνθρωπος που έκανε άλμα πίσω στον χρόνο.

Είναι τραγικό να ακούς ανθρώπους να μιλούν για συγγενείς τους, για το ίδιο τους το αίμα, τόσο υποτιμητικά. Πως επειδή είναι γκέι, υπάρχει ο κίνδυνος να ασελγήσει πάνω στα παιδιά τους και γι' αυτό θα τον έχουν "από μακρυά" στο άμεσο μέλλον. Και τον άνθρωπο που ξαφνικά βρίσκεται στο εδώλιο, τον ξέρω.
Δεν διανοούμαι πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θα έβαζαν κάτι τέτοιο στο τραπέζι. Ως θείος δύο αγοριών, στέκομαι αποσβολωμένος μπρος στην κοινωνική αμορφωσιά. Και σκέφτομαι πως αν ήμουν μπροστά σε αυτή την σκηνή, δεν ξέρω αν θα είχα την δύναμη να αντιτάξω κάποιο επιχείρημα στην τόση ανοησία ή αν θα έμενα παγωμένος να κοιτάζω. Ξαφνικά νοιώθω αδύναμος.

Κάπου, πέρα από το ουράνιο τόξο

Η Δευτέρα στην δουλειά συνήθως κυλάει ήρεμα για αρχή εβδομάδας. Το ξυπνητήρι χτυπούσε με ένα πολύ όμορφο τραγούδι που με έκανε να γυρίσω πλευρό και να σηκωθώ μισή ώρα καθυστερημένα, να μην πιω καφέ και να φύγω για δουλειά άμεσα.. όμως έκανα έναν πολύ γαλήνιο, έξτρα μισάωρο ύπνο.

 

Στην δουλειά τα πάντα ήταν στραβά. Κυριολεκτικά. Ένοιωθα πως ως και οι τοίχοι ήσαν στραβοί, μια ασυμμετρία γενικότερα. Φυσικά κατέληξα πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον να συμβαίνει και το άφησα να περάσει. Δεν είχα πιει καφέ ακόμα, οπότε ήταν και αυτό στην μέση. 

 

Στην συνέχεια ένας παππούς που είχε έρθει στην δουλειά (πατημένα ογδόντα), με κοίταξε καλά-καλά και μου λέει: "είσαι τριάντα;" (ΧΑ). Όχι, παππού, του απάντησα.. είμαι τριάντα οχτώ.. με κοιτάζει ξανά και με ένα παράξενο ύφος, μου λέει.. "ε, δεν θα παντρευτείς ποτέ". Κάτι μου έκανε ο τρόπος που το είπε και τον ρώτησα τι εννοούσε. Μου απαντά, "εφόσον έχεις περάσει τα τριάντα τρία, δεν θα παντρευτείς.." Μάλιστα.. του απαντώ. Δηλαδή ή θα έπρεπε να έχω σταυρωθεί ως τα τριάντα τρία μου ή να έχω παντρευτεί... 

 

Και κάπου εκεί ξεκίνησε η κουβέντα πως "δεν βγαίνει έτσι η ζωή, να είναι κανείς μόνος". Ήταν άσκοπο το να κάνω βαθύτερη κουβέντα μαζί του, για ευνοήτους λόγους. Και αν κατάλαβα καλά, ο ίδιος παντρεύτηκε επειδή είχε πατήσει τα τριάντα τρία, η μάνα του τον έπρηζε και οι ταβέρνες ήταν ακριβές. Και δεν τα βγάζω από το μυαλό μου. Όχι ο καλύτερος τρόπος να πείσεις κάποιον να παντρευτεί (αν έβαζε και το πλυντήριο-σιδέρωμα μέσα, ίσως).

Στην συνέχεια της μέρας, ο πατέρας ενός παλιού συναδέλφου πέρασε από την δουλειά και ξεκίνησε -εμμέσως πλην σαφώς- να υπονοεί το πόσο υπερήφανος είναι που και οι δύο του γιοί είναι παντρεμένοι, ο ένας με δύο παιδιά και ο πρώην συνάδελφός μου και γιος του, με ένα παιδί που τώρα θα πάει πρώτη δημοτικού.. κάπου εκεί περίμενα την ερώτηση, "εσύ παντρεύτηκες/ είσαι παντρεμένος/ πότε θα παντρευτείς και προετοιμαζόμουν ψυχολογικά για την απάντηση. Μια προετοιμασία που πήγε στράφι μιας και δεν ρώτησε. Ίσως να φαινόταν στο βλέμμα, το "ούτε που να το σκεφτείς". Η αναμονή είναι που σε καταρρακώνει.

