Showing posts with label Αμπελοφιλοσοφίες. Show all posts
Showing posts with label Αμπελοφιλοσοφίες. Show all posts

Στην παράνοια των αποδείξεων


Παλιότερα δεν τις πρόσεχα, τώρα με ενδιαφέρουν. Μεγάλωσα, πληρώνω περισσότερα και το τσούξιμο με νοιάζει; Είναι τα χαράτσια που με φέρνουν μπρος στις ευθύνες; Οι αποδείξεις το θέμα και τα απ' το πουθενά χαλάσματα κι ενοχλητικές σκέψεις που μπορούν να σου δημιουργήσουν καθημερινά.
Στα χρόνια μας τα καλά, της νεοελληνικής ευδαιμονίας, το να μη μου κόψει κάποιος απόδειξη σχεδόν το είχα αποδεχτεί ως θεμιτό. Είναι που γράφτηκε στο πετσί μου η θητεία μου στο μεγάλο σχολείο λαμογιοσύνης της δημόσιας διοίκησης ελληνικό στρατό, και που με ώθησε το να βρίσκω λογικό ο ελεύθερος επαγγελματίας του καθημερινού άγχους για το μεροκάματο -πραγματικότητα μου- να μην χτυπάει την απόδειξη. Να ενισχύει τι; Ένα κράτος που επιβραβεύει το ξύσιμο, τους -κατά πλειοψηφία- αντιδημιουργικούς που έχουν μπαστακωθεί σε αχρείαστες θέσεις που τους βρήκε ο θειός και χτυπάνε κάρτες ή υπερωρίες τα φαντασματά τους και λοιπά γνωστά; Υπήρχε τίποτα ντόμπρο σ’ αυτό το κράτος για να το ενισχύσω; Με οδηγούσε λοιπόν στο να φέρομαι σαν το σύνηθες κουτοπόνηρο ντόπιο ραγιαδάκι, να διαλέγω ως αυτονόητο την υπεράσπιση του συναφιού μου.

