Showing posts with label music. Show all posts
Showing posts with label music. Show all posts

My Nate Dogg

Θυμάμαι που όταν πέθανε ο Heath Ledger που κορόιδεμα μια πιτσιρίκα για το πως έκανε. Ίσως επειδή είχα αντιδράσει σαν αυτήν όταν πέθανε ο River Phoenix. Γιατί όμως το έκανα αυτό; Μήπως σήμερα δεν έκλαψα μαθαίνοντας τον θάνατο του Nate Dogg και ακούγονται τη φωνή του στο MTV? Ποια η διαφορά σε αυτό που κάνω εγώ με αυτά που έλεγε εκείνη; Ούτε ένα CD του δεν είχα και δεν μπορώ να πω ότι ξέρω όλα τα τραγούδια του.

Στα καμένα όνειρά μου ήθελα πολύ να τον γνωρίσω. Γι' αυτό θα σας πω την ιστορία του όπως την ξέρω εγώ και όχι όπως τι γράφουν οι άλλοι. Ήταν 1995 ή το 1996 (πολύ τρελή χρονιά για μένα) όταν άκουσα το Regulators στο MTV. Καταλάβαινα αρκετά αγγλικά και έτσι μου φάνηκε αστείο το twist του τραγουδιού. Ωστόσο τότε ερωτεύθηκα τον Warren G και την φωνή του Nate Dogg. Αυτή η φωνή του απίστευτη.


Ήταν η εποχή που εμφανιζόταν τα μεγαλύτερα ονόματα στην ιστορία της Hip Hop. Όλοι αυτοί που τώρα είναι εδραιωμένοι και σύμβολα για τους επόμενους καλλιτέχνες. Τότε περίπου κυκλοφόρησε και το επόμενο του βίντεο που δεν μου άρεσε και τόσο. Θυμάμαι μου έκανε εντύπωση γιατί έπαιζε στο βίντεο εκείνος ο σκυλομούρης που ήταν πρωτοεμφανιζόμενος στο MTV και με τρόμαζε με την σκυλόφατσά του. Αργότερα έμαθα πως τον έλεγαν Snoop Dogg.


Πλέον τα χρόνια περάσαν και εγώ άκουγα εναλλακτικό ροκ και έχασα κάθε επαφή με το είδος. Έτσι μια ημέρα πέτυχα ντοκυμαντέρ για τον Snoop Dog και τότε έμαθα αρκετά για τον Nate Dogg. Βλέπεις ο Warren G, o Snoop Dog και ο Nate Dogg ήταν συμμαθητές και είχαν δημιουργήσει δικό τους συγκρότημα με την ελπίδα να τα καταφέρουν όπως τα κατάφερε ο ετεροθαλής αδερφός του Warren G, o Dr. Dre. Ωστόσο ο dr. Dre δεν ήθελε να τους βοηθήσει και τους είπε πως θα έπρεπε να τα καταφέρουν μόνοι τους. Τότε ο Snoop άρχισε να πουλάει ναρκωτικά για να χρηματοδοτήσει το όνειρο του ενώ ο Nate Dogg μπήκε στους πεζοναύτες.


Ο Snoop συνελήφθη και μπήκε στη φυλακή, όσο ήταν μέσα οι Warren G και Nate Dogg υπέγραψαν με την Death Raw Records και ξεκίνησαν την καριέρα τους. Αργότερα με την αποφυλάκιση του Snoop μπήκε και εκείνος στη δισκογραφική και πλέον οι τρεις τους έγιναν αυτό που είναι όχι σαν συγκρότημα αλλά σαν σόλο καλλιτέχνες.


Μετά από αυτό το ντοκιμαντέρ η τελευταία φορά που είδα τον Nate Dogg στην τηλεόραση ήταν στο βίντεο του τότε πρωτοεμφανιζόμενου 50cent, 21 Questions.


Ο Nate Dogg δεν έκανε επιτυχία μόνος του, ωστόσο συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες. Έτσι τον έχουμε δει μαζί με τον 2pac, dr. Dre, snoop Dog, warren G, eminem και 50 cent και πάει λέγοντας. Αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει είναι η φωνή του η οποία ξεχωρίζει ανάμεσα στον άλλων ότι και να τραγουδάει. Η φωνή του με ηρεμεί τόσο πολύ, γι' αυτό ίσως στεναχωριέμαι που δεν θα την ξανακούσω.

Το τελευταίο τραγούδι στο οποίο τον είχα ακούσει:



Η αλήθεια είναι πως στις 15 Μαρτίου η Hip Hop έχασε ακόμη έναν από τους στυλοβάτες της. Είναι τραγικό που άτομα τα οποία ασχολούνται με την Hip Hop δεν γνωρίζουν τον Nate Dogg ελπίζω όμως αυτοί που πραγματικά αγαπάνε το είδος να τον σεβαστούν και να συνεχίσουν αυτό που ξεκίνησε. Είμαι σίγουρη πως δεν θα πάει στον παράδεισο. Ελπίζω όμως όπου και αν πάει να συνεχίσει να τραγουδάει και να είναι μαζί με τον 2Pac.

West Coast Represents!!!

Φώτης και Μαρία VS Dalmatian

Όσοι είναι παλιοί αναγνώστες μας γνωρίζουν πως το μοναδικό άτομο που έφαγε ποτέ ban απο το ναό μας ήταν η Μαρία. Ναι η Μαρία από την πολύ γνωστή εκπομπή Φώτης και Μαρία live λόγο του λάθος της να αποκαλέσει Μακεδονία το χωρίς εθνική ταυτότητα κράτος των Σκοπίων.

Ωστόσο εδώ και καιρό ήθελα να κάνω αυτό το ποστ και να πω πόσο πραγματικά δύσκολο είναι να κρατάς κακία σε ένα άτομο όπως η Μαρία. Έτσι μετά από πρόσφατη προβολή της εκπομπής Φώτης και Μαρία αποφάσισα να γράψω επιτέλους αυτό το post.

Αγαπητή Μαρία και Φώτη ...πλέον είστε καλοδεχούμενοι στον ναό μας. Η αλήθεια είναι ότι παρόλο τα άσχημα σχόλια που κάναμε για το λάθος της Μαρίας στην Eurovision και παρ όλη την απαγόρευση της εισόδους, στα όργια του ναού μας, δεν σταματήσαμε ποτέ να βλέπουμε την εκπομπή σας. Είναι πραγματικά δύσκολο να κρατήσουμε κακία σε τόσο αξιαγάπητα άτομα σαν εσάς. Από εδώ και πέρα είστε ελεύθεροι να συμμετέχετε σε κάθε δραστηριότητα του ναού μας. Για την εξιλέωση μας σας προσφέρουμε δωρεάν τρεις επισκέψεις σε ομαδικό ρωμαϊκό όργιο, τρεις δωρεάν ανταλλαγές σωματικών υγρών και τρία κέικ σοκολάτας για κάθε νέο άτομο που θα φέρετε στο ναό.

