My Nate Dogg
Φώτης και Μαρία VS Dalmatian
Μουσικό Διάλειμα
Jay Chou - ο Kato του 21ου αιώνα
Χρειάζονται χιλιάδες λέξεις για να περιγράψει κανείς τον Jay Chou ωστόσο θα πρέπει να περιοριστώ. Γεννημένος στις 18 Ιανουαρίου το 1978 ο Jay Chou είναι ένας απο τούς πιο διάσημους τραγουδιστές και ηθοποιούς της Taiwan. Ξεκίνησε την καριέρα του συμμετέχοντας σε ένα διαγωνισμό όπου ανάδειξε το ταλέντο του στο πιάνο και στη συγγραφή τραγουδιών. Το 2000 έκδοσε το πρώτο του άλμπου και απο τότε έβγαζε κάθε χρόνο και απο ένα με εξαίρεση το 2009. Κέρδισε γρήγορα το κοινό της Ασίας με χιλιάδες πωλήσεις σε χώρες όπως Taiwan, China, Hong Kong, Japan, Malaysia, Indonesia, India, Singapore, Thailand, Vietnam κ.α.
Δεν περιορίστηκε μόνο στη μουσική, όπως κάθε ασιάτης σταρ που σέβεται τον εαυτό του έκανε πέρασμα κσι στην ηθοποιία με αρκετή επιτυχία μάλιστα. Στην Ελλάδα τον έχουμε δει στην ταινία Initial D, Kung Fu Dunk και στη Κατάρα του Χρυσού Λουλουδιού.

Φυσικά το ταλέντο του στην ηθοποία, στις πολεμικές τέχνες και στη μουσική δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορους τους Αμερικάνους παραγωγούς οι οποίοι τον επέλεξαν για τον ρόλο του Kato στην κινηματογραφική μεταφορά της Ιστορικής Σειράς The Green Hornet. Ο ρόλος αυτός είναι υψήστης σημασίας για εμάς που μεγαλώσαμε με τις ταινίες και τον μύθο του Bruce Lee καθώς ο ρόλος του Kato ήταν η πρώτη εμφάνιση του στην μικρή οθόνη. Η επιτυχία του Bruce Lee ήταν τόσο μεγάλη που η σειρά σε πολλές χώρες ονομάστικε Kato και όχι Green Hornet. Με την επιλογή του σε αυτόν τον ρόλο πολύ πίστεψαν οτι θεωρείται διάδοχος του Bruce Lee όχι τόσο με την έννοια των πολεμικών τεχνών όσο με την έννοια της φήμης (popularity).
Train "trip" to Sonisphere
Το στάδιο:
Αφού υποστήκαμε τους Slayer προετοιμαστήκαμε για τους Metallica.Ευτυχώς o Hetfield ήταν αρκετά τεράστιος ώστε να διακρίνεται δια γυμνού οφθαλμού από το σημείο που καθόμασταν. Ωστόσο οι γιγαντοοθόνες κάναν πιο εύκολη την παρακολούθηση της συναυλίας και ένα μεγάλο ερωτηματικό σχηματίστηκε στο κεφάλι μας: Γιατί δεν καθίσαμε σπίτι μας να το δουμε; Εκεί τουλάχιστον δεν θα ήμασταν παγωμένοι και υγροί.
Αποκορύφωμα της βραδιάς η εμφάνιση όλων μαζί των BIG 4 στη σκηνή μετά απο το κάλεσμα του Hetfield για να τραγουδήσουν το Am I Evil των Diamond Head.
Εντύπωση μας έκανε ότι παντού υπήρχαν παγωτατζίδικα, μαγαζάκια τύπου περιπτέρου που πουλούσαν πίτσες, τυροπιτάκια και ξηρούς καρπούς.
Ενώ οι τηλεφωνικοί θάλαμοι - ανθοπωλεία έδιναν μια χρωματιστή πινελιά στους δρόμους.
Εγώ έχοντας το σύνδρομο "θα δοκιμάσω όλες τις τοπικές γεύσεις" κατέληξα να τρώω σούσι για πρωινό, πίτσα, κινέζικο, kfc και ντονέρ για μεσημεριανό (Παρόλο που μείναμε μόνο 2 μεσημέρια στη πόλη). Τελικά η κουζίνα τους μοιάζει πολύ με την δική μας. Παράλληλα κατάφερα να τρομάξω τον μόνο Ιάπωνα τουρίστα που ήρθε για το sonisphere μιλώντας του ενθουσιασμένη Ιαπωνικά και αφήνοντας τον μαλάκα να με ρωτάει "Γιατί μιλάς ιαπωνικά;"... (το ίδιο θα κάναμε και εμείς αν σε επίσκεψη μας στην Κορέα συναντούσαμε Ιάπωνα να μας μιλάει ελληνικά).