Με αυτά και με αυτά, η μέρα κύλησε. Με έναν καφέ και μια τυρόπιτα από τον φούρνο δίπλα.

Τέσσερα

Χάρη στο σχόλιο του πολυαγαπημένου μου Revqueer ("Emeis george posa xronia gnwrizomaste?") και επειδή είμαστε ακόμα σε εορταστική διάθεση από το προηγούμενο ποστ, θυμήθηκα πως πριν δύο εβδομάδες έκλεισα τέσσερα χρόνια στην μπλογκόσφαιρα.

Ήταν 3 Μαΐου του 2007.. Δεν θα καθίσω να απαριθμήσω το πόσα έχω κερδίσει αυτά τα τέσσερα χρόνια, τους φίλους που έκανα, τα κείμενα που διάβασα. Τόσα χρόνια μένω πιστός στον λόγο που ξεκίνησα αυτό το μπλογκ και ο οποίος είναι ένα online προσωπικό ημερολόγιο και τίποτα περισσότερο. Εδώ μέσα έχω καταγράψει στιγμές και καταστάσεις που ίσως υπό άλλες συνθήκες να είχα ξεχάσει. Χαίρομαι που υπάρχουν εδώ.

Λοιπόν, αυτά. Αρκετά με τις γιορτές, έχουμε και δουλειές να κάνουμε. Ξουτ.

Entrada

Ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι που θα ακούω όλο το καλοκαίρι. Χρειαζόμαστε μια νότα αισιοδοξίας. Πως ίσως εν τέλει μπορούν όλα να πάνε (και) καλά. Η δική μου νότα είναι για φέτος αυτό εδώ. Αυτό που μπορώ.

Να έχουμε ένα καλό διήμερο.

Ανεπάρκεια

Πριν αρκετά χρόνια, γνώρισα ως πελάτες ένα ζευγάρι σε μια από τις δουλειές που έχω κάνει. Βασικά τους γνώρισα πριν παντρευτούν, όντας απλώς "μαζί". Από τότε έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια. Δεν εργάζομαι πλέον στο ίδιο κατάστημα όμως, αυτά τα δεκαπέντε χρόνια που τυχαίνει να τους πετυχαίνω στον δρόμο -είτε με βλέπουν, είτε όχι- είναι πάντα (πάντα) πιασμένοι χέρι-χέρι.

Προσπαθώ να θυμηθώ, όμως δεν νομίζω να έχω δει ποτέ τον έναν χωρίς τον άλλον. Δεν ξέρω ποια είναι η ζωή τους, όντας κοντά στα πενήντα και οι δύο, ούτε πόσο καλή είναι η μεταξύ τους σχέση. Δεν ξέρω καν τα ονόματά τους. Το μόνο που ξέρω είναι αυτό που γράφω. Δεν θα πω πως δεν έχω νοιώσει έστω λίγη ζήλεια. Όχι τόσο γι' αυτό που έχουν αλλά για την δύναμη που είχαν να το αποκτήσουν και να το κάνουν να κρατήσει.

IΚEΑ mοments

via Σπιτόσκυλο

ΥΓ:  Συμβαίνουν πολλά που θέλουν αρχειοθέτηση. Προς το παρόν βλέπω την στοίβα, όπως τις αποδείξεις που μαζέψαμε (;) για την φορολογική δήλωση και με έχει πιάσει μια απελπισία. Όπως ακριβώς με την φορολογική δήλωση.

In frame

Το 1996 βρέθηκα να δουλεύω ως σερβιτόρος, μακρυά από το σπίτι για αρκετούς μήνες. Εκεί γνώρισα πολύ κόσμο, συναναστράφηκα με ενδιαφέροντες ανθρώπους και, αν και δεν είναι στον χαρακτήρα μου, μάλλον είχα γίνει αρκετά κοινωνικός. Αγαπούσα την συγκεκριμένη δουλειά. Εκείνο το καλοκαίρι γνώρισα ένα νεαρό ζευγάρι από την Ελβετία, ένα αγόρι και μια κοπέλα στην ηλικία μου. Καθώς οι διακοπές τους τελείωσαν, αποχωριστήκαμε με μιαν αγκαλιά και ένα φιλί. Ίσως και να ανταλλάξαμε διευθύνσεις, δεν θυμάμαι. Χρόνια μετά συνειδητοποιώ πως στο μυαλό μου είναι ακόμα μαζί. Έτσι όπως τους άφησα.