Οι λόγοι που με οδηγούν σε αυτή την απόφαση και να ξεπεράσω την τσαντίλα μου για εκείνο της το λάθος είναι :

1ον. Οι πρόσφατες δηλώσεις του Φώτη που τον ανέδειξαν ως άξιο τέκνο της Θεάς Καφροδίτης. Η θεά αγαπάει αυτούς που αγαπάνε τον εαυτό τους και κυρίως αυτούς που μιλάνε ανοικτά για τον εαυτό τους.

Ωστόσο η Θεά είναι στεναχωρημένη γιατί ο Φώτης έχασε την μπυροκιλιά του και την αντικατέστησε με κοιλιακούς. Γιατί Φώτη ; ΓΙΑΤΙ!!!!!!!!!!!! Άντρας με μπυροκιλίτσα είναι σαν καραμελίτσα!!!


2ον. Ο τίτλος έναρξης της εκπομπής τους:


Εννοείται πως όποιοσδήποτε που θα χρησιμοποιούσε Ιαπωνικό τραγούδι στην έναρξη της εκπομπής του θα με έκανε να λιώσω. Ορίστε και η original έκδοση του τραγουδιού:


Baby baby Ai shite :)

και

3ον και κυριότερο είναι πως για πρώτη φορά στα χρονικά της Ελληνικής τηλεόρασης η εκπομπή Φώτης και Μαρία Live παρουσίασε βίντεο από Κορεάτικο συγκρότημα.

Αυτό είναι αρκετό για μένα να τους αγαπάω για τις επόμενες 10 ζωές μου. Τι και αν έπαιξαν τους Dalmatian μόνο και μόνο επειδή τους συνέβη ένα μικρό ατύχημα επί σκηνής. Σημασία έχει ότι τους έπαιξαν κυρίες και κύριοι μου. Τους έπαιξαν και το αποτέλεσμα ήταν να τους δουν άτομα που δεν γνωρίζουν από Kpop, ενώ υπήρξαν και άτομα που με πήραν τηλέφωνο για να με ρωτήσουν αν ξέρω τους Dalmatian και αν έμαθα τι έπαθε ο πιτσιρικάς στη σκηνή.


Δεν ξέρω τι σχόλια έκαναν στην εκπομπή καθώς δεν την είδα αλλά ξέρουμε πως έστω και για λίγο ακούστηκαν οι Dalmatian στην Ελλάδα εκπροσωπώντας την τεράστια σκηνή της Kpop μουσικής.

Αν δεν το ξέρετε και εσείς...η Κορεάτικη μουσική σκηνή πουλάει εκατομμύρια δίσκους και έχει τεράστιο τζίρο. Όχι μόνο επειδή η Κορέα έχει μεγάλη αγοραστική δύναμη αλλά επειδή εκατομμύρια μη Κορεάτες λατρεύουν την Kpop. Οι Dalmatian είναι η νέα προσθήκη boyband στην πλούσια σκηνή της Κορέας και αγωνίζονται σκληρά για την εδραίωση τους.


Σας αφήνω με το βιντεάκι των Dalmatian και το χαρούμενο τραγούδι τους "Man Opposed".

Αν θέλετε να πάρετε μια μικρή γεύση Κορεάτικης Pop ελάτε στις 12 Μαρτίου το απόγευμα στο μαγαζί Residence στη Θεσσαλονίκη. Θα είμαστε εκεί ...

Μουσικό Διάλειμα

καιρό έχουμε να κάνουμε ένα τέτοιο...

Κάτι για να χορέψουμε :

Neyo - Beautiful Monster ... είμαι η μόνη που τον μπερδεύει με τον Taio Cruz;


Usher Feat Will I Am - OMG!


Λίγο Kkorean Spice

Nicki Minaj, Will I Am - Check it out!


Λίγο Japanese Spice

Nicki Minaj - Your Love


Λίγο Far East Spice

Far East Movement feat Ryan Tedder - Rocketeer.


Λίγο Nerdy Spice

N.E.R.D - Hypnotize U

Jay Chou - ο Kato του 21ου αιώνα




Χρειάζονται χιλιάδες λέξεις για να περιγράψει κανείς τον Jay Chou ωστόσο θα πρέπει να περιοριστώ. Γεννημένος στις 18 Ιανουαρίου το 1978 ο Jay Chou είναι ένας απο τούς πιο διάσημους τραγουδιστές και ηθοποιούς της Taiwan. Ξεκίνησε την καριέρα του συμμετέχοντας σε ένα διαγωνισμό όπου ανάδειξε το ταλέντο του στο πιάνο και στη συγγραφή τραγουδιών. Το 2000 έκδοσε το πρώτο του άλμπου και απο τότε έβγαζε κάθε χρόνο και απο ένα με εξαίρεση το 2009. Κέρδισε γρήγορα το κοινό της Ασίας με χιλιάδες πωλήσεις σε χώρες όπως Taiwan, China, Hong Kong, Japan, Malaysia, Indonesia, India, Singapore, Thailand, Vietnam κ.α.



Δεν περιορίστηκε μόνο στη μουσική, όπως κάθε ασιάτης σταρ που σέβεται τον εαυτό του έκανε πέρασμα κσι στην ηθοποιία με αρκετή επιτυχία μάλιστα. Στην Ελλάδα τον έχουμε δει στην ταινία Initial D, Kung Fu Dunk και στη Κατάρα του Χρυσού Λουλουδιού.




Φυσικά το ταλέντο του στην ηθοποία, στις πολεμικές τέχνες και στη μουσική δεν θα μπορούσε να αφήσει αδιάφορους τους Αμερικάνους παραγωγούς οι οποίοι τον επέλεξαν για τον ρόλο του Kato στην κινηματογραφική μεταφορά της Ιστορικής Σειράς The Green Hornet. Ο ρόλος αυτός είναι υψήστης σημασίας για εμάς που μεγαλώσαμε με τις ταινίες και τον μύθο του Bruce Lee καθώς ο ρόλος του Kato ήταν η πρώτη εμφάνιση του στην μικρή οθόνη. Η επιτυχία του Bruce Lee ήταν τόσο μεγάλη που η σειρά σε πολλές χώρες ονομάστικε Kato και όχι Green Hornet. Με την επιλογή του σε αυτόν τον ρόλο πολύ πίστεψαν οτι θεωρείται διάδοχος του Bruce Lee όχι τόσο με την έννοια των πολεμικών τεχνών όσο με την έννοια της φήμης (popularity).