Κάθε δεύτερο μαγαζί ήταν παπουτσάδικο, τα καταστήματα με ρούχα ήταν για ασθενικές - ανορεξικές εφήβους αν και είδαμε αρκετές ευτραφείς Βουλγάρες (οι πιο πολλές μεγαλύτερης ηλικίας).
Επίσης όποιος περιμένει ξανθούς γαλανομάτες (τεράστιους σλάβους) να πάει στο Exit Festival στη Σερβία, γιατί οι περισσότεροι Βούλγαροι είναι μελαμψοί, με όχι κολακευτικό τρόπο, όπως οι γύφτοι. {εγώ τους βρήκα τεράστιους, η Dannossiel τους βρήκε κοντούς}.
Τα περίχωρα της πόλης κοσμούνταν από τις εργατικές κατοικίες του κομμουνισμού που παρόλη την φτώχεια του εξωτερικού τους, είχαν σε κάθε μπαλκόνι δορυφορική. Η Μιχαέλα που με φιλόξενησε είπε ότι πολλά σπίτια απο μέσα είναι πολύ όμορφα και ας μη φαίνεται απ' έξω.
- Δεν ξαναπάμε με τον ΓΑΜΟΣΕ στη Βουλγαρία.
- Οι Βούλγαροι έχουν καλύτερες συναυλίες και φεστιβάλ.
- Οι Βούλγαροι ακούν ΟΛΟΙ Μέταλ
- Η πόλη βρωμάει MCdonald
- Παντού πουλιέται Αριάνι (κάτι που σαν πόντιοι εκτιμάμε).
- Δεν υπάρχουν πουθενά ταμπέλες στα Λατινικά μια που όλοι μπορούμε να διαβάσουμε το Κυριλλικό αλφάβητο.
- Δεν ήμασταν οι μόνοι Έλληνες που εντυπωσιαστήκαμε με την είσοδο της ταβέρνας 13 stairs
- Προσοχή στα πατώματα, στα πεζοδρόμια, στους δρόμους και στις πλατείες.
- Οι Βούλγαροι ταξιτζήδες είναι το ίδιο άθλιοι με τους δικούς μας, σε κλέβουν νόμιμα εκτυπώνοντας φουσκωμένη απόδειξη.
- Ο Stoyan και o Enzo είναι οι καλύτεροι ταξιτζήδες και αν χρειαστείτε ταξί ενημερώστε μας.
- Στα καταστήματα μας έλεγαν να προσέχουμε για πορτοφολάδες ωστόσο γενικά νιώσαμε ασφαλείς.
- Το Metal μας φέρνει πιο κοντά.
Προσοχή ακολουθεί επίθεση ελληνικών προιόντων:
Alizée - Les Collines (Never Leave You)

Για να πω την αλήθεια την Αλιζέ τη θεωρούσα καμένο χαρτί και αυτο γιατί είχε να κάνει επιτυχία εδώ και 7 χρόνια (δεν τα λες και λίγα...), δηλαδή από τότε που ήταν ακόμα υπό την καθοδήγηση της Mylène Farmer. Το 2004 όμως μετά από δύο πολυπλατινένιους δίσκους η κοπελιά από 'δω αποφασίζει να τερματίσει τη συνεργασία με το δίδυμο Boutonnat/Farmer που της έγραφε τα τραγούδια έτσι ώστε να ακολουθήσει το δικό της καλλιτεχνικό δρόμο...
Παπαριές! Στην πραγματικότητα αυτό που έγινε ήταν να παντρευτεί τον Jérémy Châtelain (απόφοιτο του γαλλικού Fame Story) και να τον βάλει παραγωγό του τρίτου της άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2007 μετά από 4 χρόνια απουσίας της. Καλή μου Αλιζέ δεν ξέρεις ότι δεν μπερδεύουμε τα γκομενικά με τα επαγγελματικά; Κάποιος λόγος θα υπάρχει που ο άντρας σου έχει μείνει στα αζήτητα! ...Και ο προφανής λόγος είναι ότι το παιδί δεν το 'χει! Της έγραψε μέτρια τραγούδια και έκανε μέτριες (έως κακές κάποιες φορές) παραγωγές. Το αποτέλεσμα ήταν η επιστροφή της Αλιζέ να περάσει στα ψιλά και το σιντί να πατώσει...
