Showing posts with label Ελλάδα. Show all posts
Showing posts with label Ελλάδα. Show all posts

Why so serious

Χαίρετε και καλόν μήνα. Έτσι όπως το πάω δηλαδή, κάθε πρώτη θα γράφω.
Δεν ξέρω για εσάς, η ψυχολογική μου κατάσταση τον τελευταίο καιρό έχει αλλάξει. Ενώ, ας πούμε, πριν ήμουν σταθερός, εδώ και λίγες εβδομάδες με όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα έχω καταλήξει να είμαι λίγο κουνιστός στο εσωτερικό μου.

Κοιμάμαι και ξυπνάω με μια συνεχή φοβία πάνω από το κεφάλι μου: κι αν μείνω άνεργος; κι αν πατήσει το πόδι μου μια χοντρή κυρία και δεν μπορώ να πάω στην δουλειά; ποιος θα πληρώνει τα έξοδα; κι αν ο αφεντικός μου αποφασίσει να μου μειώσει τον μισθό; κι αν φέτος τα Χριστούγεννα δεν πάρω το δώρο (σετάκι με τον μειωμένο μισθό αυτό).

Τέτοια πράματα περνούν από το μυαλό μου που πλέον πηγαίνει πέρα-δώθε σαν τους γοφούς της Mάρθας Kαραγιάvvη. Η ανεργία ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς αρχίζει να αυξάνεται, κι εγώ να έχω φτάσει στο σημείο να θέλω να πάρω καφέ καθ' οδόν για την δουλειά και να αισθάνομαι τύψεις για το δίευρο. Το οποίο μπορεί να μου χρειαστεί, ξέρω, 'γω.. για κάτι άλλο στο μέλλον;

Εν μέσω όλων αυτών, ήρθε και το φασιστικό χαράτσι με την ΔEH. Δεν θέλετε να ξέρετε πόσα. Κάπως έτσι μετατρέπουν σε φοροφυγάδες και εκείνους τους πολίτες που πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους. Διότι με κάποιον τρόπο θα πρέπει να βγάλεις την χασούρα σου, έχοντας πληρώσει (με την φασιστική απειλή της διακοπής του ρεύματος) έναν φόρο που δεν χρωστάς. Σωστά; κάπου θα πας να ψωνίσεις κάτι και για να το πάρεις φθηνότερα, δεν θα πάρεις απόδειξη. Και πάει λέγοντας. Οπότε πίσω στο σημείο μηδέν.

Αν ξέρεις κάτι που μου διαφεύγει, μην το κρατάς για τον εαυτό σου. 


Ευχαριστήριο

Θα ήθελα από καρδιάς, να ευχαριστήσω τον Τζέφρι Παπανδρέου, πρωθυπουργό της χώρας -τουλάχιστον αυτήν την ώρα που γράφω το ποστ, είναι ακόμα- για το ανέξοδο και γενικό τσεκ απ, που μου παρείχε.

Με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών συνειδητοποίησα πως είμαι μακρυά ακόμα από το έμφραγμα, δεν έχει σπάσει κάποιο εγκεφαλικό αγγείο και όλες οι αρτηρίες μου δουλεύουν κανονικά και στο φουλ -καμμία βουλωμένη.

Τα ίδια εύχομαι από καρδίας και δι' αυτόν.

Όχι ένας απ' αυτούς


Όποιος πιστεύει πως κάτι από όσα συμβαίνουν στην χώρα μπορεί να αλλάξει τους Έλληνες -εντός και εκτός βουλής- να σηκώσει το χέρι.


Στην Ελλάδα, σήμερα


Σκεφτόμουν που λες, το προεκλογικό σποτάκι της NΔ επί Kαραμαvλή, που έλεγε κάποια στιγμή και εκεί που δεν το περίμενες (σε έπιανε απροετοίμαστο), "με την βοήθεια του Θεού θα τα καταφέρουμε" ή κάτι τέτοιο. Μου είχε φανεί τόσο φτηνό και οργανωμένο. Απίστευτα ελεεινό το να χρησιμοποιείς το όνομα του Θεού για να μαζέψεις ψήφους από ανθρώπους που θα "έπρεπε" να είναι πρώτα από όλα ψηφοφόροι και μετά πιστοί.


Το πώς εξελίχθηκε η ιστορία με όλους αυτούς που πιστεύουν τόσο πολύ στον Θεό, το γνωρίζουμε πολύ καλά. Θα πρέπει να είσαι πολύ "πιστός" για να μην το βλέπεις (να με συμπαθάτε, άλλη λέξη ήθελα να χρησιμοποιήσω αλλά είναι ακατάλληλη). 