Η μουσική του είναι επηρεασμένη απο την παραδοσιακή μουσική της Κίνας αλλά και την RnB προσπαθεί να συνδυάζει τα δύο αυτά ήδη επιτυχημένη και τολμώ να ομολογήσω ότι κάνει πολύ καλή δουλειά. Άλλες φορές ακούγεται σαν άγγελος με τρυφερά τραγούδια και άλλοτε σαν δαίμονας της Hip Hop θυμίζοντας τις παλιές καλές ημέρες της (hip hop).


Jay Chou as a Ninja : Ninja


Jay Chou as an angel: Listen to your Mama


Jay Chou as an Old School: Checkmate


η ταινία Green Hornet θα προβληθεί στην Ελλάδα στις 27 Ιανουαρίου.

Train "trip" to Sonisphere



Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς είχε η Dannossiel την φαεινή ιδέα να πει "Πάμε στο Sonisphere της Βουλγαρίας" και να της πω " Πήγαινε εσύ και εγώ θα έρθω μαζί σου για να δω τη φίλη μου τη Μιχαέλα".


Η διαδρομή:
Έτσι και έγινε και ο εφιάλτης ξεκίνησε. Μέσα σε ένα βαγόνι του ΓΑΜΟΣΕ με άλλα 118 άτομα. Στην πλειοψηφία τους Έλληνες Μεταλάδες και πολύ λιγότεροι Ρομανογυφτοβουλγαροι. Αφού παστωθήκαμε σαν τις σαρδέλες ξεκινήσαμε το μαρτυρικό ταξίδι προς τα σύνορα. Η αλήθεια είναι ότι γνωρίσαμε πολλά ενδιαφέροντα άτομα (δύο). Αφού πρότινος ξήλωσα από τις θέσεις μας μια ολόκληρη οικογένεια Ρουμανογυφτοβουλγαρων ταλαιπωρημένων ανθρώπων βρήκαμε θέσεις για τους κώλους μας. Το τρένο - κονσέρβα στα σύνορα αυξήθηκε και οι κακόμοιροι μεταλάδες μπορέσαν να απλώσουν τα φιλήδονα κορμιά τους και να φθάσουμε επιτέλους στην πάλαι ποτέ κομουνιστική πρωτεύουσα της Βουλγαρίας με τα ποτισμένα με κατουρλίλα ρουθούνια μας.

Οι ενδιαφέροντες τύποι και το πόδι της γύφτισσας γιαγιάς που φορτωθήκαμε.

Στην επιστροφή προετοιμαστήκαμε ψυχολογικά για να βιώσουμε την ίδια τραγικότητα. Ωστόσο βρεθήκαμε προ εκπλήξεως όταν είδαμε την ίδια ξηλωμένη ταλαίπωρη οικογένεια και ένα άδειο τρένο που όμως βρομούσε το ίδιο. Στο ταξίδι της επιστροφής γνωρίσαμε επίσης ενδιαφέροντα άτομα (δύο και όχι τα ίδια). Το άνετο ταξίδι μας στιγματίστηκε απο την φυσική τάση του τρένου να σταματάει όπου έβρισκε σταθμό ή έστω δείγματα ανθρώπινου πολιτισμού (ακόμη και αν αυτά ήταν πόλεις φαντάσματα). Αισίως μετά απο 25 στάσεις φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη.

Σε γενικές γραμμές μπορέσαμε να κάνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν και εν μέρει να κατανοήσουμε τον τρόπο μεταφοράς των Εβραίων προς τα πάρκα αναψυχής του Αουσβιτς και των Ινδών προς την επαρχία Παντζάμ.


Η συναυλία:
Στη συναυλία παρευρέθηκε μόνο η ηρωική Dannossiel.

Το στάδιο:
Η συναυλία έγινε στο στάδιο Vasil Levski και όχι στο Vasilevski που νομίζαμε. Η προσέλευση ξεκινούσε απο τις τρείς και στην είσοδο μπορεί να μη σου έλεγαν που κάθεσαι αλλά φρόντιζαν να σου πάρουν κάθε μπύρα και ομπρέλα που κουβαλούσες μαζί σου (κάτι που εγώ ήξερα αλλά δεν μπορούσα να το πω χάρη στην έλλειψη roaming της Dannossiel). Στο στάδιο έβλεπες οικογένειές Βούλγαρων που πήγαν με τα παιδιά τους λες και θα ακολουθούσε παιδική παράσταση. Οι Βούλγαροι ήταν τόσο ήσυχοι που δεν έπεσε ούτε λίγο ξύλο οπότε ίσως δικαιολογείται και η παρουσία των παιδιών στον χώρο. Οι γενναίοι Έλληνες που πήγαν στην αρένα με σκοπό να δημιουργήσουν καυτά mosh pits απέτυχαν εν μέρει, αλλά είχαμε μερικά ωραία πλάνα με Ελληνικές σημαίες.

1η Ημέρα

Το γεγονός ότι ήταν τέλη Ιουνίου δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι και καλοκαιρινός ο καιρός στη Σόφια. Έτσι την πρώτη ημέρα φάγαμε χαλάζι υπό τους ήχους του Symphony of Distruction των Megadeth. Ειδική μνεία γίνεται στον ατρόμητο άνιωθο που έβγαζε σιγά σιγά τα ρούχα του για να παραμείνει ολόγυμνος και να ξαπλωθεί στη μέση της αρένας εν μέσω σφοδρής χαλαζόπτωσης και χειροκροτημάτων.


ο άνιωθος επι τω έργω

Αφού υποστήκαμε τους Slayer προετοιμαστήκαμε για τους Metallica.Ευτυχώς o Hetfield ήταν αρκετά τεράστιος ώστε να διακρίνεται δια γυμνού οφθαλμού από το σημείο που καθόμασταν. Ωστόσο οι γιγαντοοθόνες κάναν πιο εύκολη την παρακολούθηση της συναυλίας και ένα μεγάλο ερωτηματικό σχηματίστηκε στο κεφάλι μας: Γιατί δεν καθίσαμε σπίτι μας να το δουμε; Εκεί τουλάχιστον δεν θα ήμασταν παγωμένοι και υγροί.