Για κάποιο άγνωστο λόγο όμως με αυτό το σιντί έκανε όνομα στο Μεξικό (!), μέχρι και συναυλίες πήγε και έκανε... τι να πει κανείς άγνωσται αι βουλαί των Μεξικανών!
Η Αλιζέ όμως φαίνεται ότι πήρε το μάθημα της και το έψαξε περισσότερο αυτή τη φορά πριν πάει να ηχογραφήσει νέα τραγούδια και το αποτέλεσμα τη δικαίωνει. Το ολοκαίνουριο της σινγκλάκι τιτλοφορείται Les Collines (Never Leave You) και είναι γραμμένο από τους Chateau Marmont. Μουσικά είναι επηρεασμένο από τη δεκαετία του 80 που σημαίνει πολύ συνθεσάιζερ και ρετρό διάθεση. Δεν είναι κάτι που δεν έχεις ξανακούσει, είναι όμως πολύ πιασάρικο! Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και όλος ο δίσκος, που ονομάζεται Une Enfant Du Siècle και κυκλοφορεί αυτές τις μέρες. Τον άκουσα μια-δυο φορές και μου φάνηκε πολύ συμπαθητικός, ακόμα όμως είναι νωρίς για να έχω σαφή άποψη.
Το βίντεο κλιπ που μόλις κυκλοφόρησε το λάτρεψα. Ταιριάζει άψογα με την αισθητική του τραγουδιού ενώ η Αλιζέ έχει αλλάξει προς το πολυυύ καλύτερο (τρόμαξα να την αναγνωρίσω!). Το βιντεάκι έχει ηδη πάει #1 στα most viewed music videos today, ποιος το περίμενε ότι η Αλιζέ θα έχει τόση πέραση...
Μπράβο της πάντως μακάρι να συνεχίσει έτσι...
Αγάπη; Τι είναι η Αγάπη;
You are the only one,
My heart is blue,
My heart is blue for you
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
You are the sun,
You are the only one,
You are so cool,
You are so rock & roll
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, BE MY LITTLE ROCK & ROLL QUEEN
You are the sun,
You are the only one,
You are so cool,
You are SO ROCK & ROLL,
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my LITTLE ROCK & ROLL QUEEN
LG Lollipop το τραγούδι της επικοινωνίας
το κακό έχει παραγίνει κουράστηκα να μη βρίσκω προϊόντα στην Ελλάδα επειδή κυκλοφορούν μόνο στην Ασία και φυσικά δεν έχω καμία όρεξη να αγοράζω από το internet....
Πάρτε και μια φωτογραφία του μωρού που αγαπάω απο τους Big Bang...sigh.,..
Jason Mraz, μ'ράζ επιτυχίες!
Μετά από μία τεράστια καλοκαιρινή siesta ήρθε η στιγμή να κάνω και εγώ το comeback μου στην blogόσφαιρα. Βέβαια δεν ήταν μόνο η siesta, εργασίες και τρεχάματα δεν μου άφηναν καιρό και διάθεση να γράψω. Πάνε όμως αυτά… Summer moved on…
Θα γράψω σήμερα για τον Jason Mraz. Σκέφτομαι αυτό το post από την αρχή του καλοκαιριού. Το τελευταίο του album, “We Sing. We Dance. WeSteal Things”, ήταν από τα τελευταία που μπήκε στο iPhone μου πριν ξεκινήσω τις διακοπές μου γιατί μου είχε κολλήσει το “I’m yours”:
Τελικά κατέληξα να ακούω σχεδόν μόνο αυτό το album αφού είναι ότι πρέπει για καλοκαίρι και χαλάρωση. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ασχοληθεί μαζί του ιδιαίτερα μιας και τα δύο προηγούμενα του album ενώ τα έχω κατεβάσει δεν μπήκα στον κόπο να τα ακούσω δεύτερη φορά. Κάτι δεν μου κολλούσε, κάτι δεν με κρατούσε να ακούσω καν ολόκληρα τα κομμάτια. Διαβάζοντας λοιπόν σήμερα λίγο παραπάνω περί Jason έμαθα ότι το τελευταίο του album βγήκε μετά από έναν ολόκληρο χρόνο αποχής από οτιδήποτε είχε να κάνει με την προηγούμενη του ζωή, ένα χρόνο χωρίς συναυλίες, χωρίς τουρνέ, χωρίς ηχογραφήσεις, συνεντεύξεις