Κι εκεί που νομίζεις πως τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να γίνουν χειρότερα, πετυχαίνεις το παραπάνω βίντεο. Αυτό που μου ήρθε στο μυαλό είναι πως, αν η αμέσως επόμενη επιλογή για την χώρα είναι ο παραπάνω τύπος, τότε πραγματικά την έχουμε κάνει από χέρι. Ως χώρα διότι δεν πιστεύω να άκουσες την ομιλία του στην ΔΕΘ και να πίστεψες λέξη αλλά και ως LGBT κοινότητα διότι όπως όλοι πολύ καλά γνωρίζουν, Gοd Ηates Fags.


Αμήν.

Παμ' πλατεία;

Περισσότερο από όλα όταν γράφω ένα κείμενο, με δυσκολεύει ο τίτλος. Μπορεί να γράψω το ποστ σε λίγα λεπτά και για το επόμενο μισάωρο να στέκομαι με το πλήρες κενό για τον τίτλο. Συνήθως καταλήγω σε κάτι εντελώς προσωρινό που μετά βαριέμαι να το αλλάξω και το ποστάρω έτσι. Για το συγκεκριμένο ποστ, δόξα τω Θεώ, έμπνευση για τίτλους είχα πολλούς. Είναι και το θέμα ενδιαφέρον -not.

Σκεφτόμουν να γράψω κι εγώ με αγκαλιά τον φορητό, κάποιο κείμενο για αυτή την χώρα, για το χάλι της και το επικείμενο φαλίρισμα της. Αφού έφαγα δύο (2) κομμάτια καρυδόπιτα από τα χέρια της μαμάς, κάθισα να γράψω (η αλήθεια είναι ότι όποιος με πάρει θα καλοπεράσει από πεθερά). Αλλά έλα που δεν ήθελα στ' αλήθεια να γράψω κάτι. Τίποτα για τους εξεγερμένους, για τις "γεμάτες" πλατείες και όλα αυτά τα αγνά συναισθήματα που μας πνίγουν. Και αλήθεια, γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε με τόση αγνότητα;

Που λες, τις προάλλες μιλούσα με φιλικό πρόσωπο. Πρόσωπο που εργάζεται στο δημόσιο και μπορώ να πω ότι είναι από τα πιο ευσυνείδητα άτομα. "Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Αν είναι να γίνουν μετατάξεις και στην δουλειά, σκέφτομαι να πιάσω τον τάδε βουλευτή μπας και μπορεί να κάνει κάτι και μείνω στην θέση μου".

Μερικούς μήνες πριν, πάλι στο φιλικό/ οικογενειακό περιβάλλον, πατέρας μιλούσε για την κόρη του, πως σε λίγο καιρό τελειώνει την σχολή και ότι σκέφτεται να πάει σε έναν βουλευτή να δει μήπως μπορεί να την βολέψει κάπου.

Τα δύο παραπάνω περιστατικά είναι πέρα ως πέρα αληθινά, δεν έγιναν προ πενταετίας ή το πολύ πριν μπούμε στον χορό του ΔΝΤ. Έγιναν τώρα, πριν λίγες μέρες. Και ξέρω, ήταν ΑΠΛΑ συμπτώσεις. Όπως τόσα σε αυτή την χώρα.

Η Ελλάδα αλλάζει, η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο, οι Έλληνες πρέπει να δουν τα πράγματα αλλιώς. Αν είχα ακόμα αίσθηση του χιούμορ, μπορεί και να γελούσα.


ΥΓ:
Και επειδή κατά βάση είμαι λαϊκό αγόρι, πάρε ένα άσμα που έχω λιώσει τελευταία. Να πάνε κάτω τα ντέρτια.

The same old story

Αναρωτιέμαι μερικές φορές για το τι συμβαίνει στον κόσμο. Βασικά αναρωτιέμαι για πολλά από όσα συμβαίνουν, άσχετα αν ηθελημένα δεν αναφέρομαι σε αυτά. Δεν θα έλεγα πως είμαι εντελώς καλά με ό,τι συμβαίνει. Αντιθέτως. Και όσον αφορά την δική μου μικρή περίπτωση, βλ. προηγούμενο ποστ, σχετικά με γάμους, το να τα βρει κανείς με τον εαυτό του, πιστεύω πως είμαι σε αρκετά καλό δρόμο. Πιστεύω πως δεν χρειάζομαι και δεν ζητάω πλέον την αποδοχή κανενός γιατί κανένας δεν ζήτησε από εμένα αποδοχή. Δεν είναι εγωιστικό. Απλώς είναι.