Εγώ παράλληλα τσέκαρα στο twitter απο το σπίτι της Μιχαέλας, τα δρώμενα της συναυλίας προσευχόμενη να νικήσει η Ελλάδα, να μη πάθει πνευμονία η Dannossiel και να έρθει επιτέλους η ώρα να κοιμηθώ.

Αποκορύφωμα της βραδιάς η εμφάνιση όλων μαζί των BIG 4 στη σκηνή μετά απο το κάλεσμα του Hetfield για να τραγουδήσουν το Am I Evil των Diamond Head.


2η Ημέρα
Πλέον προετοιμασμένοι για κάθε καιρικό φαινόμενο και με πολλές σακούλες ελληνικού σουπερ μαρκετ να βάλουμε στα πόδια μας, φθάσαμε στο στάδιο.

Very Professional

Προσπαθήσαμε να μπούμε απο άλλη είσοδο για να κάτσουμε στις στεγασμένες θέσεις αλλά αποτύχαμε. Μπήκαμε απο την σωστή είσοδο και συνειδητοποιήσαμε ότι οι θέσεις μας ήταν στεγασμένες έτσι και αλλιώς πράγμα που δεν το ξέραμε την πρώτη ημέρα. Εννοείται ότι την δεύτερη ημέρα δεν έβρεξε οπότε απολαύσαμε το υπερθέαμα των Manowar που ήρθαν απο την Αμερική για να πουν 4 τραγούδια. Για κάποιο περίεργο λόγο το κοινό απο κάτω δεν το θεώρησε επαρκή λόγο για γιουχάρισμα και περίμεναν αμέριμνοι να δουν τους Rammstein.

Άλλοι δεν το είχαν σκεφτεί τόσο καλά.

Οι Rammstein προσέφεραν απίστευτο θέαμα με πυροτεχνήματα, φόνους, σπερματοχυσίες και απώλειες λοιπών σωματικών υγρών όπως αξίζει σε κάθε γκρουπ που έχει την ευλογία της Θεάς Καφροδίτης. Ο πληκτράς τους στο τέλος ανέβηκε σε φουσκωτό και έκανε boat crowd surfing, ενώ ο κόσμος του πετούσε μπουκάλια μπύρας τα οποία ευθαρσώς άνοιγε και έπινε. Το μόνο παράπονο μας είναι οτι δεν ακούσαμε το Engel. Θα θέλαμε πολύ να πάμε να τους δούμε στην Αθήνα που επιτέλους θα καεί όπως της αξίζει.

Η πόλη
Η πόλη είχε γεμίσει με άτομα από όλο τον κόσμο με κοινό σημείο τα t shirts με metal λογότυπα. Σε κάθε γωνιά υπήρχαν mcdonalds και Έλληνες μεταλάδες. Πολύ ζηλέψαμε που είχε KFC και Dunkin Donuts είναι η χαρά κάθε αμερικλανόπληκτου και η κατάντια του κομμουνισμού. Είμαστε σίγουρες οτι η Αμερική ήθελε την κατάρρευση του, για να γεμίσει τις χώρες με αυτές τις αλυσίδες.

McDonald Τσέπης στον σταθμό των τρένων.

Εντύπωση μας έκανε ότι παντού υπήρχαν παγωτατζίδικα, μαγαζάκια τύπου περιπτέρου που πουλούσαν πίτσες, τυροπιτάκια και ξηρούς καρπούς.

1,50 Λέβα (75cents) για ένα κομάτι υπερτεράστιας πίτσας

Ενώ οι τηλεφωνικοί θάλαμοι - ανθοπωλεία έδιναν μια χρωματιστή πινελιά στους δρόμους.

Τηλεφωνικός θάλαμος - ανθοπωλείο.

Όχι τσιγάρα εδώ φίλε, πιο κάτω.

Όχι εδώ ρε πιο κάτω.

Εγώ έχοντας το σύνδρομο "θα δοκιμάσω όλες τις τοπικές γεύσεις" κατέληξα να τρώω σούσι για πρωινό, πίτσα, κινέζικο, kfc και ντονέρ για μεσημεριανό (Παρόλο που μείναμε μόνο 2 μεσημέρια στη πόλη). Τελικά η κουζίνα τους μοιάζει πολύ με την δική μας. Παράλληλα κατάφερα να τρομάξω τον μόνο Ιάπωνα τουρίστα που ήρθε για το sonisphere μιλώντας του ενθουσιασμένη Ιαπωνικά και αφήνοντας τον μαλάκα να με ρωτάει "Γιατί μιλάς ιαπωνικά;"... (το ίδιο θα κάναμε και εμείς αν σε επίσκεψη μας στην Κορέα συναντούσαμε Ιάπωνα να μας μιλάει ελληνικά).

Όταν σου λέω κάτω το εννοώ.

Κάθε δεύτερο μαγαζί ήταν παπουτσάδικο, τα καταστήματα με ρούχα ήταν για ασθενικές - ανορεξικές εφήβους αν και είδαμε αρκετές ευτραφείς Βουλγάρες (οι πιο πολλές μεγαλύτερης ηλικίας).

Bulgaria's nex top model.
Οι άνθρωποι:
Με εξαίρεση των ατόμων που μας φιλοξενήσανε και τους ευχαριστούμε πολύ, η συντριπτική πλειοψηφία των Βούλγαρων είναι αγενείς, αργοί και δεν μιλάνε Αγγλικά. Είναι φανερό ότι ο κουμμουνισμός τους κατέστρεψε. Μόνη όαση μέσα στη μιζέρια μας ήταν ο ιδιοκτήτης του Sushi Bari Oki Sushi.
Sushi for breakfast! Hell Yeah!

Επίσης όποιος περιμένει ξανθούς γαλανομάτες (τεράστιους σλάβους) να πάει στο Exit Festival στη Σερβία, γιατί οι περισσότεροι Βούλγαροι είναι μελαμψοί, με όχι κολακευτικό τρόπο, όπως οι γύφτοι. {εγώ τους βρήκα τεράστιους, η Dannossiel τους βρήκε κοντούς}.