Όλα αυτά μέχρι το τρέχον ξεμπρόστιασμα. Τώρα, που με το τσούξιμο της μείωσης της αγοράς, αντιλήφθηκα στο πετσί το αλληλένδετο της κοινωνικής αλυσίδας (και αναγνωρίζοντας πως οι δημόσιοι υπάλληλοι των ψαλιδισμένων μισθών είναι άδικο να είναι μοναδικοί που πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους) αποφάσισα να το δω αλλιώς...
Άρχισα λοιπόν με το καλό να ζητώ απόδειξη. Το κανα μια, δύο φορές μα ένιωσα πραγματικά άσχημα, μου κανε ψυχοφθόρο που λεγα έστω και με τρόπο τον άλλον κατάμουτρα κλέφτη.
Έτσι όπου δεν μου κόβανε πια σταμάτησα να πηγαίνω. Περίπου... Εκεί που μ’ άρεσε πολύ αυτό που έπαιρνα συνεχίζω να κάνω τα στραβά μάτια. Στα δε μαγαζάκια των μεταναστών, (που την πρώτη αλλά και τελευταία φορά πάντα μου κόβουν γιατί δύσκολο ο Έλληνας να ψωνίσει από κει και με περνάνε για εφοριακό) με πιάνουν τα αριστερά μου και νιώθω ότι αν γλυτώσουν το ΦΠΑ εξισορροπώ την αδικία να προσπαθούν απ’ το μηδέν σε μια ξένη χώρα.
Μια φορά δε στο συναλλαγομάνι ένιωσα και μικρό θυμό: σ’ ένα σουβλατζίδικο που όταν ανέβηκε στο 23% ο ΦΠΑ, αύξησε λόγω αυτού την τιμή από 1.80€ στα 2€ αλλά carramba che sorpresa, ξέχασε να μου κόψει το χαρτάκι. Θα προτιμούσα να μου πει στο δίνω χωρίς ΦΠΑ να γλιτώσουμε κι οι δύο, να το δεχτώ όπως συμβαίνει σε βολικό τυροπιτάδικο που τα ‘χει όλα (ακόμα και σάντουιτς) 1€ και σπανιότατα δίνει αποδείξεις και σαν αποτέλεσμα με βρίσκει σύμφωνο αφού προσφέρει προσιτή τροφή στον φτωχό κόσμο της γειτονιάς που μετρά και την τελευταία δεκάρα.
Αλλά και πάλι θα μου πεις, είναι αθέμιτος ανταγωνισμός αφού ο δίπλα και το ΦΠΑ πληρώνει, και ΙΚΑ υπαλλήλων και αδυνατεί να ανταγωνιστεί τέτοιες τιμές. Και μ’ αυτή την οπτική αφορά και μένα, αφού τα χαράτσια στα ελτά αυτή την έλλειψη κρατικών πόρων εξυπηρετούν και έτσι μου ρχεται το μπουγιουρντί του τέλος επιτηδεύματος των 300 ευρώ που μακάρι να μπορούσα να το γλιτώσω, αλλά δεν. Άρα, κατέληξα στο οριστικό να ζητώ ανεξαιρέτως αποδείξεις για όλες μου τις συναλλαγές και να ξεμπερδεύω. Περίπου...
3 μέρες πέρασαν και δεν τα ‘χω καταφέρει ακόμα. Μάλλον υποσυνείδητα, μου βγαίνει στο πίσω-πίσω η αλληλεγγύη στον ελεύθερο επαγγελματία να μην κλείσει το μαγαζί του, το δεν βαριέσαι επίσης. Αμετανόητος λοιπόν κι εγώ, κι αλήθεια θ’ αλλάξουμε ποτέ; Δεν μου 'χω εμπιστοσύνη, απ' ότι βλέπετε, να μιλήσω με κάποια βεβαιότητα, μα νομίζω ότι πρέπει, θα ‘ναι εγκληματικό η επόμενη γενιά να πρέπει να ζήσει ποτέ αυτή την παράνοια. Και το περίπου.

Έξτρα guide
Όσα μου έμαθε ο γκισές:

4 κόλπα που κάνουν οι καταστηματάρχες για να σε ξεγελάσουν ότι έκοψαν απόδειξη:
• Πατάνε το ποσό, ακούς μπιμπ-μπιμπ λες οκ έκοψε, αλλά τυχαίως ξεχνάνε το τελικό κουμπί της εκτύπωσης.
• Κρατάνε αποδείξεις ξεχασμένες από άλλους και στις πασάρουνε.
• Χτυπάνε κανονικά αποδείξεις, τις κόβουνε αλλά τις πετάνε κάπου δίπλα και δεν στις δίνουνε. Άρα τι πόσο χτύπησε ένας θεός ξέρει, μπορεί και 10 λεπτά!
• Ε, το γνωστό, σου φέρνουνε αντί για απόδειξη ένα δελτίο παραγγελίας που σχεδιαστικά μοιάζει με τα τιμολόγια που βγάζεις στο γραφείο.

Εύρηκα!
• Κι όμως βρήκα τον τρόπο να παίρνεις απόδειξη χωρίς να χαλάσουν οι καρδιές σας:
Πολύ απλό θεατράκι 2 δευτερολέπτων: δεν είσαι με το χαρτονόμισμα στο χέρι, αλλά βγάζεις τα χρήματα σιγά-σιγά στο φινάλε, κι ο ταμίας απ’ την αμηχανία του κενού χρόνου χτυπάει την απόδειξη κανονικότατα -κάτι με την ψυχολογία έχει να κάνει και λειτουργεί 100%.

Mη μου βρίζετε την Σλοβακία!