Και έτσι κάπου τα έχεις βολέψει μέσα σου, είσαι πάνω από τριάντα (καλά, λίγο πριν τα σαράντα) και λες ότι μπορεί να μην έχεις όλες τις απαντήσεις, όμως είσαι εντάξει με αυτό. Είσαι αυτός που είσαι και είσαι απόλυτα φυσιολογικός, όσο κι αν επί χρόνια στο μυαλό σου έπαιζε σε επανάληψη μια διαφορετική ταινία. Ειδικά μια που επέλεξαν άλλοι να βλέπεις. Τυχερός θεωρείσαι αν στην πορεία καταλάβεις πως υπάρχουν και άλλα κανάλια.

Έτσι νομίζεις πως προχωρά ο κόσμος, στον πλανήτη, στην χώρα σου. Δεν είσαι απόλυτα αποδεκτός ως γκέι πολίτης, όμως δεν είσαι και όπως ήσουν πριν τριάντα χρόνια. Σωστά; έχουν καλυτερεύσει τα πράγματα. Κι ενώ σκέφτεσαι τα παραπάνω, ακούς κάτι τόσο τραγικό, που απλώς μουδιάζει το μυαλό σου, τα όποια επιχειρήματά σου παίρνουν πόδι και η γλώσσα δεν μπορεί να συγχρονιστεί με την σκέψη. Απλώς μένεις να ακούς σαν ανήμπορος άνθρωπος που έκανε άλμα πίσω στον χρόνο.

Είναι τραγικό να ακούς ανθρώπους να μιλούν για συγγενείς τους, για το ίδιο τους το αίμα, τόσο υποτιμητικά. Πως επειδή είναι γκέι, υπάρχει ο κίνδυνος να ασελγήσει πάνω στα παιδιά τους και γι' αυτό θα τον έχουν "από μακρυά" στο άμεσο μέλλον. Και τον άνθρωπο που ξαφνικά βρίσκεται στο εδώλιο, τον ξέρω.
Δεν διανοούμαι πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θα έβαζαν κάτι τέτοιο στο τραπέζι. Ως θείος δύο αγοριών, στέκομαι αποσβολωμένος μπρος στην κοινωνική αμορφωσιά. Και σκέφτομαι πως αν ήμουν μπροστά σε αυτή την σκηνή, δεν ξέρω αν θα είχα την δύναμη να αντιτάξω κάποιο επιχείρημα στην τόση ανοησία ή αν θα έμενα παγωμένος να κοιτάζω. Ξαφνικά νοιώθω αδύναμος.

Και ποιος είναι ο Τζόκερ;

Τι κάνεις όταν δεν ξέρεις τι να γράψεις εδώ και δύο εβδομάδες; για ένα διάστημα το αφήνεις και κάνεις οτιδήποτε άλλο. Διαβάζεις άλλα μπλογκ, αφήνεις κανένα σχόλιο, περιδιαβαίνεις ειδησεογραφικά σάιτ, παθαίνεις ενίοτε απανωτά σοκ αλλά συνεχίζεις να απέχεις από το γράψιμο.

Μετά από την καταστροφή στην Ιαπωνία, από το -αν-την-πάτησαν-αυτοί-σκέψου-εμείς, το: μπορεί να μην έχουμε πολλά αλλά έχουμε τουλάχιστον μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας, το άγχος του να πασχίζεις χρόνια να βάλεις χρήματα στην άκρη για ένα κεραμίδι και τέσσερις τοίχους και την  συνειδητοποίηση του πόσο μάταια είναι όλα, μετά από ένα (δύο) τροχαία αγαπημένων προσώπων -ευτυχώς χωρίς γρατζουνιά- λες δεν μπορεί, πρέπει να σκεφτώ ποιος έκανε ποδαρικό την πρώτη του χρόνου.

Ρίχνεις μια ματιά και στο χάλι της χώρας διότι το ζεις κάθε μέρα και σε κάθε επίπεδο και αναρωτιέσαι, έχει μείνει τίποτα; βλέπεις μια τάση αποσύνθεσης των πάντων. Με την οικτρή νοοτροπία που πλέον έχω κι εγώ: γιατί να προσπαθήσω για οτιδήποτε εφόσον δεν αλλάζει τίποτα. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε μια μεγάλη Γκόθαμ Σίτι.

Τώρα αυτό τι σου λέει

Κλικ στην εικόνα

Οι Έλληνες δεν μαθαίνουν με τίποτα. Όλα μπαίνουν στο συρτάρι (ενίοτε και στην ντουλάπα), όλα παραγράφονται κι όλα πάλι από την αρχή. Σαν να μην τρέχει τίποτα. Και δεν λέω ότι τρέχει κάτι με την συγκεκριμένη είδηση, όμως.. δεν σου κάθεται κάπως; δεν αισθάνεσαι λίγο, έστω λίγο, για ακόμα μια φορά, σαν ο χαζός του χωριού;


Πηγή