Τα κτίρια:
Τα περασμένα κομμουνιστικά τερατουργήματα δεν εμπόδισαν την ομορφιά των μικρών νεοκλασικών κτιρίων. Το κέντρο της Σόφιας είναι πολύ πιο ευρωπαϊκό απο αυτό της Θεσσαλονίκης. Μας έκαναν εντύπωση οι μεγάλοι κοινόχρηστοι χώροι (πάρκα, πλατείες, δρόμοι), η έλλειψη αυτοκινήτου απο το κέντρο (ωστόσο δεν ξέρουμε αν αυτό έγινε επειδή οι Βούλγαροι δεν έχουν αμάξια), τα άσχημα τραμ και λεωφορεία, ενώ σε πολλά σημεία νιώσαμε ότι βρισκόμασταν στην Ελλάδα λόγω της δυνατής παρουσίας των Ελληνικών επιχειρήσεων στη πόλη.

Εμπορική απέναντι στον Γερμανό.

Cosmote?

Τα περίχωρα της πόλης κοσμούνταν από τις εργατικές κατοικίες του κομμουνισμού που παρόλη την φτώχεια του εξωτερικού τους, είχαν σε κάθε μπαλκόνι δορυφορική. Η Μιχαέλα που με φιλόξενησε είπε ότι πολλά σπίτια απο μέσα είναι πολύ όμορφα και ας μη φαίνεται απ' έξω.

Κατοικίες στα περίχωρα.
Τα κανάλια:
Αφού δεν πήγα στη συναυλία είδα τηλεόραση....Μου έκανε εντύπωση το κανάλι που έπαιζε μόνο κωμωδίες, μόνο ταινίες sci fi, μόνο folk μουσική, μόνο balkan music, το βουλγάρικο MAD, το κανάλι του Κυριακού που φαινόταν καλύτερο από αυτό της Ελλάδος, το MTV που σίγουρα ήταν καλύτερο καθότι Αγγλικό καθώς και η τραγικότητα της μεταγλώττισης των ταινιών. Μου ήταν τραγικό να βλέπω τον Οράτιο να μιλάει βουλγάρικα στο CSI Miami.

Συμπεράσματα:
  1. Δεν ξαναπάμε με τον ΓΑΜΟΣΕ στη Βουλγαρία.
  2. Οι Βούλγαροι έχουν καλύτερες συναυλίες και φεστιβάλ.
  3. Οι Βούλγαροι ακούν ΟΛΟΙ Μέταλ
  4. Η πόλη βρωμάει MCdonald
  5. Παντού πουλιέται Αριάνι (κάτι που σαν πόντιοι εκτιμάμε).
  6. Δεν υπάρχουν πουθενά ταμπέλες στα Λατινικά μια που όλοι μπορούμε να διαβάσουμε το Κυριλλικό αλφάβητο.
  7. Δεν ήμασταν οι μόνοι Έλληνες που εντυπωσιαστήκαμε με την είσοδο της ταβέρνας 13 stairs
  8. Προσοχή στα πατώματα, στα πεζοδρόμια, στους δρόμους και στις πλατείες.
  9. Οι Βούλγαροι ταξιτζήδες είναι το ίδιο άθλιοι με τους δικούς μας, σε κλέβουν νόμιμα εκτυπώνοντας φουσκωμένη απόδειξη.
  10. Ο Stoyan και o Enzo είναι οι καλύτεροι ταξιτζήδες και αν χρειαστείτε ταξί ενημερώστε μας.
  11. Στα καταστήματα μας έλεγαν να προσέχουμε για πορτοφολάδες ωστόσο γενικά νιώσαμε ασφαλείς.
  12. Το Metal μας φέρνει πιο κοντά.

Θα ξαναπηγαίναμε στη Βουλγαρία για συναυλία;
Ναι...και αν δεν ήταν η Kavarna τόσο μακριά θα πηγαίναμε και στο Kavarna Festival.


Που αλλού μπορείς να κάνεις τόσα πολλά ξοδεύοντας τόσα λίγα;

Όμηρε αν διαβάζεις αυτό το πόστ κάνε μας σχόλιο.
Μπαμπά στείλε λεφτά να πάω Rammstein.

Προσοχή ακολουθεί επίθεση ελληνικών προιόντων:


Ο πωλητής μας μιλούσε στα Ελληνικά.


Γύρος Σουβλάκι Σάντουιτς...Ελληνάρας

Τι να πω εγώ δεν τα τρώω αυτά.

Ούτε αυτά

ούτε αυτά.

αυτά ναι.

Κάλας... ούτε καν στον κόπο να αλλάξουν την συσκευασία στα αγγλικά;

Αυτοί το παρακάνανε στη μετάφραση. Μετά τον Uncle Ben
τώρα και ο Uncle Statis.



Παντού υπάρχει ένας κουμπάρος.

Alizée - Les Collines (Never Leave You)



















Για να πω την αλήθεια την Αλιζέ τη θεωρούσα καμένο χαρτί και αυτο γιατί είχε να κάνει επιτυχία εδώ και 7 χρόνια (δεν τα λες και λίγα...), δηλαδή από τότε που ήταν ακόμα υπό την καθοδήγηση της Mylène Farmer. Το 2004 όμως μετά από δύο πολυπλατινένιους δίσκους η κοπελιά από 'δω αποφασίζει να τερματίσει τη συνεργασία με το δίδυμο Boutonnat/Farmer που της έγραφε τα τραγούδια έτσι ώστε να ακολουθήσει το δικό της καλλιτεχνικό δρόμο...

Παπαριές! Στην πραγματικότητα αυτό που έγινε ήταν να παντρευτεί τον Jérémy Châtelain (απόφοιτο του γαλλικού Fame Story) και να τον βάλει παραγωγό του τρίτου της άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2007 μετά από 4 χρόνια απουσίας της. Καλή μου Αλιζέ δεν ξέρεις ότι δεν μπερδεύουμε τα γκομενικά με τα επαγγελματικά; Κάποιος λόγος θα υπάρχει που ο άντρας σου έχει μείνει στα αζήτητα! ...Και ο προφανής λόγος είναι ότι το παιδί δεν το 'χει! Της έγραψε μέτρια τραγούδια και έκανε μέτριες (έως κακές κάποιες φορές) παραγωγές. Το αποτέλεσμα ήταν η επιστροφή της Αλιζέ να περάσει στα ψιλά και το σιντί να πατώσει...
Για κάποιο άγνωστο λόγο όμως με αυτό το σιντί έκανε όνομα στο Μεξικό (!), μέχρι και συναυλίες πήγε και έκανε... τι να πει κανείς άγνωσται αι βουλαί των Μεξικανών!
Η Αλιζέ όμως φαίνεται ότι πήρε το μάθημα της και το έψαξε περισσότερο αυτή τη φορά πριν πάει να ηχογραφήσει νέα τραγούδια και το αποτέλεσμα τη δικαίωνει. Το ολοκαίνουριο της σινγκλάκι τιτλοφορείται Les Collines (Never Leave You) και είναι γραμμένο από τους Chateau Marmont. Μουσικά είναι επηρεασμένο από τη δεκαετία του 80 που σημαίνει πολύ συνθεσάιζερ και ρετρό διάθεση. Δεν είναι κάτι που δεν έχεις ξανακούσει, είναι όμως πολύ πιασάρικο! Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και όλος ο δίσκος, που ονομάζεται Une Enfant Du Siècle και κυκλοφορεί αυτές τις μέρες. Τον άκουσα μια-δυο φορές και μου φάνηκε πολύ συμπαθητικός, ακόμα όμως είναι νωρίς για να έχω σαφή άποψη.
Το βίντεο κλιπ που μόλις κυκλοφόρησε το λάτρεψα. Ταιριάζει άψογα με την αισθητική του τραγουδιού ενώ η Αλιζέ έχει αλλάξει προς το πολυυύ καλύτερο (τρόμαξα να την αναγνωρίσω!). Το βιντεάκι έχει ηδη πάει #1 στα most viewed music videos today, ποιος το περίμενε ότι η Αλιζέ θα έχει τόση πέραση...
Μπράβο της πάντως μακάρι να συνεχίσει έτσι...