Ενοχλούμαι για τα εξ’ αμάξης που έχει ακούσει απ’ το ελληναριό η Σλοβακία τις τελευταίες βδομάδες. Κάτι “δεν έχει προσφέρει τίποτα στο παγκόσμιο πολιτισμό”, “δεν είχαν να φάνε”, “πουλάνε μούρη τα φτωχαδάκια” και λοιπά τραγκέικα, από μας που οι ένδοξοι παππούδες, προπαππούδες μας ξέρανε να πήζουν εξαιρετικά το γιδοτύρι μεν, αλλά τι άλλο;
Η μικρή αυτή χώρα λοιπόν, δεν έχει τίποτα, κάποιον έτοιμο πλούτο να στηρίζεται όπως π.χ. εμείς τον τουρισμό. Αλώθηκε πολλάκις από τους γειτόνους της παρόλαυτα είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό έθνος που δεν επιτέθηκε ποτέ σε ξένη χώρα. Μετά την διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, βρέθηκε παντελώς γυμνή, μιας και οι Τσέχοι που είχαν το πάνω χέρι, κάνανε έργα υποδομής και εργοστασία στην Czech Republic μόνο και οι επαρχιώτες οι Σλοβάκοι μείνανε μόνο με τσουγκράνες.
Κι όμως κατάφεραν και την βγάλανε καθαρή, μέσα δε από πολλή φτώχεια. Τόση, που τους εξανάγκασε να πάρουν μια απόφαση (καλή-κακή, υποκειμενική η θέση): να την βγουν σε όλους τους γειτόνους της, να γίνουν οι πιο καλοί μαθητές του τέως μπλοκ. Εκμεταλλεύτηκαν το μόνο ατού, την βολική θέση της χώρας στο κέντρο της Ευρώπης, προχώρησαν σε έξυπνες κινήσεις με αιχμή την χαμηλή φορολογία που έκανε την Σλοβακία σημαντικό κέντρο παραγωγής της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας. Στρώθηκανε, πίστεψαν ότι όλα θα πάνε προς το καλύτερο στο μέλλον και τελικά το πέτυχαν, σε χρόνο ρεκόρ μάλιστα: πριν 2 χρόνια ήταν η πρώτη χώρα -και μοναδική ως τώρα- του τέως μπλοκ που μπήκε στο ευρώ, το βιοτικό επίπεδο και μισθοί συνεχώς ανεβαίνουν, έχει δε τον υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης στην Ευρώπη!
Πέρασε τα πάνδεινα λοιπόν αυτή η χώρα, κι αν αντιδρούν στο να πληρώσουν στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης τους δίνω δίκιο. Γιατί γι’ αυτούς δεν υπάρχουν δικαιολογίες, γιατί ήτανε στο πάτο και μάθαν πως κερδίζονται τα πράγματα.

Ο βασικότερος όμως λόγος για να υπερασπίζομαι την Σλοβακία ήταν η ευκαιρία να δείξω την Μπρατισλάβα, την μικρή πρωτεύουσά τους, που μπορεί να μην έχει σχεδόν καν μνημεία να χαζέψεις αλλά αποτελεί παράδειγμα του πως κάνεις μια πόλη απ’ το τίποτα ενδιαφέρουσα για τον τουρίστα.
Δύο χρονια πριν (αείμνηστη skyEurope) ταξίδεψα εκεί σημείωσα τα κάτωθι:


H Μπρατισλάβα είναι μια μικρή πόλη. Όχι μόνο σε μέγεθος 400.000 κάτοικοι, αλλά και σε ιστορία. Δίπλα στην Νεα Υόρκη του άλλοτε Βιέννη (50 λεπτά με το τρένο, 9€), ήταν ουσιαστικά μια ενα περιφερειακό αστικούλι κέντρο πάνω στο Δούναβη. Η μόνη ένδοξη στιγμή ήταν όταν έγινε για λίγο, πρωτεύουσα του Ουγγρικού Βασιλείου με την δεύτερη ονομασία της Pozsony. Οι Ούγγροι θεωρούν την Σλοβακία δική τους γη, οι Γερμανοί περίπου το ίδιο και ονομάζουν την πόλη Pressburg (το Μπρατισλάβα είναι το νεότερο όνομα με την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας ονομάστηκε έτσι).