κτλ. Ένα χρόνο στον οποίο ο Jason λέει ότι βρήκε τον εαυτό του και ενώ δεν ήθελε να ασχοληθεί με τίποτα μουσικό, «αληθινά» τραγούδια άρχισαν να σχηματίζονται στο κεφάλι του. Τραγούδια που αντικατόπτριζαν τα αισθήματα του και την διάθεση του, που έδειχναν την αφύπνιση του. Ίσως λοιπόν αυτός είναι ο λόγος που το “We Sing. We Dance. We Steal Things” είναι τελείως διαφορετικό. To album πήρε το όνομα του από έναν πίνακα του David Shrigley που ο Mraz είδε σε ένα ταξίδι του στη Σκοτία. Ο Shrigley τελικά σχεδίασε και το εξώφυλλο του album:
O Jason λοιπόν, ως γνήσιο Αμερικανάκι, γέννημα θρέμμα της πολιτείας Virginia, ομολογεί ότι ποτέ του δεν είχε ασχοληθεί με θρησκευτικά ζητήματα. Όμως κατά την διάρκεια μιας Αυστραλιανής τουρνέ του κάποιος άφησε στο ξενοδοχείο του για αυτόν ένα πακέτο. Το πακέτο μέσα περιείχε βιβλία από διάφορες θρησκείες, από βουδισμό μέχρι χριστιανισμό, και ένα σημείωμα που έλεγε όταν τελειώσει με την ανάγνωση τους να τα δώσει σε κάποιον άλλον. Ποτέ δεν βρέθηκε ποιος άφησε ο πακέτο, ο Jason όμως έπεσε με τα μούτρα στο διάβασμα. «Ξεκίνησα να γράφω για πράγματα που δεν περίμενα να γράψω ποτέ αλλά τότε κατάλαβα ποιος είμαι και τι κάνω και για τι πρέπει να γράψω» λέει ο ίδιος. Έτσι έγραψε και το μισό “We Sing. We Dance. WeSteal Things”. Το ενδιαφέρον κομμάτι είναι το πώς γράφτηκε το άλλο μισό. Το άλλο μισό γράφτηκε ως μέρος ενός παιχνιδιού που ο Jason παίζει με πολλούς τραγουδοποιούς και καλλιτέχνες: ένας από αυτούς γράφει μια φράση και την στέλνει με e-mail στους υπόλοιπους, εκείνοι με την σειρά τους πρέπει να μετατρέψουν τη φράση σε τραγούδι και να την μοιραστούν με e-mail πάλι με τους υπόλοιπους. Εφευρετικό;
Πέρα από το “I’m Yours” το album περιέχει κομματάρες. Ξεχωρίζω το “If it kills me” με την περίεργη αρχή του, το απίστευτα καλοκαιρινό “Make it mine”, το άτακτο “Butterfly” που μιλάει για τα απόκρυφα μέρη του γυναικείου σώματος, το εκπληκτικό μελαγχολικό μα αισιόδοξο “Lucky” ντουέτο με την Colbie Caillat.
Ότι και να πω περισσότερο σημασία έχει για μένα ότι το “We Sing. We Dance. We Steal Things” είναι ένα album που μπορώ να ακούσω από την αρχή ως το τέλος ολόκληρο χωρίς να βαρεθώ, πράγμα σπάνιο για την εποχή μας.
“Αυτό που μου αρέσει στο ανθρώπινο είδος είναι ότι χορεύουμε και τραγουδάμε όταν γιορτάζουμε. Στο χώρο της μουσικής, της μόδας, είναι δύσκολα να βρεις καινούριες ιδέες, όλα ανακυκλώνονται. Νομίζω ότι το να λέμε ότι τα «κλέβουμε» έχει περισσότερη πλάκα» (Jason Mraz)
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-No Derivative Works 3.0 Ελλάδα License.
Η εξεταστική φεύγει ο Merriweather έρχεται…
Κάπως έτσι γνώρισα τον Daniel Merriweather.
Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε το πρώτο solo album του που φέρει τον τίτλο “Love and War” με το οποίο ο Daniel πέτυχε το δεύτερο #2 στη Βρετανία.
Ο ίδιος δηλώνει ότι οι επιρροές του είναι ο Stevie Wonder, ο Prince, ο Jeff Buckley και ο Herbie Hancock, επιρροές που φαίνονται στον ήχο του “Love and War”. Ο Δανιήλ παίζει με ήχους και μπερδεύει την σύγχρονη R’n’B με vintage ήχους jazz και soul.
και δεύτερο το “Red”
ίσως τα πιο αδιάφορα τραγούδια μέσα από το album.