Αγάπη; Τι είναι η Αγάπη;


pic credit : here

Δεν είναι αστείο ; Μερικές φορές συναντάς την ομορφιά σε μορφές που δεν το περιμένεις... Εκείνη τη στιγμή αλλάζει ο κόσμος σου, ο τρόπος σκέψης σου.Το μυαλό σου θολώνει και θες να πάρεις την ομορφιά και να την κάνεις δική σου, μόνο δική σου. Να τη κλείσεις σε ένα βάζο και να την βάλεις κάπου που μόνο εσύ θα το βλέπεις, μόνο εσύ θα το έχεις και δεν θα χρειάζεται να το αφήσεις ποτέ.


Μαζί με αυτό το αίσθημα ξυπνάει και μια δύναμη μέσα σου. Μία δύναμη που σε σπρώχνει προς την πηγή της ομορφιάς... Αρχίζεις και αναρωτιέσαι είναι σωστό να κάνεις κάτι τόσο όμορφο δικό σου. Αρχίζεις και σκέφτεσαι τρόπους οι οποίοι θα μπορέσουν να σε βοηθήσουν να κάνεις το ίδιο το αντικείμενο ευτυχισμένο... Καμία ομορφιά δεν αξίζει αν η πηγή της είναι δυστυχισμένη...



Όμως...愛て 何で. Τι είναι Αγάπη;
Το να θες να κάνεις κάτι δικό σου να το κρατάς μόνο για σένα είναι αγάπη; Δεν είναι εγωισμός; Πως μπορείς να κάνεις κάτι τόσο όμορφο δικό σου; Πως μπορείς να κάνεις κάτι τόσο όμορφο ευτυχισμένο έχοντας παράλληλα την απαίτηση να είναι μόνο δικό σου;

Μπορείς να αγαπήσεις κάτι που δεν είναι συμβατό με αυτό που είσαι;
Είναι η Αγάπη αιώνια; Αν ναι μπορείς να αγαπήσεις κάποιον από το μέλλον;


The Subways - Rock & Roll Queen
You are the sun,
You are the only one,
My heart is blue,
My heart is blue for you

Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen

You are the sun,
You are the only one,
You are so cool,
You are so rock & roll

Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, BE MY LITTLE ROCK & ROLL QUEEN
You are the sun,
You are the only one,
You are so cool,
You are SO ROCK & ROLL,

Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my little rock & roll queen
Be my, be my, be my LITTLE ROCK & ROLL QUEEN





seriously...πρέπει να κόψω της Ιαπωνικές ταινίες
απαγορευμένης αγάπης με επηρεάζουν...

LG Lollipop το τραγούδι της επικοινωνίας






το κακό έχει παραγίνει κουράστηκα να μη βρίσκω προϊόντα στην Ελλάδα επειδή κυκλοφορούν μόνο στην Ασία και φυσικά δεν έχω καμία όρεξη να αγοράζω από το internet....
Μετά το Amnia Haptic Pop της Samsung που δεν κυκλοφόρησε στην Ελλάδα βλέπουμε να μην κυκλοφορεί και το δημοφιλείς Lolipo απο την LG της Κορέας....

Η τόσο παραμελημένη στην Ελλάδα LG είναι ένας απίστευτος κωλοσός της Κορέας, ωστόσο στην Ελλάδα δεν έχει προβληθεί τόσο πολύ όσο θα έπρεπε.... Με τα πολλά η LG έχει κάνει πολύ καλή δουλειά στο θέμα Marketing και διαφημίσεων στην Κορέα και γενικότερα στην Ασία... Φυσικά και γι αυτό θέλω να αγοράσω αυτό το κινητό που δεν έχω ιδέα τι περιέχει.



Το Lollipop το συνάντησα χάρη στον Oni και στον Neverlandean που μου έμαθαν και τους Big Bang και φυσικά τη διαφήμισή του κινητού Lolipop. Για πρώτη φορά γίνεται η παρουσίαση νέου συγκροτήματος μέσα από μια διαφήμιση. Έτσι μαζί με τους Big Bang κάνουν το ντεμπούτο τους το αδελφό γυναικείο (και αγαπημένου μου) συγκρότημα 2ΝΕ1.





Ενώ ακόμη μάθαινα την κορεάτικη ΠΟΠ σκηνή και προσπαθούσα να διαχωρίσω τα χιλιάδες συγκροτήματα...η LG αποφάσισε να να επαναλάβει την πολύ πετυχημένη συνταγή της προηγούμενης διαφήμισης αλλά αυτή τη φορά στην Κϊνα. Έτσι αντί να έχουμε ντεμπούτο νέου γυναικείου συγκροτήματος έχουμε ντεμπούτο νέου ανδρικού συγκροτήματος και μάλιστα απο την Κίνα. Έτσι δημιουργήθηκε η κινέζικη εκδοχή του Lollipop. Έτσι έχουμε τις F(X) απο την Κορέα μαζί με τους ΜΙC να τραγουδάνε Lollipop....



Οι μήνες περάσαν και πάνω που ηρεμήσαμε...έρχεται και τρίτη διαφήμιση αυτή τη φορά μόνοι τους Oi Big Bang αναζητούν μια κοπέλα για την διαφήμιση του Lollipop...Δεν φτάνει που ποτέ δεν θα γίνω αυτό το κορίτσι...αλλά δεν βλέπω να πουλιέται και το κινητό στην Ελλάδα...για κανένα λόγο...