Mικρές οι συγκοινωνιακές ανάγκες που εξυπηρετούνται μόνο από τραμ.



Η παλιά πόλη είναι το τουριστικό αξιοθέατο. Βρίσκεται στην μια πλευρά του Δούναβη, είναι πολύ μικρή σε μέγεθος αλλά κούκλα. Αρχιτεκτονικά, το αναμενόμενο μπαρόκ αν και λίγο πιο ανάλαφρο, Αυστρία να το τοποθετήσουμε να ξεμπερδεύουμε.


Έτσι οι ξύπνιοι Σλοβάκοι, είπαν τι έχουμε; "Μια παρατημένη παλιά πόλη και γύρω-γύρω θηριώδεις πολυκατοικίες της σοβιετικής περιόδου. Ε θα φτιάξουμε ότι έστω κι αυτό το μικρό κομμάτι και θα γίνει τέλειο". Ε, το κατάφεραν κι όλα φρεσκοβαμμένα, πεντακάθαρα, περιποιημένα .













Τα έργα συνεχίζονται ασταμάτητα και εσωτερικά όχι μόνο στις τουριστικ φάτσες.


Κι εδώ είναι που τους παραδέχτηκα. Έβαλαν παντού πολλά μπρούτζινα αγάλματα, όχι τις βαριές κλασσικούρες που περιμένει ο επισκέπτης, αλλά κάποια σ' ενα μέτρο πιο ανθρώπινο με έντονο το στοιχείο της έκπληξης για τον περαστικό. Ιδού το πιο διάσημο, o στρατιώτης Cumil, που βγαίνει απ' τα έγκατα και χαμογελά. Λένε ότι αν του χαιδέψεις το κεφάλι και ευχηθείς κάτι θα πετύχει η ευχή.







Δεν είναι εξαιρετικά;


Εδώ πεζόδρομος μπροστά στην Βουλή, με το δίχρωμο κυματοειδές μοτίβο που δίνει ζωντάνια, μοντερνιά και αποφορτίζει το γύρω μπαρόκ.


Αμα διατηρείται καθαρός ο γρανίτης, δεν είναι άσχημος σαν υλικό. Μοντερνιά κι εδώ το αλτερ συντριβάνι.


Ευχαρίστηση πεζοπόρου: τέχνη φρέσκια στον δρόμο.


Καλά τα σύγχρονα, αλλά αυτό ειναι της παλιάς σχολής και είναι το αγαπημένο μου, γεμάτο τρυφερότητα έργο.


Και βγαίνουμε λοιπόν απ' το ιστορικό κέντρο και πάμε προς τα έξω. Τα αγάλματα αλλάζουν ύφος, φέρουν ένα πιο σοσιαλιστικό φορτίο όπως αυτό αφιερωμένο στην παγκόσμια ειρήνη.



Απ' την άλλη όχθη είναι η νέα, ευρύτερη, όχι και τόσο Μπρατισλάβα, η λεγόμενη Petržalka. Πριν έναν αιώνα δεν υπήρχε τίποτα εδώ, μέχρι που επί κομμουνιστικής περιόδου κτίστηκε ουσιαστικά μια νέα πόλη, με άπειρες ομοιόμορφες πολυκατοικίες (δες κάτω).


Αυτό είναι ένα αλλο φρέσκο landmark, ο Ufo Tower με πανοραμική θέα της πόλης κλπ, εστιατόριο, καφέ εκεί ψηλά.


Έτσι φαίνεται ο UFO απ' το μοναδικό ίσως μνημείο, το Κάστρο της πόλης. Δεν είναι δα και τόσο ψηλά και ανεβαίνεται άνετα.

Σχεδόν άνετα...


Και κει βρέθηκα -στην ξεπέτα και μόνος 2 ώρες πριν φύγει το αεροπλάνο- με το ζεύγος, κοίτα ύφος ο Αυστριακός...