Με αυτό το album ο Daniel σίγουρα δηλώνει την ταυτότητα του και υπόσχεται πολλά για το μέλλον. Ίσως θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω ως την αρσενική έκδοση της Whinehouse, βρίσκω μεγάλες ομοιότητες ανάμεσα τους. Νομίζω θα τον ακούσουμε πολύ τους επόμενους μήνες. Εγώ ήδη τον έχω στο repeat.
its Amazing
Do it now
You know you are
You feel it in your heart
And your burning and wishin
At 1st wait, it won't be on a plate
Your gonna work for it harder and harder
And I know cause I've been there before
Knockin on door with rejection (rejection)
And you'll see cause if it's ment to be
Nothing can compare to deserving your dream
It's amazing it's amazing all that you can do
It's amazing it makes my heart sing
Now it's up to you
Pactents now frustration in the air
And people who don't care
Well it's gonna get you down
And you'll fall (fall)
Yes you will hit a wall
Get back up on your feet
And you'll be stronger and smarter
And I know I've been there before
Knockin on door wont take no for an answer
And you'll see cause if it's ment to be
Nothing can compare to deserving your dream
It's amazing it's amazing all that you can do
It's amazing it makes my heart sing
Now it's up to you
Ooo-ooo-ooo
It's amazing it's amazing all that you can do
It's amazing it makes my heart sing
Now it's up to you
It's amazing it's amazing all that you can do
It's amazing it makes my heart sing
Now it's up to you
Ahh-ahh-ahh
Eurovision-ισμός!
Ήθελα να γράψω για το νέο album της Hadise αλλά με πρόλαβε ο Neverlandean του οποίου παραθέτω την κριτική ΕΔΩ. Η αλήθεια είναι ότι με βρίσκει σύμφωνο στα περισσότερα. Από το “Fast Life” εγώ κρατάω τα:
- Hero (r’n’b κομματάκι με latin επιρροές)
- I’ll try not to cry (όντως το καλύτερο track του album, λογικά θα το δούμε και single)
- Long Distance Relationships
- Fast Life (δεν ξέρω γιατί αλλά μου θυμίζει Sugababes)
- On Top (αν το έλεγε η J.Lo σίγουρα θα γινότανε hit)
- Και ίσως τα Obsession και Double Life που δεν με συγκινούν και ιδιαίτερα.
Περίμενα να μην με απασχολήσει καθόλου η Hadise μιας και πίστευα ότι θα βγάλει ένα album γεμάτο τσιφτετελοτράγουδα τύπου Dum Tek Tek αλλά έκανα λάθος.
Download link με rapidshare ΕΔΩ!
Μια ακόμα όμως Eurovision-ιστική παρουσία που με απασχολεί της τελευταίες μέρες είναι η Yohanna, η πανέμορφη κοπέλα με την απίστευτη φωνή που εκπροσώπησε την Ισλανδία και βγήκε 2η εκπλήσσοντας fans του θεσμού και μη. Καταρχήν με απασχολεί γιατί έχει βγάλει ένα απίστευτο album με τίτλο “Butterflies and Elvis” που δεν μπορώ να το βρω πουθενά είτε να το κατεβάσω ή να το αγοράσω (αν κάποιος ξέρει κάτι HELP!). Η γλυκιά Yohanna ηλικίας μόλις 18, γεννήθηκε σε μία μουσική οικογένεια και δεν υπήρχε αμφιβολία στο ότι θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Από τα 9 της χρόνια ξεκίνησε την δισκογραφική της πορεία και μέχρι τα 13 της είχε κυκλοφορήσει 3 albums στην γλώσσα της. Το 2008 και αφού έχει απορρίψει πρόταση από μεγάλη δισκογραφική εταιρία για συνεργασία, κυκλοφορεί το πρώτο αγγλόφωνο album της (“Butterflies and Elvis”) σε συνεργασία με τον Lee Horrocks, βρετανό συνθέτη που έχει γράψει στο παρελθόν για Celine Dion, Mariah Carey, Enrique Iglasias, Lindsey Lohan, The Jonas Brothers και άλλους. Η Yohanna τώρα διδάσκει και φωνητική σε σχολεία στην Ισλανδία και θέλει να δημιουργήσει τη δική της τεχνική φωνητικής. Ελπίζω να μας απασχολήσει πολύ στο μέλλον γιατί το αξίζει.
Download link για κάποια από τα τραγούδια της που βρήκα από 'δω και από ‘κει (σε όχι και τόσο καλή ποιότητα) ΕΔΩ!
Δες εδώ το video για το εκπληκτικό “I miss you”
Το facebook της Yohanna ΕΔΩ!
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-No Derivative Works 3.0 Ελλάδα License.