Πάρτε και μια φωτογραφία του μωρού που αγαπάω απο τους Big Bang...sigh.,..


Σε ένα μήνα έχω γενέθλια... κανονίστε να μου τον στείλετε πακέτο.





Jason Mraz, μ'ράζ επιτυχίες!

Μετά από μία τεράστια καλοκαιρινή siesta ήρθε η στιγμή να κάνω και εγώ το comeback μου στην blogόσφαιρα. Βέβαια δεν ήταν μόνο η siesta, εργασίες και τρεχάματα δεν μου άφηναν καιρό και διάθεση να γράψω. Πάνε όμως αυτά… Summer moved on…


Θα γράψω σήμερα για τον Jason Mraz. Σκέφτομαι αυτό το post από την αρχή του καλοκαιριού. Το τελευταίο του album, “We Sing. We Dance. WeSteal Things”, ήταν από τα τελευταία που μπήκε στο iPhone μου πριν ξεκινήσω τις διακοπές μου γιατί μου είχε κολλήσει το “I’m yours”:






Τελικά κατέληξα να ακούω σχεδόν μόνο αυτό το album αφού είναι ότι πρέπει για καλοκαίρι και χαλάρωση. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ασχοληθεί μαζί του ιδιαίτερα μιας και τα δύο προηγούμενα του album ενώ τα έχω κατεβάσει δεν μπήκα στον κόπο να τα ακούσω δεύτερη φορά. Κάτι δεν μου κολλούσε, κάτι δεν με κρατούσε να ακούσω καν ολόκληρα τα κομμάτια. Διαβάζοντας λοιπόν σήμερα λίγο παραπάνω περί Jason έμαθα ότι το τελευταίο του album βγήκε μετά από έναν ολόκληρο χρόνο αποχής από οτιδήποτε είχε να κάνει με την προηγούμενη του ζωή, ένα χρόνο χωρίς συναυλίες, χωρίς τουρνέ, χωρίς ηχογραφήσεις, συνεντεύξεις κτλ. Ένα χρόνο στον οποίο ο Jason λέει ότι βρήκε τον εαυτό του και ενώ δεν ήθελε να ασχοληθεί με τίποτα μουσικό, «αληθινά» τραγούδια άρχισαν να σχηματίζονται στο κεφάλι του. Τραγούδια που αντικατόπτριζαν τα αισθήματα του και την διάθεση του, που έδειχναν την αφύπνιση του. Ίσως λοιπόν αυτός είναι ο λόγος που το “We Sing. We Dance. We Steal Things” είναι τελείως διαφορετικό. To album πήρε το όνομα του από έναν πίνακα του David Shrigley που ο Mraz είδε σε ένα ταξίδι του στη Σκοτία. Ο Shrigley τελικά σχεδίασε και το εξώφυλλο του album:


Τα περισσότερα από τα τραγούδια έχουν αυτό το χαβανέζικο breeze που σε ταξιδεύει με αρχηγό το “I’m Yours”.

O Jason λοιπόν, ως γνήσιο Αμερικανάκι, γέννημα θρέμμα της πολιτείας Virginia, ομολογεί ότι ποτέ του δεν είχε ασχοληθεί με θρησκευτικά ζητήματα. Όμως κατά την διάρκεια μιας Αυστραλιανής τουρνέ του κάποιος άφησε στο ξενοδοχείο του για αυτόν ένα πακέτο. Το πακέτο μέσα περιείχε βιβλία από διάφορες θρησκείες, από βουδισμό μέχρι χριστιανισμό, και ένα σημείωμα που έλεγε όταν τελειώσει με την ανάγνωση τους να τα δώσει σε κάποιον άλλον. Ποτέ δεν βρέθηκε ποιος άφησε ο πακέτο, ο Jason όμως έπεσε με τα μούτρα στο διάβασμα. «Ξεκίνησα να γράφω για πράγματα που δεν περίμενα να γράψω ποτέ αλλά τότε κατάλαβα ποιος είμαι και τι κάνω και για τι πρέπει να γράψω» λέει ο ίδιος. Έτσι έγραψε και το μισό “We Sing. We Dance. WeSteal Things”. Το ενδιαφέρον κομμάτι είναι το πώς γράφτηκε το άλλο μισό. Το άλλο μισό γράφτηκε ως μέρος ενός παιχνιδιού που ο Jason παίζει με πολλούς τραγουδοποιούς και καλλιτέχνες: ένας από αυτούς γράφει μια φράση και την στέλνει με e-mail στους υπόλοιπους, εκείνοι με την σειρά τους πρέπει να μετατρέψουν τη φράση σε τραγούδι και να την μοιραστούν με e-mail πάλι με τους υπόλοιπους. Εφευρετικό;


Πέρα από το “I’m Yours” το album περιέχει κομματάρες. Ξεχωρίζω το “If it kills me” με την περίεργη αρχή του, το απίστευτα καλοκαιρινό “Make it mine”, το άτακτο “Butterfly” που μιλάει για τα απόκρυφα μέρη του γυναικείου σώματος, το εκπληκτικό μελαγχολικό μα αισιόδοξο “Lucky” ντουέτο με την Colbie Caillat.






Ότι και να πω περισσότερο σημασία έχει για μένα ότι το “We Sing. We Dance. We Steal Things” είναι ένα album που μπορώ να ακούσω από την αρχή ως το τέλος ολόκληρο χωρίς να βαρεθώ, πράγμα σπάνιο για την εποχή μας.


“Αυτό που μου αρέσει στο ανθρώπινο είδος είναι ότι χορεύουμε και τραγουδάμε όταν γιορτάζουμε. Στο χώρο της μουσικής, της μόδας, είναι δύσκολα να βρεις καινούριες ιδέες, όλα ανακυκλώνονται. Νομίζω ότι το να λέμε ότι τα «κλέβουμε» έχει περισσότερη πλάκα» (Jason Mraz)







Το official page του Jason ΕΔΩ
Torrent για το album ΕΔΩ


Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-No Derivative Works 3.0 Ελλάδα License.

Η εξεταστική φεύγει ο Merriweather έρχεται…



Κάπως έτσι γνώρισα τον Daniel Merriweather.