...και χάζεψα πέρα απ' τον αρχοντικό Δούναβη, τα απέναντι πυκνά κι ανέγγιχτα δάση που μαζί με την ησυχία φτιάξανε μια εικόνα που θα κρατώ για πάντα, γι' αυτό και σ' ευχαριστώ Σλοβακία! :-)



Διάβασε επίσης:
• Ταξίδι στο Κάιρο
• Κωνσταντινούπολη σε οργασμό
• Ταξίδι στα Τίρανα

Tι πάθαν τα σταφύλια μας;


Χου και ξανά! 2 μήνες χωρίς άρθρο, 2 μήνες χωρίς να αγγίξω καν φωτογραφική και ήταν τελικά αυτό που χρειαζότανε. Το απαραίτητο διάλειμμα που πρέπει με το ζόρι να σε βάζεις, αν θες να ξαναποκτήσεις το κέφι, να γεννήσει το μυαλό σου την παραγωγική παλιά έμπνευση με τα καθημερινά ποστ (που αλήθεια πως στο καλό το κανα αυτό;).
Το λοιπόν,  ήταν ήρεμο καλοκαίρι: μολονότι τα δεδομένα γκριζάρουν, τα λεφτά λιγοστεύουν, το μηνιάτικο πέφτει στα "να βγάλουμε κι αυτό το μήνα", φίλοι πανικόβλητοι χάνουν την δουλειά, μοιραία  όλων θα 'ρθει την σειρά μας. Και παρ' όλ' αυτά, συνέβη το παράδοξο, σαν να μίκρυνε το άγχος για τα μέλλοντα. Σκέφτηκα, πως θα 'ναι και το μεγάλωμα μα περισσότερο κατέληξα στο ταξίδι, σ' αυτό στην Σίφνο. Σ' εκείνο το παραθυράκι που έμπαινε θεόσταλτα δροσερά και μιλούσε μόνο ο αυγουστιάτικος αέρας. Στους τρίωρους περιπάτους στα αιώνια μονοπάτια, σε λόγγους, ραχούλες και μοναστηριώτικα ψηλά βουνά, με τον ωραία θερμό πρωινό ήλιο, το αιγαίο από παντού ολόγυρα, τα αρώματα απ' το φασκόμηλο και το θυμάρι. Και την πραγματική πληρότητα που ένιωθες ιδίως στο φινάλε της διαδρομής. Είμαι βέβαιος πως ήταν και περπάτημα στο μέσα, πως μετακινείσαι ασυνείδητα πιο πέρα, μαλακωμένος απ' τη ταπείνωση που σου επιβάλει η φύση.
Το κρατώ το μέσα λοιπόν, ελπίζω με διάρκεια, τώρα που χρειάζεται να κάνεις τον τρελό πιο πολύ από ποτέ. Έτσι γυρίζοντας το στο αθενσβιλίστικο, φίλοι μου αυτό που μου μεινε απ' το καλοκαίρι ήταν τα σταφύλια, ήταν απαράδεκτα στιφά, χωρίς γεύση, ελαχιστότατα αξίζανε.
Τι πάθανε επιτέλους τα σταφύλια μας; :-)


Βαθουλωμένα απ' το πολύ περπάτημα τουριστοσάνδαλα


Ευλογημένος για κυκλαδονήσι τόπος, δουλεμένος σε πεζούλες, κι εύφορος. Διαδρομές με σταματήματα για σύκα και σταφύλια.


Οι ξερολιθιές, οι άπειρες στο νησί, κάθε πέτρα κι ένδειξη του συγκινητικά πανάρχαιου γυμνού τοπίου των Κυκλάδων.

Θυμάρι και φασκόμηλο πάνω στο βουνό, το άρωμά τους η ανταμοιβή της σκληρής ανάβασης



Ηλιοβασίλεμα πάνω απ' το λιμάνι του νησιού, στο βάθες η Σέριφος.

Ο προορισμός τρίωρης πορείας, μια Παναγιά στην απομονωμένη πλευρά του νησιού
...και το πανηγύρι, όπως παλιά, του Δεκαπενταύγουστου