Γεννημένος το 1982 στη μακρινή Αυστραλία και πιο συγκεκριμένα στη Μελβούρνη, ο Daniel είναι εγγονός Άγγλου παππού που εκείνα τα χρόνια έκανε ότι η πλειοψηφία και μετανάστευσε. Μπόρεσε από το 2002 να τραβήξει τα βλέμματα και ως τραγουδιστής αλλά και ως συνθέτης όμως μόνο στην εγχώρια Αυστραλιανή αγορά. Το 2007 ήρθε όμως και η Ευρωπαϊκή αναγνώριση αφού με το παραπάνω τραγούδι ("Stop me") σε συνεργασία με τον Mark Ronson (που γνώριζε μεγάλες δόξες χάριν στην Ms. Whinehouse), μπόρεσε να κάνει το πρώτο του #2 στο UK chart.

Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε το πρώτο solo album του που φέρει τον τίτλο “Love and War” με το οποίο ο Daniel πέτυχε το δεύτερο #2 στη Βρετανία.

Ο ίδιος δηλώνει ότι οι επιρροές του είναι ο Stevie Wonder, ο Prince, ο Jeff Buckley και ο Herbie Hancock, επιρροές που φαίνονται στον ήχο του “Love and War”. Ο Δανιήλ παίζει με ήχους και μπερδεύει την σύγχρονη R’n’B με vintage ήχους jazz και soul.

Πρώτο single το “Change”

και δεύτερο το “Red”

ίσως τα πιο αδιάφορα τραγούδια μέσα από το album.

Και το λέω γιατί το album περιέχει διαμάντια! Τραγούδια όπως το πολύ δυνατό "Impossible", το up-tempo "Not Giving Up", το περίεργο "Cigarettes" που μου θυμίζει παλιά καλά μπλούζ αλλά και το μελωδικότατο, μελαγχολικό ντουέτο του με την Adele, "Water and a Flame" ξεχωρίζουν από το πρώτο άκουσμα και με κάνουν να απορώ για το ποιος άσχετος δημιουργεί το singles list. Το album φτάνει μέχρι και στην όχθη της country με το θλιμμένο "Giving Everything Away for Free".

Με αυτό το album ο Daniel σίγουρα δηλώνει την ταυτότητα του και υπόσχεται πολλά για το μέλλον. Ίσως θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω ως την αρσενική έκδοση της Whinehouse, βρίσκω μεγάλες ομοιότητες ανάμεσα τους. Νομίζω θα τον ακούσουμε πολύ τους επόμενους μήνες. Εγώ ήδη τον έχω στο repeat.

Το official page του Daniel ΕΔΩ
Torrent για το album ΕΔΩ

its Amazing



Do it now
You know you are
You feel it in your heart
And your burning and wishin

At 1st wait, it won't be on a plate
Your gonna work for it harder and harder
And I know cause I've been there before
Knockin on door with rejection (rejection)
And you'll see cause if it's ment to be
Nothing can compare to deserving your dream

It's amazing it's amazing all that you can do
It's amazing it makes my heart sing
Now it's up to you

Pactents now frustration in the air
And people who don't care
Well it's gonna get you down
And you'll fall (fall)
Yes you will hit a wall
Get back up on your feet
And you'll be stronger and smarter

And I know I've been there before
Knockin on door wont take no for an answer
And you'll see cause if it's ment to be
Nothing can compare to deserving your dream

It's amazing it's amazing all that you can do
It's amazing it makes my heart sing
Now it's up to you

Ooo-ooo-ooo

It's amazing it's amazing all that you can do
It's amazing it makes my heart sing
Now it's up to you

It's amazing it's amazing all that you can do
It's amazing it makes my heart sing
Now it's up to you
Ahh-ahh-ahh

Eurovision-ισμός!

Μπορεί η Eurovision να τελείωσε αλλά συνεχίζει να μας απασχολεί. Έτσι...

Ήθελα να γράψω για το νέο album της Hadise αλλά με πρόλαβε ο
  • I’ll try not to cry (όντως το καλύτερο track του album, λογικά θα το δούμε και single)
  • Long Distance Relationships
  • Fast Life (δεν ξέρω γιατί αλλά μου θυμίζει Sugababes)
  • On Top (αν το έλεγε η J.Lo σίγουρα θα γινότανε hit)
  • Και ίσως τα Obsession και Double Life που δεν με συγκινούν και ιδιαίτερα.

Περίμενα να μην με απασχολήσει καθόλου η Hadise μιας και πίστευα ότι θα βγάλει ένα album γεμάτο τσιφτετελοτράγουδα τύπου Dum Tek Tek αλλά έκανα λάθος.

Download link με rapidshare ΕΔΩ!

Μια ακόμα όμως Eurovision-ιστική παρουσία που με απασχολεί της τελευταίες μέρες είναι η Yohanna, η πανέμορφη κοπέλα με την απίστευτη φωνή που εκπροσώπησε την Ισλανδία και βγήκε 2η εκπλήσσοντας fans του θεσμού και μη. Καταρχήν με απασχολεί γιατί έχει βγάλει ένα απίστευτο album με τίτλο “Butterflies and Elvis” που δεν μπορώ να το βρω πουθενά είτε να το κατεβάσω ή να το αγοράσω (αν κάποιος ξέρει κάτι HELP!). Η γλυκιά Yohanna ηλικίας μόλις 18, γεννήθηκε σε μία μουσική οικογένεια και δεν υπήρχε αμφιβολία στο ότι θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Από τα 9 της χρόνια ξεκίνησε την δισκογραφική της πορεία και μέχρι τα 13 της είχε κυκλοφορήσει 3 albums στην γλώσσα της. Το 2008 και αφού έχει απορρίψει πρόταση από μεγάλη δισκογραφική εταιρία για συνεργασία, κυκλοφορεί το πρώτο αγγλόφωνο album της (“Butterflies and Elvis”) σε συνεργασία με τον Lee Horrocks, βρετανό συνθέτη που έχει γράψει στο παρελθόν για Celine Dion, Mariah Carey, Enrique Iglasias, Lindsey Lohan, The Jonas Brothers και άλλους. Η Yohanna τώρα διδάσκει και φωνητική σε σχολεία στην Ισλανδία και θέλει να δημιουργήσει τη δική της τεχνική φωνητικής. Ελπίζω να μας απασχολήσει πολύ στο μέλλον γιατί το αξίζει.

Download link για κάποια από τα τραγούδια της που βρήκα από 'δω και από ‘κει (σε όχι και τόσο καλή ποιότητα) ΕΔΩ!

Δες εδώ το video για το εκπληκτικό “I miss you”

Το facebook της Yohanna ΕΔΩ!

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-No Derivative Works 3.0 Ελλάδα License.